บทที่ 9 ปกป้องอย่างเลือดเย็น 1

เสียงพูดคุยเมื่อครู่ขาดหายไปเหลือเพียงเสียงฝีเท้าของบุรุษไม่ต่ำกว่าสามคนกำลังเดินย่ำเข้ามาภายในสถานที่อันศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ และเพียงไม่นานบุรุษพวกนั้นก็เดินพ้นธรณีประตูเข้ามาจนเจอเข้ากับเหม่ยหลินที่นั่งตัวสั่นอยู่กับพื้น

บุรุษพวกนั้นเป็นบรรดาโจรป่าอย่างไม่ต้องสงสัย เหม่ยหลินจำได้ บุรุษพวกนี้เข้าปล้นรถม้าของนางเมื่อครู่ใหญ่ที่ผ่านมา

“อยู่ที่นี่นั่นเอง โอ...นางช่างงดงาม ท่าทางน่าจะหวานล้ำ” บุรุษผู้หนึ่งเอ่ยคำขึ้นมาทันทีเมื่อมองมาเห็นเหม่ยหลิน เขาทำท่าทางเจ้าชู้กรุ้มกริ่มเปิดเผยฉายแววล่วงเกินอย่างหยาบคาย

“อา...ศพพวกนี้คือ...” บุรุษอีกคนหนึ่งที่เดินตามมาอุทานขึ้นเมื่อมองเห็นศพปริศนานอนตายอนาจอยู่บนพื้น

“เจ้าจะสนใจอันใด สนใจแค่แม่นางหน้าตาน่าขย้ำนางนั้นดีกว่า ข้าจะให้ส่วนแบ่งที่ขโมยมาแก่เจ้า ขอเพียงได้เชยชมนางก่อน” บุรุษอีกคนเอ่ยคำพลางย่างสามขุมเข้าหาเรือนร่างระหงอ่อนแรงของเหม่ยหลิน

หญิงสาวถึงกับจ้องมองอย่างตระหนกตกใจ แต่ทว่า...นางไม่สามารถขยับเรือนกายของตนได้แต่อย่างใด นางไม่มีแรงแม้แต่จะเอ่ยคำอันใดออกมาเสียด้วยซ้ำ

โจรป่าพวกนั้นยังคงก้าวย่างเข้าหาเหม่ยหลินอย่างย่ามใจ พวกมันทำท่าทางหยาบคายหมายล่วงล้ำล่วงเกินนางอย่างหมายมาดฉายชัด สายตาของพวกมันจ้องมองเหม่ยหลินอย่างจาบจ้วง ปลายลิ้นเลียริมฝีปากอย่างหื่นกระหายยามย่างกรายเข้าหา

ทันใดนั้นเรือนร่างของบุรุษสูงใหญ่ที่อยู่ไกลออกไปพลันปรากฏกายอยู่เบื้องหน้าของเหม่ยหลินได้อย่างรวดเร็วชนิดตายังไม่ทันได้กะพริบก่อนที่พวกโจรป่าจะเข้าถึงร่างบางของนางในอีกอึดใจ

บุรุษผู้นั้นคือบุรุษลึกลับแซ่หงนั่นเอง

เขาพรางตัววูบไหวเพียงเสี้ยวเวลาก็มายืนตระหง่านอยู่ตรงด้านหน้าของเหม่ยหลิน

หญิงสาวยิ่งตาโตตกใจเนื้อตัวสั่นเทาเพิ่มขึ้นมามากกว่าเดิม

“ฆ่าชายผู้นั้นแล้วนำสตรีมา” เสียงเข้มข้นของบุรุษอีกคนหนึ่งเอ่ยสั่งการเมื่อมองมาเห็นบุรุษในอาภรณ์สีดำรัตติกาลท่าทางทมิฬมายืนขวางทางสตรีที่พวกมันกำลังต้องการปลดปล่อยอารมณ์บุรุษเพศ

บุรุษอีกสองคนจึงไม่รอช้ารีบเดินย่างสามขุมเข้ามาทางสตรีงดงามและชายหนุ่มสูงสง่า

ชายแซ่หงยืนอยู่นิ่งๆ จ้องมองพวกมันอย่างเยือกเย็น

และสิ่งที่เหม่ยหลินไม่คาดคิดพลันเกิดขึ้นอีกครา เมื่อบุรุษลึกลับแซ่หงหรี่ตาคมเฉี่ยวมองปราดเดียวไปทางพวกโจรป่าเหล่านั้น

ฝ่ามือของเขาตวัดขึ้นมาเพียงเบาๆ พวกโจรป่าพวกนั้นถึงกับล้มตึงลงกับพื้นเสียงดังสนั่น

สภาพของพวกมันพลันระเนระนาดกระจัดกระจายชักกระตุกตัวเกร็ง ดวงตาเถลือกถลนเลือดกบปาก และตายไปต่อหน้าต่อตาของเหม่ยหลินในทันที

ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วรวบรัด และก็เป็นอีกครั้งหนึ่งที่เหม่ยหลินได้เห็นการสังหารอย่างโหดเหี้ยมแบบไร้เสียง

บุรุษลึกลับแซ่หงผู้นี้

เขาฆ่าคนได้อย่างเลือดเย็น ดวงตาคมนิ่งลึกดุดันของเขาเพียงมองไปยังคนพวกนั้นอย่างเย็นชา ในขณะที่ใบหน้าได้รูปคมคายของเขายังคงสงบเยือกเย็น

เขาแค่เพียงยกฝ่ามือขึ้นสะบัดเบาๆ แค่เพียงเท่านั้น กลุ่มคนพวกนั้นก็ปลิดปลิวกระจัดกระจายคล้ายกับเศษกระดาษลอยละล่องไปคนละทิศคนละทาง

เหม่ยหลินถึงกับทรงตัวเองเอาไว้ไม่อยู่ สายตาของนางเอ่อคลอไปด้วยม่านน้ำตา นางไม่สามารถเปล่งเสียงอันใดออกมา นางทำได้แค่จับขยุ้มชายผ้าของตนเองไว้ได้เพียงเท่านั้น

บุรุษลึกลับผู้นี้น่ากลัวจับใจ นางไม่เคยเจอใครน่ากลัวเท่านี้มาก่อนเลยในชีวิต เขาน่ากลัวน่าหวาดหวั่นจนนางขวัญผวามิรู้ได้ว่าควรทำตัวอย่างไร

เขาฆ่าคนได้ง่ายๆ แค่เพียงพลิกฝ่ามือเท่านั้น

เหม่ยหลินได้แต่พยายามพยุงร่างอ่อนแรงของตนเองเอาไว้จนสุดกำลัง นางเพียงเงยหน้าขึ้นมองบุรุษลึกลับที่บัดนี้กำลังยืนมองนางนิ่งงัน สายตาคมเฉี่ยวของเขากำลังมองมาทางนางอย่างเยือกเย็น

เหม่ยหลินไม่สามารถทำสิ่งใดได้มากไปกว่านี้ นางทำได้เพียงเงยหน้ามองตอบสบสายตาของเขานิ่งงันไม่ต่างกัน

นางมองเขาด้วยสายตาพร่ามัว ดวงตาของนางกำลังเต็มไปด้วยม่านน้ำสีใสที่นางพยายามแล้วที่จะเก็บข่มมันเอาไว้

เพียงครู่ภาพของบุรุษตรงหน้าที่เหม่ยหลินได้เห็นผ่านน้ำตาพลันนั่งลงอยู่ใกล้ๆ กันกับนาง

เขายกฝ่ามือขึ้นจับหน้าอกของเขาก่อนจะค่อยๆ นั่งลงพร้อมกับอาการไอออกมาเป็นโลหิตสีแดงฉานปนดำจากริมฝีปากได้รูปของเขา

เหม่ยหลินได้เห็นยิ่งตาโตตกใจพลันถลาร่างงามเข้าหาแล้วรีบเอื้อมมือสั่นเทาของนางขึ้นจับประคองช่วงไหล่กว้างใหญ่ของเขาด้วยสัญชาตญาณอย่างลืมตัวลืมความกลัวเกรงของตนไป

นางลูบแผ่นหลังกว้างใหญ่ของเขาด้วยสัญชาตญาณของนางที่มีเช่นเดียวกัน

หญิงสาวยังคงไม่สามารถเอื้อนเอ่ยคำใดในขณะที่ชายหนุ่มก็ยังคงไว้ซึ่งท่าทางน่ากลัวน่าหวาดหวั่นน่ายำเกรง

เขาเพียงปรายสายตาคมเฉี่ยวมองใบหน้าของเหม่ยหลินนิ่งงันและปล่อยให้นางลูบแผ่นหลังกว้างใหญ่ให้เขาไปมิได้ปฏิเสธอันใดออกมา

เหม่ยหลินลูบแผ่นหลังให้บุรุษลึกลับไปพลางเอื้อมฝ่ามือของตนอีกข้างหนึ่งขึ้นปาดน้ำตาของตัวเองให้ออกจากดวงตาไป

หญิงสาวทำได้แค่นั้น นางทำอย่างนั้นโดยมิรู้ได้ว่าควรทำตัวอย่างไรดี 

นางทำได้แค่เพียงปาดน้ำตาของตนให้ออกจากวงหน้าไปพร้อมๆ กับลูบแผ่นหลังให้กับบุรุษลึกลับน่ากลัวผู้นี้ทั้งอย่างนั้น

บทก่อนหน้า
บทถัดไป