บทที่ 65 65

“ไอ้เพื่อนเวร!” ฉลามแหกปากส่งเสียงกระแทกกับหมอนที่ยังปิดใบหน้า ตะโกนออกมาจนพอใจก่อนจะกระชากหมอนใบใหญ่ออก ลืมตารับแสงสว่างที่พวกมันทั้งหลายพยายามที่จะให้มีในห้องนี้ให้มากที่สุด

กูรู้ว่ามันกี่โมงกี่ยาม กูรู้ว่ามันไม่ใช่เวลานอน แต่กูเครียดไง กูคิดถึงเขา กูอยากนอนกูผิดมากไหม? กูรู้สึกผิดกับสิ่งที่มันเกิ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ