บทที่ 10 จงอางหวงไข่

ปาริชาติพยักหน้าแล้วรีบวิ่งเข้าไปในโรงเรียน เศรษฐีไกรสรยืนมองปาริชาติเดินหายไปในหมู่เพื่อนๆ ของเธอจนไม่เห็น เขาจึงสั่งให้เข้มขับรถกลับไปที่โรงเลื่อย แต่แล้วเขาก็นึกขึ้นมาได้

“ลืมไปเลยว่าปาริชาติสั่งไม่ให้ฉันสูบบุหรี่ แล้วถ้าฉันมีธุระที่ต้องไปพบเจอคนที่มีกลิ่นบุหรี่ในตัว... จะเป็นอย่างไรนะ ปาริชาติเธอจะโกรธฉันหรือเปล่า” เขาก้มลงมองนาฬิกาข้อมือแล้วก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา “อีก 15 นาทีเอง... ยังไงก็ต้องไปแล้ว”

เขานึกถึงเมื่อวานที่เขาได้ทำตามสิ่งที่ปาริชาติบอก เขายิ้มอย่างมีความสุขกับตัวเองส่วนเข้มก็ได้แต่นั่งมองเจ้านายผ่านกระจกหลังด้วยความประหลาดใจที่เขาหยิบ

ซิก้าขึ้นมาแล้ววางลงกับที่เดิม

นายทำไมถึงไม่ดูดซิก้าล่ะครับเห็นวางจับวางจับอยู่หลายรอบเข้มที่รอบมองเจ้านายที่มีอาการแปลกไปเขาจึงได้ถามขึ้น

กูสัญญากับปาริชาติว่ากูจะไม่สูบซิก้าอีกปาริชาติบอกว่ามันไม่ดีนั่นเป็นคำพูดของเศรษฐีไกรสรผู้ยิ่งใหญ่หรือ

เข้มถึงกับตกใจเพราะปกติไม่มีใครสามารถออกคำสั่งให้เศรษฐีไกรสรทำตามได้เพียงแค่ลมปากคำพูดจากเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งแค่เธอบอกว่าการสูบซิก้ามันไม่ดีเศรษฐีไกรสรแม้จะอยากสูบมากแค่ไหนก็ถึงกับทำได้เพียงแค่จับและวางจับและวางเท่านั้น

.......

รถหรูที่แล่นพ้นเขตรั้วโรงเรียนของปาริชาติเขาที่กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ด้านหลังอยู่ดีๆก็เอ่ยขึ้นมา

"ขับไปที่ตลาดใหญ่” เศรษฐีไกรสรสั่งเสียงเรียบ “ไปดูที่โรงเลื่อยของฉันด้วย”

เข้มพยักหน้า ก่อนจะค่อยๆ เลี้ยวรถมุ่งหน้าไปยังตลาดตามคำสั่งของผู้เป็นนาย ในใจก็ยังคงนึกถึงเหตุการณ์เมื่อเช้า เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่านายใหญ่ผู้ยิ่งใหญ่และเด็ดขาด

จะยอมทำตามคำพูดของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ได้ถึงขนาดนี้ ความรู้สึกตกใจที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความทึ่งและชื่นชม เขาเห็นความอ่อนโยนในตัวเจ้านายที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

“ท่านเศรษฐีครับ... ปาริชาตินี่เป็นเด็กที่มีอิทธิพลกับท่านมากเลยนะครับ” เข้มพูดขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ “ไม่เคยมีใครทำแบบนี้กับท่านได้มาก่อน”

เศรษฐีไกรสรหันมามองเข้มด้วยสายตาเรียบนิ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้ม “อย่าพูดมาก ขับรถไปเถอะ”

เข้มรีบหุบปากฉับ แต่ในใจก็ยังคงเฝ้าสังเกตพฤติกรรมของเจ้านายตลอดทาง เศรษฐีไกรสรยังคงก้มมองนาฬิกาข้อมือเป็นระยะๆ ดูเหมือนเขากำลังกังวลกับบางสิ่งบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น

เมื่อรถมาถึงโรงเลื่อย กลิ่นฝุ่นไม้และขี้เลื่อยที่คุ้นเคยก็ลอยมาแตะจมูก เศรษฐีไกรสรลงจากรถโดยมีเข้มเดินตามหลัง เขากวาดสายตาสำรวจรอบๆ โรงเลื่อย พบว่าทุกอย่างเป็นไปตามปกติ คนงานยังคงทำงานอย่างขยันขันแข็ง ป้าแม้นกำลังยืนตรวจดูไม้ที่กองอยู่ใกล้ๆ

“ท่านเศรษฐีมาตั้งแต่เช้าเลยนะครับ” ป้าแม้นรีบเดินเข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้มป้าแม้นอยากจะเอ่ยถามถึงหนูน้อยปาริชาติของป้าป่านนี้จะเป็นอย่างไรบ้างเธอไม่ได้มาเยี่ยมเลยตั้งแต่ไปเกือบเดือนกว่าแล้ว

“ฉันมาดูงานน่ะ” เศรษฐีไกรสรตอบ “ช่วงนี้มีงานเข้ามาเยอะไหม”เศรษฐีไกรสรที่เดินดูแบบแปลนต่างๆขณะที่คนงานนับสิบคนกำลังตั้งใจเรื่อยไม้

“เยอะเลยค่ะท่าน” ป้าแม้นตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “เพราะมีคนให้ความไว้วางใจโรงเลื่อยของเราเยอะขึ้น”ป้าแม้นที่ทำงานมานานและถึงเธอจะเป็นผู้หญิงเธอก็ยังสามารถคุมงานในส่วนการรับซื้อไม้เข้ามาและดูแลรายละเอียดลูกค้าได้เป็นอย่างดี

ขณะที่กำลังคุยกันอยู่ เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ป้าแม้นรีบหันไปมอง ก่อนจะทำหน้าตกใจเล็กน้อย ชายร่างใหญ่คนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาหาพวกเขาด้วยท่าทางเกรี้ยวกราด

ดวงตาของเขาแดงก่ำราวกับเพิ่งผ่านการดื่มเหล้ามาอย่างหนัก และกลิ่นบุหรี่ก็คลุ้งกระจายไปทั่วบริเวณสภาพดูไม่ได้ไม่แตกต่างจากขี้ยาเลย

“ไอ้กร... มาทำไม” ป้าแม้นเอ่ยถามอย่างไม่พอใจเขาที่เห็นสภาพของหลานชายเดินเข้ามาที่โรงเลื่อยของเศรษฐีไกรสรอย่างไร้ความเกรงใจ

เศรษฐีไกรสรหรี่ตามองชายตรงหน้า เขาจำได้ว่าชายคนนี้คือหลานชายของป้าแม้น ที่มักจะมาสร้างปัญหาให้โรงเลื่อยอยู่เสมอ น้องชายของป้าแม้นที่มักจะมาขอเงินป้าแม้นอยู่เสมอทั้งลูกชายและน้องชายต่างพากันไม่ทำงานทำการน้องชายก็ไม่เอาไหนป้าแม้นแทบจะเปรียบเสมือนไม่มีญาติ

“พ่อกูเป็นหนี้มึงเท่าไหร่!” ไอ้กรตะโกนเสียงดัง “มึงจะเอาให้ตายกันเลยรึไง!”ไอ้กรที่มีอาการเมาและโกรธแค้นที่ป้าแมนไม่ยอมให้เงินเพิ่มเพราะน้องชายของเธอยังไม่ได้นำเงินก่อนหน้านี้จำนวนไม่กี่บาทเอามาคืนให้กับเธอ

“กูไม่ได้ทำอะไรพ่อมึง! หนี้สินที่พ่อมึงติดไว้ก็ยังอยู่ และตอนนี้มึงก็ยังติดหนี้กูอีก!” ป้าแม้นสวนกลับด้วยน้ำเสียงไม่ยอมแพ้

“กูกำลังพยายามจะหาเงินมาให้มึงใช้หนี้อยู่นี่ไง!”ไอ้กรตะโกนสวนกลับด้วยความเมามายมันจึงแทบจะยืนไม่อยู่และตวาดลั่นทุกคนหันมามองเป็นตาเดียวว่าเกิดอะไรขึ้น

"หยุดเดี๋ยวนี้นะไอ้กร! ฉันยังไม่ได้ทวงหนี้ทวงเงินอะไรแกสองพ่อลูกเลยไสหัวไปให้พ้น" ป้าแม้นที่อดโมโหไม่ได้จึงได้ตะคอกกลับ

เศรษฐีไกรสรยืนนิ่งอยู่ข้างๆ ป้าแม้น ขณะที่ ไอ้กรยังคงตะโกนโวยวายไม่หยุด และพยายามจะพุ่งเข้ามาหาป้าแม้น เข้มที่ยืนอยู่ด้านหลังรีบถลาเข้ามาขวางไว้ แต่ไอ้กรก็ยังคงพยายามจะเข้ามาทำร้ายป้าแม้นอยู่

“หยุด!” เศรษฐีไกรสรตะโกนเสียงดังก้องไปทั่วบริเวณ “ถ้ามึงไม่หยุดกูจะสั่งให้ลูกน้องกูจัดการมึงเดี๋ยวนี้!”คำพูดที่ดูราภเรียกแต่แฝงไปด้วยการเอาจริงและพร้อมจะปลิดชีพด้วยสายตาที่มองเหมือนกับเหยี่ยว

ไอ้กรชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันมามองเศรษฐีไกรสรด้วยสายตาอาฆาต เขาค่อยๆ เงียบเสียงลง แต่ก็ยังคงมองเศรษฐีไกรสรด้วยแววตาไม่เป็นมิตรอยู่พร้อมจะกระโจนที่จะทำร้ายเศรษฐีไกรสรได้ตลอดเวลา...