บทที่ 100 จงอางหวงไข่

"ตายจริง... ปาริชาติ" ลัดดาเอ่ยเสียงหวานแกมปลอบ "รอยช้ำชัดขนาดนั้นเลยเหรอจ๊ะ? เมื่อคืนฉันต้องขอโทษเธอด้วยนะ พอดีฉันตกใจที่เห็นเธอเมาแล้วขึ้นเสียงกับไกรสรน่ะ ฉันเลยพลั้งมือไปเพราะหวังดี อยากจะดึงสติเธอในฐานะผู้ใหญ่คนหนึ่ง อย่าถือสาฉันเลยนะจ๊ะ"

คำขอโทษนั้นช่างราบเรียบและไร้ความจริงใจ มันเป็นเพียงการป...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ