บทที่ 6 บทที่ 5 - เหลือแค่ทางเดียว

บทที่ 5

"...." จีนัทตกอยู่ในความเงียบ การันต์เองก็ตกอยู่ในความเงียบเช่นเดียวกัน

"....เมื่อก่อนฉันพูดไม่เก่ง...ยิ่งอยู่ต่อหน้าคนที่ชอบฉันยิ่งไม่พูด"

"พี่รันโกหก...วันนั้นพี่รันนัวเนียกับผู้หญิงทั้งงานโดยที่พี่รันก็รู้อยู่แล้วว่าหนูจะมาหาพี่รัน"

"ฉันไม่รู้ว่าเธอจะมา อีกอย่างตอนนั้นฉันกับเธอเราไม่ได้เป็นอะไรกัน"

"เหอะ...ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วจะเก็บเอาคำพูดของหนูเมื่อตอนเด็กมารื้อฟื้นทวงสิทธิ์การเป็นแฟนทำไมคะ" จีนัทหันหน้ากลับไปผเชิญกับการันต์ เธอจ้องหน้าเขาผ่านม่านน้ำตาพร่ามัว

"...." เขามองดวงตาของเธอเงียบๆ ไม่ตอบอะไร ราวกับยอมรับว่าเขาใช้คำพูดของเธอในวัยเด็กมาเป็นข้ออ้างทวงเธอคืนจากผู้ชายอีกคน จีนัทเม้มปากอย่างเจ็บใจ เธอมองหน้าเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจ

เพียะ! ใบหน้าของการันต์หันไปตามแรงตบของจีนัท การันต์ดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้ม ไม่ได้ตอบโต้ใดๆ หากเป็นคนอื่นเขาสวนกลับไปแล้ว ทว่านี่คือ จีนัท ผู้หญิงที่เขามีใจให้ จีนัทจึงเป็นข้อยกเว้นกรณีพิเศษ และเขาเองก็สมควรโดนตบด้วย จึงไม่ได้โต้แย้งอะไรกลับไป ถือซะว่าหายกันเรื่องเมื่อคืน....การันต์คิดในใจ

"อึก...คำพูดของผู้ชายเจ้าชู้เชื่อไม่เคยได้" จีนัทสะอื้นเบาๆ เธอลุกขึ้นยืนเดินออกจากอ่างด้วยความเสียใจ

"กล้าดีนี่ที่ตบหน้าฉัน" การันต์เดินเข้าไปประชิดตัวของเธอ ดันร่างเล็กไปที่ใต้ฝักบัวจนแผ่นหลังบางชนกำแพง

"ฉันเกิดมา 21 ปี ยังไม่เคยมีใครกล้าตบหน้าฉันสักคน" เขาแกล้งทำหน้าดุใส่เธอ ทำให้เธอหวาดกลัวจนขาสั่นเทา

"อึก...พะ...พี่รันจะฆ่าหนูเหรอ"

"กวางน้อย...มากลัวฉันตอนนี้มันไม่ทันแล้วมั้ง" มือหนากุมคางมนขึ้น แสร้งจ้องหน้าคนตัวเล็กราวกับราชสีห์กำลังจะขย้ำเหยื่อ

"...พะ...พี่รันจะฆ่าหนูจริงๆ เหรอคะ" เธอมองหน้าเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ เขาขยับตัวแนบชิดเธอมากขึ้น ท่อนแขนแกร่งโอบกอดเอวคอดแน่น ทำให้ร่างกายของเขาและเธอแนบชิดกัน ด้วยส่วนสูงของทั้งคู่แตกต่างกันมาก

จีนัทสูงเท่าหน้าอกของการันต์ จึงทำให้หน้าอกใหญ่ของเธอสูงราวๆ หน้าท้องกำยำของเขา และตอนนี้หน้าอกของเธอก็กำลังเบียดกล้ามหน้าท้องกำยำของเขาอยู่ แก่นกายใหญ่ของเขาเหนือสะดือของเธอขึ้นมาเล็กน้อย ทำให้แก่นกายใหญ่เบียดผิวเนื้อใต้ราวนมของเธอ

"มันก็ขึ้นอยู่กับว่าเธอจะทำให้อารมณ์ของฉันไปในทิศทางไหน"

"ฮือ!" เขากุมคางมนขึ้น โน้มใบหน้าลงไปจูบบดขยี้ริมฝีปากอวบอิ่มอย่างแรง กัดลิ้นเล็กจนเกิดบาดแผล เลือดสีแดงสดไหลออกมาจากบาดแผล ทำให้ทั้งคู่ได้กลิ่นคาวของเลือดคละคลุ้งในโพรงปาก ชายหนุ่มดูดเลือดจากบาดแผลจนเลือดหยุดไหลแล้วจึงถอนจูบออกมา

"เลิกกับมันซะ...อย่าทำให้ฉันต้องเป็นคนลงมือเอง"

"จะรังแกหนูไปถึงไหนคะ"

"จนกว่าเธอจะเลิกกับมัน"

"ทำแบบนี้รังแกกันเกินไปแล้วนะคะ"

"แค่นี้ยังไม่เรียกว่ารังแกหรอก....ถ้าฉันจะรังแกเธอจริงๆ สภาพของเธอไม่ใช่แบบนี้หรอก" เขาจูบบดขยี้ริมฝีปากของเธออีกครั้งพลางเอื้อมมือเปิดฝักบัว ทำให้น้ำจากฝักบัวไหลลงมากระทบผิวของเขาและเธอ

"อยากกลับบ้านก็รีบอาบน้ำซะ" การันต์หยิบขวดบรรจุครีมอาบน้ำยื่นให้เธอแต่เธอเบี่ยงตัวหลบ ปฏิเสธไม่รับครีมอาบน้ำจากเขา

"จะพยศ? คิดดีแล้วงั้นเหรอ" เด็กนี่ พอพูดดีด้วยดันพยศ...การันต์บ่นในใจ

"อย่าพยศกับฉันถ้าไม่อยากคลานออกจากห้องน้ำ...รีบอาบน้ำซะ...เพราะถ้าฉันต้องเป็นคนอาบน้ำให้เธอวันนี้เธอก็อย่าหวังว่าจะได้กลับบ้าน" คำขู่ของการันต์ได้ผลเป็นอย่างดี จีนัทหยิบครีมอาบน้ำมาจากมือของเขา มืออีกข้างขยี้เปลือกตาตัวเองพลางสะอื้นเป็นระยะ

การันต์มองคนตัวเล็กแล้วถอนหายใจหนักๆ เขากดจูบลงบนศีรษะของเธอ มือหนาลูบศีรษะเธอเบาๆ คล้ายปลอบโยนเธอแล้วเดินออกไป จีนัทใช้หางตามองเขาผ่านม่านน้ำตาจนเขาเดินพ้นประตูห้องน้ำ

♠️♠️♠️♠️

เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง จีนัทยังคงอยู่ภายในห้องน้ำไม่ยอมเดินออกมาเสียที การันต์เดินกลับเข้ามาภายในห้องนอน พร้อมกับเสื้อฮู้ดสีดำแบรนด์เนมหรู ซึ่งเป็นเสื้อของเขาเอง เขากวาดสายตามองรอบห้องพัก ไร้วี่แววของจีนัท เขาถอนหายใจยาว ส่ายหน้าเหนื่อยใจเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปเปิดประตูห้องน้ำ

"เลิกร้องไห้แล้วใส่เสื้อผ้าซะ ฉันจะไปส่งที่บ้าน" เขาเปิดประตูห้องน้ำออก เห็นจีนัทนั่งกอดผ้าขนหนูสะอื้นไห้อยู่บนชักโครกทำให้เขาถอนหายใจออกมาหนักๆ

"อึก คนใจร้าย"

"ร้องไห้ให้พอแล้วกัน ฉันจะลงไปรอข้างล่าง" การันต์โยนเสื้อฮู้ดของตัวเองไปให้จีนัท ทว่าเสื้อฮู้ดไม่ได้อยู่บนตักของเธอ แต่อยู่บนศีรษะของเธอ ซึ่งเขาจงใจโยนพลาดเพื่อจะแกล้งเธอ

"เพื่อนแบบยัยนั่นไม่เหมาะจะเป็นเพื่อนของเธอหรอก" การันต์กล่าวทิ้งท้ายแล้วเดินออกไป ถ้าการันต์ไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้จีนัทก็ลืมไปแล้วว่าคนที่ทำให้เธอมาอยู่ที่นี่ก็คือ ชามุก เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอ

เธอคิดในใจ...เพราะอะไร ทำไมชามุกถึงทำแบบนี้กับเธอ เธอไปทำอะไรให้ชามุกไม่พอใจ ตลอดเวลาที่ผ่านมาชามุกและเธอเป็นเพื่อนที่หวังดีต่อกันไม่ใช่หรือ เพราะอะไร ชามุกถึงหักหลังเธอ เธอคิดไม่ออกเลย หรือชามุกโดนการันต์ขู่ทำร้ายถึงได้ทำเรื่องแบบนี้กับเธอ จะเพราะอะไรเธอจะต้องไปถามชามุกต่อหน้าให้รู้เรื่อง

จีนัทปาดน้ำตาออกจากดวงหน้าลวกๆ รีบหยิบเสื้อฮู้ดราคาแพงของการันต์ขึ้นมาสวมใส่ปกปิดร่างกายบอบบางที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำจาก นิ้วมือ รอยดูด รอยเขี้ยวของการันต์ หลังจากที่เธอสวมเสื้อฮู้ดเสร็จ เธอยืนมองสภาพตัวเองผ่านกระจกก็แทบเข่าทรุด ที่ลำคอของเธอแดงจ้ำทั่วลำคอจนน่ากลัว หากเธอกลับบ้านในสภาพนี้คงต้องโดนที่บ้านจับได้แน่

และวันนี้เป็นวันหมั้นของเธอกับลีวายด้วย เธอมองดูนาฬิกาบนกำแพง ตอนนี้เวลา 10:20 น. แล้ว ตามกำหนดการงานหมั้นจะเริ่มเวลา 07:00 น. ทว่าตอนนี้เวลาล่วงเลยมานานพอสมควรแล้ว แต่เธอก็ยังไม่ถึงบ้าน ยังคงอยู่ที่นี่ กับ พี่ชายข้างบ้านที่เธอชอบ....เคยชอบ

เธอคิดไม่ตก ป่านนี้ทุกคนคงจะตามหาเธอวุ่นวายกันทั่วทั้งงาน เธอคิดในหัว เธอจะทำอย่างไรดี ป่านนี้คนที่บ้านคงกำลังรับหน้ากับแขกผู้ใหญ่ที่มาร่วมงานอยู่ หากเธอรีบกลับไปหมั้นตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้ว ที่เธอทำได้ในตอนนี้คงหนีไม่พ้น การกลับไปรับความผิด

@อีกด้าน

@คฤหาสน์หรูของครอบครัวจีนัท

"งานหมั้นเลื่อนมาจะสองชั่วโมงแล้วจีนัทหายไปไหนทำไมยังไม่มาอีก" ลีวายเดินออกมาด้านหลังคฤหาสน์ ขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่งเหยิงเอ่ยถามเหล่าสาวใช้ของจีนัทอย่างหัวเสีย ชามุกเดินตามพี่ชายออกมาติดๆ ยืนมองพี่ชายอยู่ด้านหลังเงียบๆ โดยไม่เอ่ยปากบอกอะไรแม้แต่คำเดียว

"คุณคะ น้องจีไม่ได้อยู่ในบ้านตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนะคะ ตอนนี้ลูกอยู่ที่ไหน ลูกจะเป็นอะไรไปรึเปล่าคะ" คุณหญิงอัญชัน คุณแม่ของจีนัทเดินลากอีวาน นักธุรกิจชื่อดังชาวรัสเซีย ผู้เป็นสามีและเป็นคุณพ่อของจีนัทออกมาสนทนาด้านหลังคฤหาสน์อย่างร้อนใจ ทำให้ลีวายที่อยู่ไม่ไกลนักหันไปมองที่ทั้งคู่

"ผมไม่รู้ นี่ผมก็โทรหาลูกร้อยสายแล้วแต่โทรยังไงก็โทรไม่ติด" อีวานกุมขมับด้วยความเป็นห่วงลูกสาว

"แล้วเราจะทำยังไงดีคะแขกก็มากันครบแล้ว"

"...ตอนนี้คงเหลือแค่ทางเดียว" อีวานเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยอย่างหนักใจ

"...." สีหน้าหนักใจของอีวานทำให้ลีวายตกอยู่ในความเงียบ ด้วยพอจะเดาได้ว่าอีวานจะพูดอะไร อีวานเดินเข้าไปพูดคุยกับเจ้าสัวจิระ หรือ สส.จิระ นักการเมืองชื่อดังของไทย คุณพ่อของลีวายที่แอบมานั่งเครียดกุมขมับอยู่ภายในห้องนั่งเล่นกับภรรยาอย่างคุณหญิงเจ้าจอม