บทที่ 11 นางแบบ (I)
โรสเดินออกมาจากห้อง หลังจากที่มีคนไปตามเธอมารับประทานอาหารเย็น มาร์ธาแม่บ้านวัยกลางคนเดินนำไปยังห้องอาหารของคฤหาสน์ โต๊ะอาหารหรูขนาดยาวรับรองคนนั่งได้ถึงสิบคน แต่มีเพียงอาหารที่จัดเสิร์ฟสำหรับเพียงคนเดียว
“เออ...คุณซอฟฟ์ไปไหนเหรอคะ” โรสนั่งลงและเอ่ยถาม
มาร์ธาเดินไปหยิบโถข้าวเพื่อตักใส่จาน “ห้องนี้จัดให้คุณค่ะ ส่วนมากเจ้านายจะไม่ทานร่วมกับแขกคนอื่นเท่าไหร่ค่ะ” เมื่อได้ยินแบบนั้นหญิงสาวก็เงียบไปโดยไม่ถามอะไรให้มากความ แต่ในใจก็
คิดว่า...เขาไม่เคยทานอาหารร่วมโต๊ะกับใครเลยอย่างงั้นหรือ ?
“คฤหาสน์ฝั่งด้านนี้เหมือนเป็นที่รับรองสำหรับแขกค่ะ”
มาร์ธาพูดต่อไปโดยที่โรสได้แค่พยักหน้าไม่ถามอะไรต่อ พอมองอาหารตรงหน้าที่หรูที่ถูกเตรียมมาอย่างดีก็รู้สึกอิ่มแล้ว
“ถ้าคุณแอนเดลียมีอะไรก็เรียกฉันได้นะคะ”
มาร์ธาพูดจบก็เดินออกจากห้องไป
หลังจากที่รับประทานอาหารมื้อเย็นเสร็จแล้ว หญิงสาวเดินกลับมาที่ห้อง เธอรู้สึกแปลกกับการที่อยู่ที่นี่ ปกติเวลาแบบนี้ในลาสเวกัสเธอจะอยู่กาสิโน...แต่ที่นี่เธอกลับรู้สึกว่าง
โรสนั่งอยู่ในห้องได้เพียงแต่แค่ถอนหายใจออกมาอย่างเซ็ง นั่งนอนเล่นอยู่ในห้องได้ไม่นานแต่ก็ออกมาเดินเล่นข้างนอกห้อง ท้องฟ้าในเวลากลางคืนที่ไร้พระจันทร์แต่เต็มไปด้วยดาวระยิบระยับทั่ว หญิงสาวเดินมานั่งอยู่ที่ริมระเบียงของด้านล่างซึ่งติดอยู่กับสระน้ำในตัวบ้าน แผ่นหลังพิงกับขอบเสาต้นหนึ่ง ก่อนเงยมองท้องฟ้าอย่างไร้จุดหมาย
“ทำไมยังไม่นอน” เสียงเข้มเอ่ยทัก
โรสขยับตัวถอยออกด้วยความตกใจ มือที่ไม่ได้เกะอะไรนั้น
ทำให้ต้องหล่นจากระเบียงอันโตนีโอรีบเอื้อมมือเข้าไปคว้าเอวเธอไว้
แผ่นหลังของหญิงสาวกระแทกกับอกแกร่งของชายหนุ่ม ลมหายใจอุ่นของเขาจรดที่ข้างใบหู โรสสะดุ้งพร้อมกับขยับตัวถอยออกห่างแต่อันโตนีโอนั้นยังไม่ยอมปล่อย
“ถ้าตกลงไปจริง ๆ จะว่ายังไง” มาเฟียหนุ่มเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเธอรู้สึกจักจี้บริเวณใบหูที่มีลมหายใจเป่าอยู่
“เออ...ปล่อยฉันก่อนได้ไหมคะ” โรสท้วงขึ้น ถึงแม้ว่าจะชินกับที่ผู้ชายนั้นจับต้องเธอแต่ทุกครั้งความรู้สึกมัน ต่างกันตรงที่หัวใจของเธอเต้นแรงผิดจังหวะ !
“ยัง”
“ทีหลังห้ามไปนั่งที่ระเบียงอีก” มาเฟียหนุ่มสั่งด้วยน้ำเสียงเข้ม สายตาคมมองคนที่อยู่ตรงหน้า กลิ่นกายผสมน้ำหอม ทำให้เขานั้นอยากจะกอดเธอให้แน่นมากกว่านี้
“ก็คุณทักไม่ให้ซุ่มให้เสียง ฉันเลยตกใจเกือบตก...”
“ผมสั่ง” เขากล่าว ก่อนที่จะใช้เพียงมือข้างเดียวอุ้มหญิงสาวลงมาจากระเบียง
“ว๊าย!” โรสอุทานด้วยความตกใจเมื่อร่างของเธอถูกดึงลงมาจากระเบียงเซเข้ากระแทกที่อกของชายหนุ่ม
หญิงสาวรีบใช้มือดันเขาออกทันที
“ปล่อยได้แล้วค่ะ เดี๋ยวคนของคุณมาเห็น”
นัยน์ตาคมสงบนิ่งมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างใกล้ก่อนจะเผลอยิ้มออกมาที่มุมปาก เขารู้แต่แรกว่าเธอยั่วไม่เป็นประสบการณ์ยังอยู่ขั้นเด็กแรกเกิดด้วยซ้ำ
มาเฟียหนุ่มยังไม่คลายมือออกจากเอวของหญิงสาว เขาจ้องเธอด้วยสายตานิ่งยากที่อีกฝ่ายนั้นจะเดาออก
“คุณซอฟฟ์คะ เออ...”
โรสพยายามที่จะขยับตัวออกจากวงแขนของเขา
อันโตนีโอมองหน้าหญิงสาวชัด ๆ อีกครั้งก่อนที่จะคลายวงแขนออก เขานิ่งและหมุนตัวเดินจากไปทันทีโดยที่ไม่พูดอะไรแม้แต่น้อย ทิ้งเพียงความสงสัยและความปั่นป่วนใจให้กับเธอ
โรสมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มเดินออกห่างไปพร้อม กับเสียงจังหวะหัวใจที่เต้นแรงขึ้น หญิงสาวส่ายหน้าสะบัดความคิดไร้สาระออกจากสมอง มันจะไม่มีทางเกิดขึ้นเพราะถึงยังไงเขาก็แค่นายจ้างเธอเท่านั้น...ที่เขาช่วยเธอก็แค่สงสารไม่มีความรู้สึกอย่างอื่น ฉะนั้นเธอเองก็เช่นกัน...
