บทที่ 144 รุ่นพี่หญิง ขอโทษนะ

เมื่อเสียงพูดของเธอดับลง เอกสารที่อรวรรณเหนื่อยยากจัดเรียงมาอย่างพิถีพิถันก็ถูกโยนทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใยดี ราวกับเป็นเพียงกองกระดาษเศษไร้ค่า

"คุณไม่มีพรสวรรค์สำหรับงานนี้หรอก แผนกเราก็ไม่ใช่ที่รับคนมานั่งเช้าชามเย็นชาม รู้จักมองตัวเองให้ออกแล้วลาออกไปซะ"

หญิงคนนั้นยืนอยู่หน้าโต๊ะของเธอ สายตาจับจ้องราว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ