บทที่ 15 15

“ยิ้มไร” เซย์ยืนพิงขอบผนังถามคนที่เดินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ออกมาจากห้องนอน หย่อนสะโพกลงบนเก้าอี้พร้อมกับตวัดขายาวๆ ขึ้นไขว้ห้าง 

“กูยิ้มเหรอ ไม่เห็นรู้ตัว” 

“สัด!” ก็เห็นอยู่ว่ามันยิ้ม ยังมีหน้ามาทำเป็นไม่รู้ว่าตัวเองยิ้มทั้งที่มุมปากของมันยกขึ้นมากกว่าเดิม 

“คนอื่นๆ ไปไหนกันวะ” 

“สั่งของ”

“จำเป็นต้องไปเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ