บทที่ 47 เสียงกระซิบจากอดีต

ยามที่แสงแรกของวันสาดส่องผ่านม่านฟ้า เซี่ยนเยวี่ยหลานก็เบิกตาขึ้นช้าๆ ใจของนางสงบนิ่งกว่าทุกวัน แต่อยู่ภายใต้ความสงบนั้นกลับซ่อนคลื่นอารมณ์ที่ปั่นป่วนอย่างเงียบงันในที่สุด นางก็ตัดสินใจได้อย่างแน่วแน่... นางจะไม่ทนอยู่อีกต่อไปไม่มีสิ่งใดหลงเหลือให้นางต้องยึดติดกับชายที่เรียกตนเองว่า สามี ผู้ซึ่งเย็น...