บทที่ 88 อย่าถอดมันอีกนะ

วันต่อมา…

ริศาลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วงบ่ายของอีกวันด้วยอาการที่ปวดและร้าวไปหมดทั้งตัว ข้างกายเธอนั้นยังมีคนต้นเหตุที่นั่งมองหน้าเธออยู่ตลอดเวลาด้วยแววตาที่รักใคร่

“ตื่นแล้วเหรอ หิวไหม” รามเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก ไม่เหมือนคนเมื่อคืนที่พ่นแต่คำหยาบโลนตลอดระหว่างการทำกิจกามเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ