บทที่ 144 ต้องอย่างนี้สิ 1

เรียวนิ้วอุ่นของหงซือกวนเอื้อมขึ้นมาไล้เบาๆ ที่แก้มนุ่มนิ่มของนางตรงหน้า แล้วเอ่ยเสียงทุ้มอย่างพึงพอใจ “เจ้าช่วยข้าได้เยอะเลยเชียว”

หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดีแล้วเอ่ยเสียงเข้มขึ้น “เห็นได้ชัดว่า ท่านคิดผิดที่ทิ้งข้าไปวันนั้น”

หงซือกวนก้มหน้ามองนางนิ่งงัน สายตาคมดำทอประกายอ่อนโยนยามเปล่งวาจาหยอกเย...