บทที่ 70 เวลาที่ช้าลง

บทที่ 70 เวลาที่ช้าลง

ผมรี่ตามองญานินตั้งหัวจรดปลายเท้ามองยังไงมันก็ไม่ผ่านสายตาของผม เพราะการที่ญานินแต่งตัวแบบนี้ต้องการออกไปล่อเสือล่อตะเข้หรือไงวะเพียงเสื้อยืดบาง ๆ สีขาวเห็นไปถึงซับในกับกางเกงยีนซีดขาด ๆ แสนสั้น

“ฉันไม่ได้ไปไหนไกลนะ เพียงแค่จะลงไปด้านล่างคอนโดเฉย ๆ เดี๋ยวก็ขึ้นมา” นี่พูดด...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ