บทที่ 5 หลอกลวง
บ่ายวันรุ่งขึ้น...
โรสมาทำงานตามปกติในตอนเช้า เธอสนใจกับเอกสารตรงหน้ามากกว่าชายหนุ่มเพื่อนร่วมงานที่นั่งอยู่โต๊ะข้าง ๆ
“โรส คืนนี้ผมกับคุณไปปาร์ตี้ที่บ้านไหม ?” สายตามองจอคอมพิวเตอร์มือนั้นจิ้มแป้นตัวอักษรไม่หยุด
“ฉันไม่ว่าง” เธอตอบปฏิเสธไปโดยไม่คิดจะมองหน้าของชายหนุ่มที่ขักชวนแม้แต่น้อย
ความจริงแล้วเกรทตามจีบตั้งแต่ที่เข้ามาทำงานใหม่ ๆ ทว่าก็ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดียวที่เขาตามจีบ เธอก็เป็นเหมือนผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่เขาอยากเก็บไว้ในสต็อกก็เท่านั้น
“แต่งานนี้คุณใกล้เสร็จแล้วนี่ เออ..ผมคิดว่าเราสองคนน่าจะมีเวลาทำความรู้จักกันมากกว่านี้นะ” เกรทพูดขึ้นลึก ๆ ความหมายของเขาคือเชื่อมความสัมพันธ์ที่มากกว่าเพื่อนร่วมงาน
โรสถอนหายใจออกมาก่อนที่จะหันมามองชายหนุ่มใบหน้าหล่อ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มผมสีดำน้ำตาล...ใช่แล้วเขาจัดว่าหล่อมากเลยด้วย มีสาว ๆ หลายคนอยากนอนกับเขาสักครั้งหนึ่งด้วยซ้ำไป แต่ไม่ใช่กับเธอ
“เลิกคิดซะเกรท ฉันคิดว่าเราสองคนน่าจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน โอเคไหม ?” หญิงสาวยิ้มหวานให้กับเขาก่อนที่จะลุกขึ้นพร้อมกับเอกสารและทรัมไดร์ในมือ
“เพื่อน ? แต่เราน่าจะเป็นมากกว่านั้นได้ ผมหมายถึงแฟน...ใช่แฟน !”
“บางทีก็น่าจะดีกว่า ถ้าคุณเลิกความคิดที่พยายามต่อความสัมพันธ์กับฉัน เพราะมันไม่มีทางเป็นไปได้”
เธอพูดจบแล้วเดินจากไป ปล่อยให้ชายหนุ่มว่างสีหน้าและอารมณ์ที่ไม่ถูก
หญิงสาวเดินออกมาจากแผนกของตัวเอง เธอส่งแฟ้มเอกสารทั้งหมดให้กับหัวหน้าแผนกอีกทีหนึ่งก่อนที่จะเดินกลับไปนั่งทำงานต่อ ซึ่งเกรทก็ยังมองและจ้องเธออยู่เช่นเดิม
“บางทีคุณอาจจะต้องการผมอยู่ข้าง ๆ หรือไม่ก็...”
“เลิกคิดซะเกรท เพราะว่าสิ่งที่คุณคิดมันทุเรศสิ้นดี และถ้ายังไม่อยากตกงานก็ทำงานของคุณซะ...หัวหน้ามองคุณอยู่” โรสทำสีหน้าเมินเฉยต่อชายหนุ่มพร้อมเหล่สายตามองหัวหน้าที่ส่งสายตาจ้องมายังชายหนุ่ม เขาจึงยอมที่หันหน้าเข้าโต๊ะทำงานต่อ
โรสส่ายหน้าก่อนที่จะนั่งทำงานของตัวเอง เสียงข้อความที่โทรศัพท์ของเธอสั่นดังขึ้น หญิงสาวจึงเอื้อมมือไปกดรับพร้อมเปิดอ่าน
...วันนี้ป้าจะกลับป้าดึกนะ ถ้าเสร็จธุระเมื่อไหร่ป้าจะรีบกลับทันที...
หญิงสาวยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ป้าโซเฟียดูแลและห่วงเธอราวกับลูกสาวแท้ ๆ ก็ไม่ปาน เพราะป้าเป็นหมันและไม่สามารถให้กำเนิดบุตรได้ ส่วนแม่และพ่อของเธอประสบอุบัติเหตุตั้งแต่เธอยังจำความได้
เวลาล่วงเลยผ่านไปเกือบหกโมงเย็นกว่าหญิงสาวจึงเริ่มที่จะ
เก็บงานและของบนโต๊ะในขณะที่เกรทนั้นลุกขึ้นและเดินเข้ามาหา
“โรส คุณอยากไปผ่อนคลายจริงๆ น่ะเหรอ ?” เกรทเอ่ยถามขึ้นหวังเพื่อหญิงสาวจะเปลี่ยนใจตอบตกลง
“ไม่ค่ะ” เธอตอบพร้อมกับยิ้มให้ชายหนุ่ม
“แต่ผมอยากชวนคุณไปงานปาร์ตี้ที่บ้านผมนะ” ชายหนุ่มวกกลับที่เรื่องเดิมอีกครั้งหนึ่ง เขาอยากสานสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับ หญิงสาวแต่ดูเหมือนเธอจะไม่ยอมเล่นด้วย
“ไม่ดีกว่าค่ะ ขอให้คุณสนุกกับปาร์ตี้นะคะ” โรสพูดด้วยน้ำเสียงเรียบแต่ท่าทางของเธอแสดงออกอย่างชัดเจนให้เห็น
เมื่อเก็บของบนโต๊ะเสร็จ หญิงสาวหยิบกระเป๋าข้างตัวสะพายพร้อมกับเดินออกไปโดยที่เกรทมองอย่างผิดหวัง
โรสกำลังยืนรอรถประจำทางที่ป้ายที่อยู่ห่างจากบริษัทไม่มากนัก เมื่อรถหยุดจอดที่ป้ายจึงรีบขึ้นไปในขณะที่สายตามองเห็นอะไรบางอย่างเข้า...ชายชุดดำสองคนที่นั่งอยู่ในรถยนต์ราคาแพง ส่งสายตาจ้องมองเข้ามาในรถประจำทางที่เธอขึ้นเมื่อรถเริ่มออกจากป้ายรถของชายชุดดำก็ขับตามมา !
โรสเริ่มที่จะหายใจไม่ทั่วท้อง ตลอดระยะทางหญิงสาวยังหันไปมอง รถยนต์คันสีสีดำที่ขับตามมาเรื่อย ๆ เป็นครั้งแรกที่รู้สึกกลัวมากขนาดนี้ ทันทีรถประจำทางหยุดจอดลงที่ป้ายหญิงสาวจึงรีบลงอย่างเร็ว เธอมองซ้ายมองขวาอย่างระแวงก่อนจะเดินเร็วเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่เธอไม่วิ่งเพื่อที่ไม่ให้ผิดสังเกตมากจนเกินไป
หญิงสาวกว้างอย่างให้พร้อมกับหันไปมองข้างหลังที่ไม่มีเสียงรถขับตามมา เธอถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกก่อนที่จะหันกลับมาเพื่อที่จะเดินเข้าไปในบ้าน แต่ทว่า...
ดวงตากลมเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อมองชายหนุ่มตรงหน้า
“กำลังหนีใครอยู่ ?” เสียงเข้มเอ่ยทัก โรสเตรียมหันเดินกลับไปแต่ทว่าบอดี้การ์ดสองคนที่ขับรถตามเธอมานั้นยืนดักอยู่
โรสหันมามองชายหนุ่มที่เคยเจอเมื่อวานคืนในกาสิโน เธอยั่วเขาแต่เขากลับไม่สน แล้วทำไมถึง...
“คุณ !” หญิงสาวฝืนยิ้มให้ แต่สีหน้าของอันโตนีโอนั้นไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิมเลยสักนิดเขานิ่งเงียบจนเธอไม่รู้ว่าเขาอยู่ในอารมณ์ไหนกันแน่
“ดูตกใจขนาดนั้น หรือว่าคุณก็เคยหลอกคนอื่นมานอกจาก วิลเลี่ยม” อันโตนีโอกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกหญิงสาวสะดุ้งตกใจเมื่อเขาเรียกชื่อของเธอ “ว่าไงละ โรส”
“หลอกอะไรกันคะ” หญิงสาวพูดติดตลกพร้อมกับยิ้มหวานให้ชายหนุ่ม
“งั้นเหรอ ที่วางยาสลบคนอื่น...”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงเข้มสีหน้านั้นยังคงนิ่งเช่นเดิม โรสรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยเลยสักนิดอีก จะมาเหมาะอะไรกันขนาดนี้เพราะวันนี้ป้าของเธอก็กลับบ้านดึกด้วย
“คุณหมายถึงเรื่องอะไร ฉันไม่เข้าใจค่ะ” โรสยังคงทำหน้านิ่งข่มความรู้สึกหวาดหวั่นของเธอเอาไว้
“ที่ผมมาหาคุณ...ผมมีข้อเสนอให้คุณ” ชายหนุ่มพูดขึ้น สายตาคมนิ่งมองหน้าหญิงสาวที่หันมาขมวดคิ้ว
“ผมจะจ้างคุณไปทำงานกับผม” หลังจากที่เขาคิดทบทวนอยู่หลายชั่วโมงสุดท้ายก็ตัดสินใจ...มาหาเธอ ไม่รู้ว่าข้ออ้างหรือเปล่าแต่เขาสนใจในตัวเธอจริง ๆ
เธอยิ้มให้ชายหนุ่มตรงหน้าที่อยู่ ๆ พูดขึ้นมา “จ้างฉัน ?”
“ใช่ ผมให้คุณเป็นสามเท่าของเงินเดือนที่คุณเคยได้” เมื่อได้ฟังช่างเป็นข้อเสนอที่น่าสนใจไม่เบาสำหรับโรส แต่...
“ไม่ค่ะ ฉันอยู่แบบนี้ดีแล้ว” หญิงสาวพูดขึ้นพร้อมกับยิ้มให้ชายหนุ่ม
“แบบนี้ของคุณ...คือการที่เป็นผู้หญิง...”
โรสนิ่งเงียบเมื่อได้ยินคำถามของชายหนุ่ม เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะจะยิ้มแล้วตอบเขา
“นั่นเป็นทางเลือกของฉันค่ะ” อันโตนีโอมองแววตาของหญิงสาวที่ดูสับสน เขาเองก็รู้ว่ากำลังทำอะไรกับสิ่งที่ไม่ควร
“งั้นก็โอเค ตามใจคุณแต่ถ้าคุณเปลี่ยนใจมีเวลาคิดหนึ่งวันเท่านั้นเพราะวันมะรืนนี้ผมจะกลับอิตาลีแล้ว ถ้าคุณตกลงผมจะให้คนมารับคุณอีกครั้งหนึ่ง” อันโตนีโอกล่าวพร้อมกับยืนการ์ดใบเล็กให้กับเธอ “โทรมาได้นะ ถ้าคุณเปลี่ยนใจ ผมจะให้คนมารับคุณ”
หญิงสาวมองเขาด้วยความไม่ไว้ใจ เมื่ออยู่ ๆ มีชายแปลกหน้ามาเสนอให้เธอไปทำงานด้วย
“อย่ามองผมแบบนั้น ผมไม่พาคุณไปขายหรอก”
“ขอบคุณค่ะ แต่ฉันไม่ต้องการ” หญิงสาวพูดกับชายหนุ่มก่อนที่จะเดินกลับเข้าไปในบ้านโดยไม่ได้สังเกตแววตาและสีหน้าของอันโตนีโอที่ดูผิดหวังเลยแม้แต่น้อย
