บทที่ 38 ในสายตาของนางข้าเป็นเพียงแค่ชิ้นเนื้อจริงๆเหรอ

ภายใต้ร่มเงาไม้ใหญ่แสงแดดอ่อน ๆ สาดผ่านปลายใบไม้แต่กับ เซี่ยเฟิงจวิ้นโลกกลับมืดมนเกินกว่าจะมองเห็นแสงใดได้

สติของเขาเลื่อนลอยไม่ต่างจากคนจมน้ำกลางมหาสมุทรเสียงลมหายใจของเขาขาดห้วงใจเต้นรัว ทั้งจากความหวาดกลัว… และความเจ็บลึกในหัวใจที่กำลังถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ

"พี่สาว..."คำนี้หลุดจากริมฝีปากเขาแผ่วเบา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ