บทที่ 97 ถึงเวลาต้องทำใจ

บนชั้นสองของโรงเตี๊ยม

“ว่าแต่ท่านประมุขเจ้าคะ” เสียงหวานเรียกขานอย่างประจบเอาใจอีกครา หลังจากร่ายยาวเรื่องราวต่างๆ ของยุทธพแก่ชายตรงหน้าจนสิ้น

สายตามืดดำยังคงจ้องมองที่ชั้นล่างของโรงเตี๊ยมแล้วเอ่ยปากเสียงเรียบ “มีอะไรก็ว่ามา”

เฉินเซียงชำเลืองมองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวัง ก่อนจะขยับเข้าใกล้ร่างสูงสง่า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ