บทที่ 132 เป็นเธอที่เดินจากไปเอง

ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่หลังจากภาณุเอ่ยจบประโยค บรรยากาศภายในห้องโดยสารก็ดูเหมือนจะเย็นยะเยือกจับขั้วหัวใจขึ้นมาถนัดตา

เมื่อนึกถึงสิ่งที่ตนต้องรายงาน ปกรพัฒน์ก็ลอบกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดหวั่น

"ยังไม่พบตัวเลยครับ"

เวลาเพียงหนึ่งวัน คนของเขาแทบจะพลิกแผ่นดินกรุงเทพฯ หาอยู่แล้ว แต่ก็ยังไร้ร่องร...