บทที่ 60 การกลับมาของเซี่ยเฟิงจวิ้น

แม้ดวงตะวันจะเพิ่งลับขอบฟ้าไปไม่นานแสงสุดท้ายยังอ้อยอิ่งอยู่เหนือปลายยอดไม้แต่ในลานกลางจวนตระกูลเซี่ย เซี่ยเหวินเทียน กลับนั่งเดียวดายเขาจิบสุราทีละหยดใต้ท้องฟ้าไร้จันทร์ดวงตาสาดแสงไปยังหมู่ดาวขณะที่ความคิดหมุนวนไม่หยุดราวพายุในจิต

“มันเป็นฝีมือของนาง... หรือว่าผู้ใดกันแน่?” เขายังคงไม่อาจวางใจความท...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ