บทที่ 62 ขอชื่นชมบารมีท่านผู้สูงส่ง

ในห้วงความคิดของ เซี่ยเหวินเทียน เวลาราวกับหยุดนิ่งเสียงรอบกายค่อย ๆ เลือนหาย เหลือเพียงเสียงจากอดีตที่ย้อนกลับมากรีดแทงหัวใจของเขาเอง “ลูกที่ไร้พรสวรรค์... ย่อมไม่มีค่าในสายเลือดตระกูลเซี่ย”

ถ้อยคำที่เขาเคยกล่าวอย่างไม่ลังเลบัดนี้ กลับสะท้อนกลับมาดั่งมีดเล่มเดิมที่เขาเหวี่ยงใส่ลูกหลานตนเองหากเป็นคร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ