บทที่ 95 จงอางหวงไข่

“ถ้าเป็นคนอื่น ฉันไม่เคยสน...” เขาจับมือเธอมาจูบที่ฝ่ามืออย่างทะนุถนอม “แต่กับเธอมันต่างไป ปาริชาติ เธอเป็นคนเดียวที่ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกลับไปเป็นวัยรุ่นอีกครั้ง ทั้งที่ร่างกายฉันมันผ่านโลกมาเยอะขนาดนี้” 

เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นเข้า จนหน้าอกอวบอิ่มเบียดชิดกับแผงอกแกร่ง ปาริชาต รับรู้ได้ถึงจังหวะหั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ