บทที่ 147 เจรจาสงบศึก

“น้องหญิงของเราช่างโง่เขลายิ่งนัก เห็นได้ชัดว่าน้องหญิงกำลังเห็นผิดเป็นชอบ ไม่ตระหนักว่าอะไรถูกอะไรไม่ควร เหตุใดน้องหญิงจึงไม่ตรึกตรองให้ถี่ถ้วน เราสองมิใช่คู่รักกันหรอกหรือไร แล้วเหตุใดจึงตาต่ำมาเป็นเมียโจรป่าเช่นนี้ได้ แต่เอาเถิด เราใจกว้างพอ เราไม่ถือโทษโกรธเลยแม้แต่น้อย จงกลับไปกับเรา แล้วเราจะล...