บทที่ 21 ลองวิ่งดู

อรวรรณอาศัยเก้าอี้แข็ง ๆ ในสถานีขนส่งเป็นที่ซุกหัวนอนผ่านพ้นไปหนึ่งคืน

รุ่งสางของวันใหม่ แสงแดดเริ่มสาดส่องเข้ามาในอาคารผู้โดยสาร ช่องจำหน่ายตั๋วเริ่มคลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่มาต่อแถวกันยาวเหยียด

อรวรรณยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะมุ่งหน้าไปที่ใด เธอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะตัดสินใจเดินไปต่อแถวที่ช่องหนึ่งซึ่...