บทที่ 7 ตอนที่ 6 กูอยากได้ (ลอง)

ตอนที่ 6 กูอยากได้ (ลอง)

เสียใจก็เสียใจ แต่เสียใจแล้วย่ำอยู่กับที่ จมอยู่ที่เดิม เธอไม่เอาด้วยหรอก ยิ่งรู้ว่าเขาดูแคลนเธอก็ยิ่งอยากให้รู้ว่าเธอไม่ได้อวดดี แต่เธอทำทุกอย่างด้วยความรู้สึกจากใจจริง ๆ 

ไม่ว่าจะเรื่องวันนี้ หรือวันไหน หรือเรื่องของเราก็ตาม 

22.00 นาฬิกา 

Love X Club 

จากที่ว่าจะจัดห้องซื้อของเข้าห้องให้เรียบร้อยเสียก่อน วันนี้ไม่ซงไม่ซื้อแล้ว มาทำงานเลยดีกว่า เฮียแบร์จะได้รู้ เธอพูดจริงทำจริง 

ปกติร้านเปิดห้าทุ่มเศษ แต่เธอมาก่อนเวลา พี่ปิ่นเลยมีเวลานั่งอธิบายเกี่ยวกับงานให้ฟังละเอียดยิบ 

หลัก ๆ ที่ต้องทำคือการเปิดเมมเบอร์ให้ลูกค้าใหม่ ต้องคอยพูดเกลี้ยกล่อมให้เลือกวงเงินสูง ๆ เข้าไว้ แบบนี้ถึงจะได้ค่าขนมเพิ่ม 

ที่นี่ตัดยอดทุก ๆ สิบห้าวัน ทุกสิบห้าวันต้องมีรายงานสรุปให้หุ้นส่วนดู ในส่วนของรายวัน แค่ทำเอกสารตั้งไว้ ขาดเหลือตรงไหนหุ้นส่วนจะมาถามเอง 

และอีกทางเลือกที่ได้ค่าขนมเต็มเม็ดเต็มหน่วยคือการออกไปช่วยบริการลูกค้า ออกไปเสิร์ฟบ้าง ไปนั่งทำความรู้จักบ้าง ถ้าคุยกันถูกคอ ลูกค้าขอคุยนอกรอบ นัดไปกินข้าวดูหนัง เงินส่วนนี้แล้วแต่เราจะเรียก เป็นการเอนเตอร์เทรนลูกค้า หรือที่เรียกสั้น ๆ งาน N 

แต่ถ้าถูกใจมาก ๆ เงินหนาหน่อย ตกลงเข้าใจกันทั้งสองฝ่ายก็สามารถหลับนอนด้วยกันได้ในราคาที่ตกลง แบบนั้นเรียก Nv 

เรื่องนี้เปิดโลกเอแอลมาก ไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีธุรกิจแบบนี้ด้วย 

ส่วนเรื่องขายบริการ เธอรู้อยู่แล้ว 

"ผู้ชายที่นี่น่ารักนะ ^^ ไปลองได้ ถูกใจก็ลองฟรี" ปิ่นยิ้มพูดกับเอแอล ก่อนจะกระซิบบอกความหมายของคำว่าลองฟรี 

"หมายถึงมีอะไรกันน่ะ มีได้นะ แค่อย่ามีปัญหากันก็พอ" 

"อ้อ ที่สำคัญ อย่าให้คุณแบร์รู้นะ รายนั้นดุมาก ดุยิ่งกว่าคุณโฬมอีก ใครก็เอาไม่ลง" 

"เธอจะทำอะไรก็ได้ แต่อย่าทำให้ตัวเองตกเป็นเป้าสายตาของคุณแบร์ก็พอ เพราะถ้าคุณแบร์หมายหัวเมื่อไหร่ โดนไล่ออกเร็ว ๆ นี้แน่" 

เอแอลพยักหน้ารับฟัง ไม่ถามไถ่ให้มากความ เธอไม่อยากรู้เรื่องของเขา ไม่อยากรู้อะไรมากนัก แค่อยากมาทำงาน หาเงินเท่านั้น 

หากเป็นเมื่อก่อนคงสงสัยจนต้องนอนถามเขาซ้ำ ๆ ว่าทำงานอะไร ทำไมงานยุ่งจัง ไม่มีเวลาให้กันบ้างเลย ทว่าตอนนี้ไม่ใช่ เธอไม่ได้อยู่ในจุดที่จะนอนพูดคุยกับเขาแบบนั้นได้อีกแล้ว 

00.00 นาฬิกา 

เวลานี้ร้านครึกครื้นมาก ดนตรีดังกระหึ่ม ผู้คนอัดแน่นแทบจะเต็มทุกโต๊ะ 

ครืด ครืด!

K.Rome : ขึ้นมาหาฉันที่ห้องทำงานหน่อย 

K.Rome : ถือเมมเบอร์ลูกค้าคนล่าสุดมาให้ด้วย 

L : ค่ะ 

ตั้งแต่ที่ให้ไอดีไปนี่เป็นครั้งแรกเลยที่คุณโฬมทักมา ตอนบอกพี่ปิ่น พี่ปิ่นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไม่พูดอะไร แค่บอกทางเธอเท่านั้น ไม่วายกำชับให้อย่าเข้าห้องผิด 

"ห้องสุดท้าย ห้องซ้ายปิด ห้องขวา ขวามือ" แอลเดินพึมพำพูดตลอดทาง จนมาหยุดอยู่หน้าห้อง เธอเคาะประตูสองครั้งก่อนจะดันเข้าไป 

จะว่าอึ้งก็อึ้ง ในห้องไม่ได้มีแค่คุณโฬม แต่มีเฮียแบร์อยู่ด้วย 

"สวัสดีค่ะ เอกสารล่าสุดค่ะ" แอลวางเอกสารลงบนโต๊ะ โดยยืนฝั่งตรงข้ามกับคุณโฬม ทว่าเขาคว้าเรียวแขน กระชากเธออ้อมโต๊ะจนล้มลงไปนั่งบนตัก นั่งเก้าอี้เดียวกันกับเขา สร้างความตื่นตระหนกตกใจให้เธอเป็นอย่างมาก 

ตั้งแต่อยู่กับเฮียแบร์มา คนที่ทำแบบนี้กับเธอมีแค่เฮียแบร์คนเดียว ไม่เคยมีคนอื่น 

"ชื่ออะไร ลืมถาม เห็นตั้งชื่อบัญชีเป็นตัวแอลใหญ่ ชื่อแอลเหรอ" โฬมถามพลางกระชับกอดคนบนตักแน่นขึ้นในตอนที่เธอยันโต๊ะจะลุกขึ้น 

"อย่าดื้อ หาเงินค่าเทอมไม่ใช่เหรอ ฉันจ่ายหนักนะ" โฬมกระซิบ 

แบร์มองภาพตรงหน้า ส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอา หากเป็นปกติเขาคงจะเดินหนี แต่วันนี้คงหนีไม่ได้ เพราะคนที่ไอ้โฬมกำลังแทะโลมอยู่เป็นเด็กของเขา ไม่ใช่ของมัน 

"อย่าบังคับเหอะ ไม่เล่นด้วยก็อย่าไปเอา" หลังส่ายหน้าถึงได้เอ่ยเตือน ช่วงหลังมานี้มันมีปัญหาบ่อย รุนแรงฉิบหาย 

"ยิ่งยาก กูยิ่งอยากได้" 

"เว้นบ้าง สักหลาย ๆ คน" 

"ทำไม มึงจะเอาเหรอ?" 

"กูไม่ใช่มึง" พูดแบบนี้ ภาพลักษณ์ที่สร้างมาตลอดเก้าปีพังทลายพอดี ไอ้เวร 

"ไม่เอาก็หุบปาก คนนี้สวย ตัวหอม กูอยากได้" 

"ถามก่อน อย่าบังคับ" แบร์ถอนหายใจ เหนื่อยจะพูดกับคนมักมากอย่างไอ้โฬม 

"คิดเท่าไหร่? คืนนี้ทั้งคืน" โฬมกอดรัดร่างเล็กบนตักที่พยายามดันแขนเขาออกตลอดเวลาเสียงอ่อนเสียงหวาน ก่อนจะลุกขึ้นอุ้มเธอลงนอนบนโต๊ะทำงาน จับขาเรียวเล็กแยกออกแล้วแทรกลำตัวเข้าไปกันขาที่ขยับหากัน 

คนตัวโตมองภาพตรงหน้าอย่างไม่ชอบใจ เขาถอนหายใจเสียงดังอีกครั้ง ลุกไปรั้งไหล่ไอ้โฬมออกแล้วดึงแขนบัญชีคนใหม่ให้ลุกขึ้นยืน จัดการตัวเอง 

"ผู้หญิงไม่เล่นด้วย มึงอย่าบังคับเขา" 

"กูอยากได้" 

"มึงอย่าเหี้ยเหอะ อย่าทำเหมือนผู้หญิงทุกคนต้องยอมให้มึงได้ไหม" 

"ถ้าไม่ยอมแล้วมาทำงานคลับกูทำไม?" 

"ก็มาหาเงินไง" 

"ให้กูเอาคืนหนึ่ง ได้เงินมากกว่าเงินเดือนสามเดือนอีกนะ" 

"ไม่อยากคุยกับมึงว่ะ" แบร์พูดปัด หันไปปัดมือบอกให้แอลออกจากห้องนี้ไปซะ ดูจากสีหน้าตอนนี้คงตกใจน่าดู แหงละ ตั้งแต่เลี้ยงมาเขายังไม่เคยหยาบโลนกับเธอเหมือนที่มันทำเมื่อกี้นี้เลย 

ต่อให้เมาแค่ไหน เ งี่ย นแค่ไหนก็ไม่เคยบังคับขืนใจแบบนี้แล้วกัน 

เห็นสันดานไอ้โฬมแล้วอยากเรียกไอ้ขุนกับไอ้เด็กเปรตมาเตะยอดหน้ามันอีกสักที เอาให้ดั้งหัก หน้าแตกอีกรอบคงดี

เขาขัดขามันขนาดนี้ จะให้นั่งคุยงานกันต่อคงคุยไม่รู้เรื่อง สู้ปล่อยให้มันเป็นหมาบ้า ลงไปหาจัดการอารมณ์ตัวเองข้างล่างแทนจะดีกว่า 

มาเฟียหนุ่มเดินออกจากห้องทำงานเพื่อนเซ็ง ๆ หางตาเหลือบไปเห็นแอลเดินไปทางโซนVvipที่มีไว้ให้แขกนอน 

"จะไปไหน ห้องทางนั้นไว้รับแขก" พูดปุ๊บ แอลชะงักทันที อยู่ ๆ ก็ก้มหน้า หันหลังเดินมาทางที่เขายืน แล้วผ่านเขาไป 

"ที่บอกว่าเธอเด็ก เธอเด็กมากจริง ๆ นะแอล อย่างเธอไม่เหมาะกับสถานที่แบบนี้ ไปหางานอื่นทำเถอะ" ประโยคของเขาทำให้เธอหันกลับมาเงยหน้าเปื้อนน้ำตายิ้มตอบ..

"หนูยังไม่เคยลองเลย พี่ปิ่นบอกให้ลองสักครั้ง ถ้าติดใจคงทำงานต่อที่นี่ได้ยาว ๆ" 

"..." สอนดีฉิบหาย! สมเป็นเด็กไอ้โฬมจริง ๆ 

"เธอรู้เหรอ ลองที่ปิ่นว่าคืออะไร?" 

"ก็มีอะไรกันไงคะ" 

"กับ?" 

"ถูกใจกันก็ฟรี ถ้าลูกค้าก็คิดเงิน" 

"งั้นเธอควรมาลองกับฉัน เดี๋ยวฉันเป็นหนูทดลองให้เธอเอง" พูดพลางก้าวขาเดินไปรั้งข้อมือเอแอลให้เดินตามหลังจนมาถึงห้องด้านในสุด ที่เกือบจะเป็นทางตัน 

เข้าห้องปุ๊บ ประตูล็อกทันที ตามด้วยเจ้าของห้องที่ถอดเสื้อโชว์ซิกซ์แพ็ก ร่องรอยศิลปะตามลำตัว 

แอลเห็นคงไม่ว้าว เธอเห็นบ่อย เขาก็เห็นของเธอบ่อย แค่ช่วงนี้ทะเลาะกันบ่อยเลยไม่ค่อยมีอารมณ์สักเท่าไหร่ 

แต่ถ้าเธออยากลองก็มาลองกับเขานี่ ลองฟรี ไม่คิดเงิน แถมเงินให้ด้วย 

"มาลองดิ ถ้ามั่นใจว่าลองเสร็จแล้วยังไปทำงานไหวก็ลองดู" เขานั่งลงที่ปลายเตียง อ้าขาเล็กน้อยเพื่อปลดเข็มขัดและปลดกระดุมกางเกงระหว่างรอแอลตัดสินใจ เธอยืนเม้มปากแน่นอยู่ตรงหน้า ไม่ก้าวขามาสักที 

"กล้าหรือเปล่าเถอะ ถ้ากล้าก็ถอดแล้วเดินมาจูบฉันเลย" นี่กูมาถึงขั้นท้าทายเด็กตัวเองแล้วเหรอวะ หึหึ 

พรึบ! 

จุ๊บ!