บทที่ 2 ตอนที่ 1 เรื่องของเราไม่มีใครรู้
ตอนที่ 1 เรื่องของเราไม่มีใครรู้
ระหว่างวัน เวลางาน มาเฟียหนุ่มดูแลหน้างานไม่มีขาดตกบกพร่อง ลูกค้าต้องการอะไรขอแค่บอก เขาจัดให้ได้เสมอ ต่างกับไอ้หุ้นส่วนใหญ่ของเลิฟเอกซ์ที่วัน ๆ ไม่ทำห่าอะไรเลย นอกจากมั่วผู้หญิง เช็กแต่ของ พอที่รักไม่อยู่ ลายเสือเลยขึ้นเต็มตัว ดูท่าแล้วคงจะเก็บกดน่าดู
The New Condo
04.15 นาฬิกา
แก๊ก!
มือใหญ่จับคันโยกลูกบิดประตูพาตัวเองเข้าไปในห้อง ก่อนจะปิดอย่างเบามือแล้วเดินตรงไปยังตู้เซฟเพื่อหยิบกุญแจห้องนอน
แก๊ก!
เสียงคลายล็อกดังฝ่าความเงียบอีกครั้ง และครั้งนี้ทำให้คนนอนผงกศีรษะขึ้นปรือตามอง ขยี้ตาเบา ๆ
"อย่าขยี้ตา เดี๋ยวตาอักเสบอีก" น้ำเสียงกึ่งดุดังขึ้นหลังมือใหญ่ดึงรั้งข้อมือเล็กทั้งสองข้างออกจากใบหน้าสวยสด
"ทำไมก่อนมาไม่บอกคะ ยังไม่ได้เก็บห้องเลย" คนตัวเล็กพูดงัวเงีย ขยับมานอนหนุนตักเฮียแบร์แทนการนอนหนุนหมอนเหมือนเดิม
เจ้าของตักวางมือบนศีรษะทุย ลูบแผ่วเบา
"งานยุ่ง"
"ยุ่งหรืออยู่กับคนอื่นคะ"
"ถ้าอยู่กับคนอื่นแล้วทำไม?" แบร์ถามร่างเล็กที่นอนหนุนตักสีหน้าราบเรียบ ทว่าฝ่ามือยังลูบศีรษะเธออยู่อย่างนั้น จนเธอขยับลุกขึ้นนั่ง สบตาหน้าบึ้ง ๆ จำต้องเอื้อมมือไปเปิดสวิตช์ไฟดูสีหน้าเด็กน้อยตรงหน้าชัด ๆ
"พี่ฟางกลับมาแล้วเหรอคะ"
"เกี่ยวอะไร?" ถามถึงคนอื่นทำไม
"เปล่าค่ะ"
"เปล่าอะไร เธอถามอยู่เมื่อกี้"
"หนูถามเผื่อเฉย ๆ"
"เผื่ออะไร"
"หนูจะได้รู้ว่าควรอยู่ตรงไหน ทำตัวยังไง"
"ไม่เห็นเกี่ยวอะไร เธอจะอยู่ยังไง อยู่ที่ไหน ไม่ได้หนักหัวใคร ในเมื่อฉันให้เธออยู่"
"หนูยังไม่ได้เก็บของนะคะ ไม่รู้ว่าเฮียแบร์จะรีบขนาดนี้" หญิงสาวสบตาพูด ขยับขาลงจากเตียงนอนไปหยิบชุดคลุมมาสวมทับชุดนอนสายเดี่ยวผ้าบางของตัวเอง
จนเมื่อมั่นใจว่าไม่ล่อแหลมแล้วเธอถึงได้ถาม..
"มีเวลาให้หนูเก็บของกี่ชั่วโมงคะ หนูจะได้กะเวลาถูก"
"ถอดออก" แบร์ไม่สนใจสิ่งที่หญิงสาวกำลังพูด เขาสนใจแค่ว่าเธอเดินไปหยิบชุดคลุมมาคลุมทับทำไม ทั้งที่ปกติยังแก้ผ้านอนด้วยกันได้เลย
"ชุดนอนหนูโป๊"
"อยู่กับฉันเธอยังต้องอายอีกเหรอ"
"ไม่อายค่ะ แค่รู้สึกว่าใส่ไปก็ไม่มีประโยชน์เพราะเฮียแบร์ไปอยู่กับคนอื่นมาแล้ว"
"วันนี้เป็นอะไร เถียงฉันทุกคำ"
"จะให้หนูย้ายไปอยู่ที่ไหนคะ ที่นี่อยู่ใกล้มหา'ลัย หนูไม่อยากย้าย"
"โกรธเรื่องที่ฉันให้ย้ายห้องเหรอ?" ถ้าเธอโกรธเรื่องนี้แม่งโคตรไร้สาระเลยบอกตรง ๆ แล้วถ้าเป็นแบบนี้บ่อย ๆ ต่อไปไม่มาแม่งแล้ว รำคาญ
"เฮียแบร์กำลังบังคับให้หนูใช้ชีวิตหลบ ๆ ซ่อน ๆ ทั้งที่เมื่อปีก่อนหนูจะกินจะนอน จะทำอะไรก็ได้ แต่ตอนนี้หนูทำอะไรไม่ได้เลย" จากที่เคยออกไปเที่ยวกับเพื่อน ไปนั่งตามคาเฟ่ แต่งตัวสวย ๆ ไปถ่ายรูป ตอนนี้โดนเขาสั่งห้ามเด็ดขาด สั่งห้ามให้อยู่แค่ในห้อง อย่าออกไปเพ่นพ่าน ให้ออกนอกห้องเฉพาะมีธุระสำคัญ
แรกเริ่มยังพอเข้าใจ ตอนนี้ไม่เข้าใจแล้ว ไม่เข้าใจว่าทำไมเฮียแบร์ต้องทำเหมือนเธอเป็นคนในความลับขนาดนั้น
"ปีก่อนกับปีนี้มันเหมือนกันไหม?"
"แล้วต่างกันตรงไหนคะ"
"ตกลงจะทะเลาะใช่ไหม?"
"หนูไม่อยากทะเลาะ หนูแค่อยากได้คำตอบ"
"แล้วอยากให้ตอบอะไร พอตอบไม่ถูกใจเดี๋ยวก็หน้าบึ้งอีก"
"..."
"พักหลังมานี้เธอทำตัวไม่น่ารัก จนฉันไม่อยากมาหาเลย รู้ตัวบ้างไหม?"
"ปกติคุณก็ไม่ได้มาหาหนูบ่อยอยู่แล้ว หนูชินแล้วค่ะ" ร่างเล็กตอบกลับท่าทางห่างเหิน เปลี่ยนจากเฮียเป็นคุณเหมือนอย่างทุกครั้งที่เรากำลังจะมีปากเสียงกัน วันนี้ก็ด้วยเหมือนกัน
เธอไม่รู้หรอกที่เขากำลังทำอยู่หมายถึงอะไร และเท่าที่สัมผัสได้ เรื่องของเรามันไม่ปกติเลยสักนิด
หลังตอบกลับเฮียแบร์ เธอเดินไปลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สองสามใบออกมาวาง กางเรียงกันเป็นระเบียบ จากนั้นทยอยเก็บเสื้อผ้าพับลงใส่กระเป๋า
ทุกครั้งที่ย้ายห้องเธอมีหน้าที่เก็บแค่ของส่วนตัว ส่วนที่เหลือเฮียแบร์จะเป็นฝ่ายจัดการให้เอง รวมถึงเสื้อผ้าเขาที่แขวนอยู่ในตู้เสื้อผ้าก็ด้วย
แบร์มองท่าทางไร้ซึ่งความรู้สึกของสาวน้อยตรงหน้าอย่างเซ็ง ๆ ให้พูดตามตรง เขาเบื่อ เบื่อจะให้คำตอบ เบื่อจะตอบคำถาม เบื่อจะพูดว่าระหว่างเราเป็นอะไรกัน
ตัวเขาเองยังไม่พร้อมก้าวข้ามผ่านเส้นบาง ๆ ที่ขีดคั่นความสัมพันธ์สองเรา เขาไม่พร้อมเลย แล้วเธอก็ยังเด็ก เด็กกว่าเขาหลายปีมาก
ระหว่างเราไม่ใช่แค่อายุที่แตกต่าง ยังมีอีกหลาย ๆ อย่างที่ไม่ถูกไม่ควร เขาไม่อยากให้ใครมองเธอในแง่ลบ
"รออีกแป๊บนะคะ เหลือแค่เก็บพวกเครื่องสำอางกับของใช้อีกนิดหน่อย แล้วก็ทำความสะอาด ฉีดสเปรย์ที่คุณใช้ แค่นี้ก็เรียบร้อยค่ะ"
"อืม" ขานรับเสียงอยู่ในคอ นั่งมองเธอจัดของใส่ในกระเป๋าจนพระอาทิตย์ขึ้น
"ถ้าย้ายห้องแล้วหนูขอออกไปสูดอากาศข้างนอกบ้างนะคะ เพราะแถวนั้นคงไม่มีใครที่รู้จักคุณอยู่อาศัยหรอก หนูพูดถูกไหมคะ"
"ไม่เกี่ยว"
"ไม่ใช่ว่าคุณกลัวคนอื่นรู้ว่ามีหนูอยู่เหรอคะ"
"ใคร ๆ ก็รู้" แต่อาจจะรู้ไม่จริง
"แล้วเขารู้ไหมคะว่าเรา.." เป็นอะไรกัน
"?" ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นรอฟังประโยคที่เงียบหายไปของคนตรงหน้า เธอมองเขายิ้ม ๆ หัวเราะเบา ๆ แล้วเอ่ย..
"หนูล้อเล่นค่ะ" ปากบอกล้อเล่น ในใจอยากรู้ปฏิกิริยา ทว่าเฮียแบร์ไม่มีท่าทีหวาดกลัวหรือหวั่นใจเลยสักนิด กลายเป็นเธอที่ประหม่าเสียเองจนต้องรีบแก้ตัว
"พูดมาสิ ฉันอยากฟัง"
"คะ?"
"พูดมา ประโยคที่เธออยากจะพูด"
"ไม่มีนี่คะ"
"ทำไมจะไม่มี ไม่ใช่เธอจะถามฉันหรอกเหรอ"
"ถามอะไรคะ"
"เธออยากรู้ไม่ใช่เหรอว่าคนอื่นรู้เรื่องของเราหรือเปล่า"
"..." อยากตอบว่าอยากรู้มาก แต่จำต้องเก็บอาการ
"มาใกล้ ๆ ฉันจะบอกอะไรให้" แบร์หงายมือแล้วขยับสองนิ้วเรียกร่างเล็กให้เดินมาตั้งใจฟัง จนเธอเดินมาหยุดตรงหน้า มาเฟียหนุ่มเลยยืนขึ้นเชยปลายคางเรียวเล็กให้เงยหน้าขึ้นสบตาเขาที่อยู่สูงกว่า
"เรื่องที่ฉันเอากับเธอไม่มีใครรู้หรอก มันแค่ระยะเวลาสั้น ๆ อีกเดี๋ยวก็ต้องแยกย้าย"
"..."
"ที่พูดไป เข้าใจหรือยัง?"
