บทที่ 6 EP.6 จูบแรก

กลางผับไฟวิบวับพร้อมเพลงปลุกเร้าใจ หลายคู่ยืนท่ามกลางบรรยากาศครื้นเครง หลังจากดีเจประกาศให้ผู้เข้าเล่นเกมจูบกัน

ฟองสบู่ร่วงโรยลงมาจากบนเพดานเป็นเซอร์ไพรส์งานของการเปิดร้าน

ตึบ!

"เยสเข้ เชี่ยยย" เสียงร้องประสานของแพรวกับโจ้เมื่อเห็นขวดเหล้าพรีเมี่ยม "พวกมึงชนะด้วยเป็นไปได้ไง"

แพรวตกใจคว้าเหล้ามาชื่นชม โจ้กระดกดื่มพร้อมเอ่ยแซว

"ไอ้ห่าเอ็มมึงนี่ลีลาเหลือร้าย" แววตาจ้องมองมีมี่ที่แน่นิ่ง "ถือว่าเป็นประสบการณ์ไงมี่เวลามีแฟนจะได้ชิน"

เนื่องจากบรรยากาศเมามายทั้งหมดก็ดื่มเหล้ากันต่อตามปกติมีแต่มีมี่ที่นั่งเงียบ ส่วนโจ้หันมาปลอบใจแพรวที่อาการหักกำเริบ

"เป็นไรมีมี่เห็นเงียบตั้งแต่กลับมาจากเล่นเกมจูบกันกับกู" เอ็มเอ่ยถาม

"แกล้งหรือว่าจงใจกันแน่..สอดลิ้นเข้ามาทำไม!"

"เอ้า ก็ชอบเล่นลิ้นผิดตรงไหน ฮ่าๆ"

"ใครอยากจะเล่นด้วยไอ้บ้า"

"แต่เพราะฉันจูบเธอแบบจัดเต็มเราถึงได้เป็นผู้ชนะไม่ใช่หรือไง อย่าขี้งอน"

มือหนาเงื้อมลูบแก้มใสแต่เพื่อนสาวสะบัดใบหน้าเชิงไม่ชอบแต่ปกติทั้งคู่ก็หยอกล้อกันเป็นประจำอยู่แล้ว

สักพักเสียงเล็กก็ดังขัดจังหวะ "พี่เอ็มหายไปเลยนะคะจีไลน์ไปก็ไม่ตอบ" สาวสวยผมสั้นเผ็ดสะเด้า คู่ขาเก่าของเอ็ม

"ขอโทษด้วยนะช่วงนี้พี่เรียนหนัก ว่าแต่จีมาเที่ยวกับใครเหรอ"

"มากับเพื่อนค่ะแต่ว่าเพื่อนจะไปต่ออีกผับ ตอนนี้กำลังว่าง..สนใจไปคุยกันที่ห้องน้ำหน่อยไหมคะ"

ท่าทางยั่วยวนปลุกเร้าอารมณ์ชายก่อนที่สาวสวยจะเดินนำออกไป เอ็มรีบวางแก้วเหล้าในมือสะกิดโจ้เพื่อถาม

"มีถุงยางปะขอซื้อต่อ"

"ไอ้สัสไม่เตรียมมาเองไซซ์มึงหายากจะตาย"

"แล้วมึงพกมาไหมล่ะ"

"เออออ พก"

หมับ

เอ็มยื่นมือคว้ากล่องถุงยางอนามัยยัดใส่กระเป๋าเดินตามสาวสวยไปยังห้องน้ำด้านใน

คงไม่ต้องบรรยายว่าการพูดคุยครั้งนี้จะเสียเหงื่อมากแค่ไหน

'บ้าเอ๊ย!'

เสียงพึมพำของมีมี่ในตอนนี้เธอกำแก้วไว้แน่น แรงบีบแรงจนเส้นเอ็นที่ข้อปูนขึ้น อารมณ์ที่ยากจะควบคุมหลุดออกมา ซึ่งเป็นความหงุดหงิดที่เธอเองก็ไม่สามารถหาคำตอบเจอ

บ้าน มีมี่

ฮือ ฮึกกก ฮือ

"เสียงใคร" ตอนนี้เกือบเที่ยงคืนแยกย้ายกันกลับ โจ้แวะมาส่งก่อนที่จะพาแพรวกลับไปส่งบ้านเช่นกัน แต่เมื่อมาถึงได้ยินเสียงสะอื้นลอยมาตามลม "แม่!!"

สภาพบ้านเหมือนมีการทะเลาะเบาะแว้งเกิดขึ้น ข้าวของกระจายหล่นเต็มพื้น แม่นั่งร้องไห้ลำพัง

"กลับมาแล้วเหรอ ฮึกกก" เมื่อแม่เห็นลูกสาวจึงรีบปาดน้ำตา มีมี่นั่งลงจึงเห็นสิ่งผิดปกติบนใบหน้า

"ใครทำร้ายแม่เนี่ย!!"

"มะ ไม่มีอะไรหรอกกลับขึ้นห้องไปนอนเถอะ"

"จะไม่มีอะไรได้ไงหน้าแม่เหมือนโดนตบแถมยังมีเลือดซิบมุมปาก"

"แม่ไม่เป็นอะไรจริงๆ"

ตัวเล็กคิดได้ทันทีเนื่องจากบ้านหลังนี้มีแค่แม่กับพ่อเลี้ยง ส่วนคนรับใช้แม่จะจ้างให้มาทำความสะอาดวันเว้นวันเท่านั้น

ตึก ตึก ตึก

ไม่รีรอด้วยอารมณ์โมโหบวกกับเมามีมี่เดินขึ้นไปยังชั้นสองเคาะประตู ปัง ปัง! หน้าห้องของไอ้พ่อเลี้ยงใจทราม

"มารยาทสะกดเป็นไหมกี่โมงกี่ยาม" ท่าทางงัวเงียตื่นไม่สนใจอะไร จ้องมองมีมี่ตั้งแต่หัวจรดเท้า "อ๋อออ เด็กเหลือขอที่เอาแต่เที่ยวเมาเพิ่งกลับมาถึงบ้านสินะ"

"ไอ้เลวมึงกล้าตบแม่กูเหรอ!"

"นี่มึงกล้าขึ้นมึงกับกูเลยเหรออีเด็กแรด"

"ไม่ด่าพ่อมึงก็ดีเท่าไหร่แล้ว"

"อีมีมี่"

ทั้งคู่สาดแววตาก้าวร้าวใส่กันมีมี่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจะโทรแจ้งตำรวจแต่พ่อเลี้ยงก็คว้ากระชาก

อ๊าาย์!

เกิดการแย่งชิงมือถือกันพัลวันสักพักแม่ของมีมี่ก็วิ่งตามขึ้นมา

"หยุดนะทำอะไรกัน!!" น้ำเสียงปนสะอื้นตะโกนลั่นทุกอย่างต้องหยุดชะงักมีมี่เดินไปอยู่ข้างแม่

"หนูจะโทรแจ้งตำรวจเองให้มาจับไอ้เลวนี่ข้อหาทำร้ายร่างกายของแม่"

"แจ้งตำรวจ..."

"แม่โดนขนาดนี้จะยอมง่ายๆ ได้ยังไง"

ไม่รอช้ากดโทรศัพท์หมายเลข 191 โทรฟรีทุกเวลา ช่องทางติดต่อเรื่องฉุกเฉินอันตราย

"อย่า" แม่คว้ามือยั้งเอาไว้ พร้อมทั้งเดินไปหาพ่อเลี้ยง "ฉันผิดเองที่ต่อว่าคุณ ฮึกกก วันนี้มีประชุมแต่คุณไปสายทำให้บอร์ดบริษัทไม่พอใจฉันแค่กลัวว่าหุ้นของเราจะตก"

ดวงตาแม่พร่าไปด้วยน้ำตาร่ำไห้ สามีใหม่ซึ่งมีอายุน้อยกว่ารีบจับมือเอาไว้

"ผมผิดเองที่ทำรุนแรงต่อไปผมจะไม่ทำอีกนะครับ"

"จริงนะ"

"คุณก็รู้ว่าผมรักคุณแค่ไหน"

"ฮือออ"

ตอนนี้เป็นมีมี่ที่ช็อกจนไม่สามารถทำอะไรได้ กลายเป็นหมาหัวเน่า กลายเป็นลูกสาวที่ผู้เป็นแม่ไม่ได้อยู่เคียงข้างอีกต่อไป กำปั้นกำหมัดแน่นมองจ้องหน้าผู้ชายที่เป็นสามีใหม่ของแม่

รอยยิ้มของมันแฝงเร้นด้วยความร้ายกาจแสยะให้เธอราวกับว่ากำลังเยาะเย้ย

"เหี้ยเอ๊ยยยย!"

โต้มมม

ฝีเท้าน้อยรีบวิ่งกลับห้องตัวเองปิดกระแทกประตูพร้อมทรุดลงนั่งที่พื้นน้ำตาไหลนองหน้า

สภาวะเคว้งคว้างกดดันถาโถมเข้าใส่อย่างหนัก

ติก'

หน้าจอโทรศัพท์สว่างพร้อมกับเสียงสั่นแจ้งเตือน มีมี่หยิบขึ้นมาดูปรากฏว่าเป็นไลน์ส่วนตัวจากเอ็ม ข้อความเหมือนพยุงหัวใจที่เหนื่อยล้าของเธอให้มีแรง

'ถึงบ้านหรือยังเป็นห่วงนะ'