บทที่ 31 บทที่ 31 คนที่เจ้าควรเรียกขานคือข้า

บทที่ 31 คนที่เจ้าควรเรียกขานคือข้า

หยางชิวเหยากล่าวจบก็ยกมือขึ้นปิดหน้า นางร่ำไห้ออกมาอย่างมิอาจข่มกลั้นอีกต่อไป จางลู่เหวินได้แต่นั่งนิ่งพร้อมจ้องมองหญิงสาวคนรักด้วยหัวใจที่แหลกสลาย เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปสัมผัสร่างบางตรงหน้า

แต่แล้วสุดท้ายจางลู่เหวินก็ชะงักค้างไป “นอนเสียเถิด” จางลู่เหวินพูดจบก็ล้...