บทที่ 7 ตอนที่ 7 นมทำพิษ!
แต่ในความมืดย่อมมีแสงสว่างซุกซ่อนอยู่เสมอ ซึ่งไม่ต่างจากในตอนนี้!..ที่ความทุกข์จากการเดินขายสินค้า มาหลายชั่วโมงจนสายตัวแทบขาด! ยังคงมีความสุขเล็กๆในแบบฉบับของเธอซุกซ่อนอยู่! นั้นก็คือการขายของได้หมดเกลี้ยงตะกร้า!..ก่อนที่ผับจะปิด!
“^.^เงินๆๆ~ เงินหอมๆของเมเองคร้าา~~” เสียงหวานพึมพำเบาๆอย่างมีความสุข พลันดวงตากลมโตก็วาววับเป็นประกายขึ้นมาทันที ที่เห็นรายได้เป็นกอบเป็นกำจากน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง
และถึงแม้ว่ามันจะเป็นเพียงเศษเสี้ยวเงินก้นกระเป๋าสำหรับคนอื่นๆ โดยเฉพาะพวกเศรษฐีกระเป๋าหนัก ที่ต่างตบเท้าพากันนำเงินมาถลุงอยู่ภายในผับหรูแห่งนี้ เพื่อปรนเปรอความต้องการของตัวเองอย่างไม่เห็นคุณค่าของเงินแต่จะบาท! แต่สำหรับเธอแล้วนั้น!..มันคือสิ่งวิเศษที่สุด!! ที่สามารถขับเคลื่อนชีวิตของเด็กกำพร้าไร้ญาติขาดมิตรอย่างเธอ!..ให้ดิ้นรนมีชีวิตรอดอยู่ในช่องว่างอันริบหรี่ของโลกใบนี้ได้
พรึบพรับๆๆ มือเล็กหยิบเงินขึ้นมานับอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากจิ้มลิ้มเคลือบด้วยลิปสติกสีแดงเถือกติดทนนาน ขยับยุกยิกนับจำนวนธนบัตรน้อยใหญ่ ราวกับนักทำบัญชีรายรับรายจ่ายระดับโลก! แต่ในความเป็นจริงแล้ว! เธอนั้นมีโอกาสเรียนจบแค่เพียงชั้นมอปลายเท่านั้น!
แต่ชีวิตยังไม่สิ้นหวัง!..หากยังมีวันพรุ่งนี้รออยู่! เพราะฉะนั้นแล้วการเรียนของเธอก็เช่นเดียวกัน!..สักวันหนึ่งเธอจะต้องได้เรียนในสิ่งที่ฝันอย่างแน่นอน!! แต่ในตอนนี้ขอเวลาหาเงินช่วยน้องๆที่บ้านเด็กกำพร้า ปัทมนิภาก่อน!
พรึบบ!!
“0.0!!โอ๊ะ!! ไหงมาปวดท้องเอาตอนนี้ละเนี่ย~ ว่าบอกนะว่านมเมื่อกี้ทำพิษแล้ว? บ้าจัง!..ขอกลับถึงห้องก่อนก็ไม่ได้! อุ้ย~” เสียงหวานบ่นอุบอิบพลางกุมหน้าท้องของตัวเอง ที่กำลังเกิดอาการบิดตัว ราวกับเกิดพายุหมุนลูกใหญ่หมุนเคว้งอยู่ภายในนั้น! แม้จะพยายามสูดลมหายใจเข้าออกอยู่หลายครั้ง เพื่อหวังจะบรรเทาความทรมานลง แต่มันกลับไม่เป็นผล!!ใบหน้าหวานที่ปกปิดด้วยเครื่องสำอางหนาเตอะเริ่มบิดเบี้ยว เหนื่อยเม็ดเล็กๆผุดขึ้นตามขมับราวกับดอกเห็ด! นั้นจึงเป็นเหตุทำให้เครื่องสำอางราคาถูกพวกนั้น พลอยถูกหยาดเหงื่อชำระล้างออกเป็นหย่อมๆ จนเลอะเทอะแทบจะกลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว!
ตึกๆๆๆ!! และเมื่อฆ่าศึกพากันเคลื่อนพลบุกเข้ามาประชิดประตูเมือง! เมเปิ้ลก็ไม่อาจทนนั่งรอความหายนะได้อีกต่อไป! กุลีกุจอรีบเก็บเงินลงในกระเป๋าพร้อมกับความตะกร้าเปล่า กึ่งวิ่งกึ่งเดินตรงไปยังป้อมการ์ดรักษาความปลอดภัยหน้าประตูผับหรู เพื่อขอความช่วยเหลือจากพวกเขาทันที!
“พี่การ์ดๆ..ฉันขอเข้าห้องน้ำหน่อยนะพี่!” ทันทีที่วิ่งหน้าตื่นมาถึงป้อมหน้าประตูผับหรู ที่มีพี่การ์ดหน้าโหดประมาณสี่ถึงห้าคน กำลังยืนทำหน้าที่ของตัวเองกันอย่างแข็งขัน เมเปิ้ลก็ไม่รอช้าที่จะร้องขอความช่วยเหลือจากพวกพี่การ์ด ที่พอจะเห็นหน้าค่าตากันพอสมควร เพราะที่ผับหรูย่านใจกลางเมืองหลวงแห่งนี้ มักจะมีการ์ดสับเปลี่ยนหมุนเวียนกันมาทำหน้าที่!..ทุกๆสามถึงสี่วันอยู่แล้ว
“ห้องน้ำที่นี่เสีย…งั้นไปเข้าห้องน้ำที่ลานจอดรถก็แล้วกันนะน้อง”หนึ่งในนั้นหันหาตอบเธอเพียงสั้นๆ แต่พอเห็นใบหน้าซีดๆ!ของเธอแล้ว เขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างเอือมระอา ก่อนจะพยักพเยิดใบหน้าไปยังด้านในของผับ พร้อมกับบอกทิศทางไปห้องน้ำให้กับเธอทันที
“ขอบคุณจ๊ะพี่” เมเปิ้ลรีบพยักหน้ารับ พลางยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณที่พี่การ์ดหน้าโหดจิตใจดี ที่เข้าใจหัวอกของคนต้องการห้องน้ำโดยด่วนอย่างเธอ
“=_=แต่เหงื่อแตกขนาดนี้…หวังว่าคงไม่ราดระหว่างทางหรอกนะน้อง!!ยิ่งไกลอยู่ด้วย”ก่อนพี่การ์ดที่นั่งอยู่ข้างๆชะโงกมาถาม เมื่อเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของเธอ
พรึบพรับๆๆ
“ไม่ๆๆๆ.ฉะ..ฉันทนได้จ๊ะพี่!.ฉันจะรีบไปรีบมา!” เมเปิ้ลขยับศีรษะไปมา พร้อมกับกัดฟันพูดด้วยน้ำเสียงที่คร่ำเครียด เหงื่อกาฬไหลอาบท่วมตัวพลอยทำให้เสื้อยืดด้านในเปียกโชกไปด้วย
“เออๆๆ..รีบไปรีบมานะน้อง! ที่นี่เขาไม่ให้คนนอกเข้า! โดยเฉพาะคนที่แต่งตัวซอมซ่อแบบน้อง..เดี๋ยวลูกค้าเขาจะตกใจเอา!” ก่อนพี่การ์ดทั้งหมดจะพร้อมใจกัน โบกไม้โบกมือไล่ให้เธอรีบไปเข้าห้องน้ำ! โดยไม่ลืมที่จะย้ำเตือนเธอให้รีบไปรีบกลับ เพราะไม่ต้องการให้ลูกเป็ดซอมซ่ออย่างเธอ..แปดเปื้อนในสถานที่หรูหราแห่งนี้ ซึ่งเธอนั้นก็เข้าใจดี..เพราะโลกของเธอและคนพวกนี้..แตกต่างราวสรรค์กับนรก!
จ๊ะๆๆ..ฉันไม่เถลไถลหรอกพี่”เมเปิ้ลข่มความอับอายของตัวเองเอาไว้ พร้อมกับค้อมศีรษะลงเล็กน้อย ก่อนจะย่อตัวเดินผ่านบานประตูขนาดเล็กของผับเข้าไปด้านใน..ที่ไม่ต่างจากสรวงสรรค์เหมือนที่เธอคิดเอาไว้! เพราะแม้แต่พื้นที่เธอเหยียบอยู่ในตอนนี้!..ล้วนแต่เป็นหินอ่อนอย่างดี! ต้นไม้น้อยใหญ่ที่ปลูกเรียงรายตามจุดต่างๆ ถูกประดับตกแต่งด้วยไฟดวงเล็กๆ ส่งแสงระยิบระยับราวกับหมู่ดาวบนท้องฟ้า
กึกก! เมเปิ้ลถึงกับลืมความทรมานของตัวเองไปเสียสนิท!..เมื่อแหงนมองตัวตึกขนาดใหญ่ที่ตั่งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า รวมไปถึงบรรดาผู้คนมากมาย ที่ต่างประเคนความร่ำรวยของตัวเองเพื่อมาใช้บริการผับหรูแห่งนี้ ที่มีชื่อเสียงโด่งดังแห่งยุคเลยก็ว่าได้ เพราะที่นี้ก็คือ..มอซิลล่า ผับ! ผับที่ต้อนรับเพียงเศรษฐีกระเป๋าหนักเท่านั้น! ส่วนเด็กกะโปโลที่ไม่มีทรัพย์สินอะไรมาค้ำประกันอย่างเธอ…ก็คงทำได้แค่ฝันกลางวันไปเท่านั้น!
ตึกๆๆๆ เมเปิ้ลพ่นลมหายใจออกราวกับปลงกับชีวิต ก่อนจะเลิกสนใจความหรูหราเบื้องหน้า และออกเดินไปหาห้องน้ำต่อ..เพราะตอนนี้!..ฆ่าศึกกลับมาเยือนเธออีกครั้งแล้ว!!
ในขณะเดียวกัน
ปังงง!!! แกร๊กก!!! ปึกกก!!!
บานประตูห้องน้ำถูกมือใหญ่เปิดและปิดลงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับร่างอรชรของหญิงสาว ที่ถูกดันชิดติดไปกับผนังห้องน้ำ ภายในลานจอดรถ ที่มีเพียงรถของบุคคลสำคัญ ระดับVVIP อย่างเขาเท่านั้นที่จะเข้ามาจอดได้! เพราะฉะนั้นแล้วที่นี่..จึงถูกเขาเลือกใช้..เพื่อการปลดปล่อยในครั้งนี้!
“อื้ออ~ คุณอเล็กรุนแรงจังเลยค่ะ”เสียงหวานรื่นหูสมกับเป็นนักแสดงแนวหน้าของประเทศ เอ่ยขึ้นอย่างออดอ้อนออเซาะ แม้จะเจ็บบริเวณที่ถูกกระแทกอย่างรุนแรง แต่หญิงสาวก็รีบเปลี่ยนสีหน้าที่เหยเกให้กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว เพราะไม่ต้องการทำให้บุคคลที่เธอหมายตามานาน..ต้องอารมณ์เสียหรือเปลี่ยนใจ..ไปหาที่ระบายใหม่!
“หึ…ที่ตามฉันออกมา…เธอพร้อมจะรับกับความเจ็บแล้วไม่ใช่?” อเล็กซิสแสยะยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ ก่อนจะพ่นควันบุหรี่ขึ้นเหนือใบหน้าหล่อเหลาของตัวเองอย่างช้าๆ พร้อมกับเอ่ยคำพูดที่ทำให้อีกฝ่ายถึงหน้าชาลงไปทันที จากนั้นบุหรี่ที่เหลืออยู่ก็ถูกปลายนิ้วเรียวยาวดุจอิสตรี บี้ลงไปกับฝาผนังห้องน้ำ..ไม่ไกลจากใบหน้าสวยของหญิงสาวใจกล้า
อึกกก!!!
“…!” ร่างกายของนางเอกสาวเกิดอาการสั่นเทา น้ำเสียงบวกกับกลิ่นอายความน่ากลัวปริศนา ที่แผ่กระจายออกมาจากตัวบุคคลตรงหน้า ไม่ต่างจากเงื้อมมือปีศาจร้าย…ที่กำลังจะขย้ำเหยื่ออย่างเธอให้แหลกคามือ!
“คุกเข่าลงไป!..แล้วใช้ปากทำมันซะ!.”เสียงเข้มดุดันเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ดึงสติสัมปชัญญะของหญิงสาวให้กลับมาได้ทันท่วงที!! ก่อนที่เงามืดปริศนานั้น…จะกระชากเธอไปยังอีกโลก!
“อึกก..เราจะไม่จูบกันสักหน่อยหรือคะ? มีมี่อยากจูบคุณอเล็กจัง” ดาราสาวนามว่า มีมี่ ฝืนกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ มือไม้ของเธอไร้พลันไร้เรี่ยวแรง ราวกับถูกกระชากวิญญาณออกไปจากร่างจริงๆ แต่พอได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาของร่างสูงสง่า ที่เธอตั้งใจเดินตามเขาออกมา! เธอก็รีบสลัดความรู้สึกหวาดกลัวทุกสิ่งทิ้ง แล้วเอ่ยขอ…ในสิ่งที่อเล็กซิส..ไม่ทางให้กับเธอ..หรือผู้หญิงหน้าไหนทั้งนั้น!
กึกๆ..ปลายลิ้นร้อนดุนดันเข้ากับกระพุ้งแก้มสาก บ่งบอกถึงความอดทนของอเล็กซิสได้สิ้นสุดลงแล้ว ดวงตาคมกริบแปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่า…ก่อนจะโน้มใบหน้าดุดันลงไปกระซิบข้างใบหูของหญิงสาว..ที่ไม่รู้จักเจียมตัวเอาเสียเลย..!
“อย่าหวังให้มาก..เพราะฉันไม่ใช้ปากกับใคร!…และถ้าหากเธอยังลีลา..ทุกอย่างจะจบลงแค่ตรงนี้!”
“…!!”
