บทที่ 2 เจ้านายใหม่&เพื่อนใหม่
ดาหวันรู้สึกว่าชีวิตของเธอช่างน่าอัศจรรย์
มันเริ่มขึ้นตั้งแต่วันที่เธอได้พบราเชนทร์ ในวันที่โชคร้ายเขากลับปลดปล่อยเธอออกจากโชคร้ายนั้น นับตั้งแต่นั้นมาชีวิตของเธอดีขึ้น ทุกครั้งที่มีโชคร้ายผ่านเข้ามาในชีวิต ไม่นานโชคดีก็จะตามมา หากทว่าดาหวันไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเอง เธอกลับคิดว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญและราเชนทร์อาจเป็นตัวนำโชคดี
ตอนนี้ดาหวันได้งานทำใหม่ จากการที่เธอถูกลุงใจทรามฉุดกระชากลากถูมาขาย เจ้าของไนต์คลับหรูนามว่าคชินทร์ซื้อตัวเธอเอาไว้ ในที่อโคจรของคชินทร์ไม่รู้ทำไมดาหวันถึงคิดว่าที่นี่ปลอดภัย ทั้งที่รู้ดีแก่ใจว่า เมื่อเธอที่เป็นผู้หญิงใช้ชีวิตและทำงานในคลับหรูแห่งนี้จะต้องได้รับการขนานนามว่า....โสเภณี
ชีวิตนี้ไม่มีอะไรให้เสีย ไร้ญาติขาดมิตรสหาย ชื่อเสียงไม่ใช่สิ่งที่ดาหวันพึ่งมี แต่กระนั้นดาหวันมีขีดจำกัดให้แก่งานของตนเอง เธอพูดกับคชินทร์อย่างเปิดอกในทุกเรื่อง คชินทร์บอกว่าเธอเรื่องมาก แต่เขาไม่มีทางเลือกเพราะเสียเงินไปแล้ว เมื่อดาหวันกล้าขอ เขาที่เป็นคนใจกว้างจึงกล้าให้
“แม้ผมจะใจกว้างกับคุณ แต่ผมก็ไม่ได้ใจกว้างฟรีๆ หรอกนะ”
“คุณมีข้อแลกเปลี่ยนเหรอคะ”
“ถูกต้อง”
“ฉันสามารถทำให้คุณได้แน่นอนค่ะ ไม่ว่าเรื่องเล็กหรือใหญ่”
ริมฝีปากบางยกยิ้ม นัยน์ตาคมสีดำสนิทจ้องมองคนตรงหน้าด้วยแววตาพึงพอใจ ดาหวันไม่ได้รู้สิ่งที่เขาจะทำมาเป็นข้อแลกเปลี่ยน แต่เธอกลับมีความมุ่งมั่นที่จะทำมันให้สำเร็จเพื่อเขา ผู้หญิงคนนี้ช่างน่าสนใจยิ่งนัก
ถึงว่าทำไมราเชนทร์ไม่ยอมปล่อย
“ว่าที่เมียของผมไร้ญาติขาดมิตร ผมอยากให้คุณเป็นเพื่อนกับเธอ ผมเป็นผู้ชายที่รู้จักผู้หญิงดีแค่บนเตียงหรืออาจจะรู้จักผู้หญิงหลายคนบนโลกใบนี้ แต่ผมกลับรู้สึกว่า เธอคนนั้นคือผู้หญิงที่ผมไม่อาจรู้และเข้าใจเธอได้ง่ายๆ”
คชินทร์ไม่ใช่คนมียางอายแต่เป็นคนไร้ยางอาย เขาพูดอย่างลื่นไหลไม่มีสะดุด หากทว่าสีหน้าแฝงด้วยความกังวลอย่างชัดเจน ดูท่าผู้ชายคนนี้จะรักว่าที่ภรรยาของเขามาก ถึงได้พยายามหาทางเอาใจเธอ ดาหวันไม่รู้จักความรักระหว่างชายหญิง แต่ก็พอมองออกว่าคชินทร์รู้สึกอย่างไรกับว่าที่ภรรยา
“ได้ค่ะ แต่ว่าเธออยากเป็นเพื่อนกับฉันเหรอคะ”
“ผมไม่รู้ว่าเธออยากเป็นเพื่อนกับคุณหรือเปล่า แต่ว่าที่เมียของผมไม่ใช่คนที่มองคนเพียงเปลือกนอกเท่านั้น”
“อย่างนั้นฉันจะพยายามนะคะ”
“อย่าทำให้ผมผิดหวัง”
“ค่ะ”
“ผมให้คนจัดเตรียมห้องพักของคุณเอาไว้แล้ว แอลจะพาคุณไปดูห้องพักและบอกข้อมูลเกี่ยวกับคลับ ยินดีต้อนรับ ถึงแม้ผมจะทำอาชีพที่ไม่ขาวสะอาด แต่ผมไม่ทำร้ายคนดีแน่นอน และวางใจว่าคุณจะปลอดภัยเมื่ออยู่ที่นี่”
“ขอบคุณมากค่ะนายท่าน”
“เรียกผมว่าคุณคชินทร์เถอะ”
“ขอบคุณมากค่ะคุณคชินทร์ ขอตัวนะคะ”
ชายหนุ่มพยักหน้า ร่างบางก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินตามหลังแอลไป คชินทร์ลอบถอนหายใจโล่งอก ทั้งเรื่องของตัวเองและเรื่องที่เขาต้องพยายามสะกดปากตนเองไม่ให้พูดถึงราเชนทร์ผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้
หากราเชนทร์ไม่ขอเอาไว้ชะตาของดาหวันต้องเลวร้ายยิ่งกว่าเดิมแน่นอน
คชินทร์ในบางครั้งก็โหดร้ายไม่สนฟ้าดิน
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น คชินทร์กรอกตามองบนเมื่อเห็นผู้โทรเข้ามา....ราเชนทร์ เขาคิดอยากเปลี่ยนชื่อราเชนทร์เป็นราชา คนอะไรชอบออกคำสั่งและวางอำนาจ นี่ถ้าไม่ได้เป็นเพื่อนกัน ตบกบาลหลุดไปแล้ว
“ทุกอย่างเรียบร้อยดี นายไม่ต้องกังวล”
“ฉันจะส่งคนของฉันเข้าไปทำงานในคลับของนาย”
“ให้ตายเถอะราเชนทร์”
“เพื่อความปลอดภัยของดาหวัน นายดูแลคลับไม่ทั่วถึงหรอก มีแต่อสรพิษโดยเฉพาะเจ้าของคลับ”
“เออๆ จะทำอะไรก็ทำเถอะ เอาที่สบายใจเลยครับเพื่อนครับ”
“มันแน่นอนอยู่แล้ว”
ราเชนทร์ไม่ได้โทรมาเพื่อขออนุญาต แต่โทรมาบอกความต้องการของตนเองเพียงเท่านั้น จากนั้นก็วางสายไปอย่างไม่ใยดี เมื่อหมดประโยชน์ต่อกันแล้ว
หนึ่งสัปดาห์ต่อมาวิคกี้เดินทางจากประเทศญี่ปุ่นถึงประเทศไทย
ใบหน้างดงามผสมผสานความเป็นชาติตะวันตกและเอเชียเข้าด้วยกันอย่างลงตัว เมื่อเธอทำหน้านิ่งเธอช่างดูเหมือนเจ้าหญิงผู้เย่อหยิ่ง คชินทร์ถูกเมินอย่างไม่ต้องสงสัย
แต่ดาหวันทำให้คชินทร์อิจฉาตาร้อน เมื่อคชินทร์แนะนำดาหวันให้วิคกี้รู้จัก เธอก็ได้รับรอยยิ้มอันงดงามที่หายากดั่งของล้ำค่ากลางเขาวงกต แม้อิจฉาตาร้อนแต่คชินทร์ก็วางใจ อย่างน้อยดาหวันก็สามารถทำให้วิคกี้สดใสมีชีวิตชีวามากยิ่งขึ้น
“ชีวิตของเธอช่างน่าสงสาร ดาหวันฉันคิดว่าชีวิตของฉันน่าสงสารมากที่สุด แต่เมื่อฟังเรื่องของเธอมันกลับทำให้ฉันสะเทือนใจมากกว่า”
“ในเมื่อเราเปิดใจต่อกัน ฉันไม่อยากปิดบัง คุณคชินทร์ไหว้วานให้ฉันมาทำความรู้จักกับเธอ”
“ฉันพอเดาออกอยู่แล้วล่ะ ผู้ชายปอดแหกอย่างเขา ไม่เคยทำอะไรตรงๆ สักอย่าง”
“นั่นไม่ใช่ว่าฉันไม่จริงใจนะและคุณคชินทร์เขาเป็นห่วงเธอมาก”
วิคกี้ยิ้มแต่ยิ้มของเธอช่างเศร้ายิ่งนัก ดาหวันเห็นอย่างนั้นจึงกุมมือเรียวเอาไว้ ไม่ใช่เรื่องครอบครัวที่ทำให้วิคกี้เศร้า แต่เป็นเพราะคชินทร์ ทั้งสองคนอาจบาดหมางใจกันในอดีต ซึ่งคชินทร์อาจไม่รู้ตัวหรืออาจจะรู้ตัวแต่ไม่คิดแก้ไข จนความบาดหมางนั้นทำให้ห่างเหินกัน
“ฉันเข้าใจความหวังดีของเขา ขอบคุณที่เธอมาทำความรู้จักกับฉันนะ อย่างน้อยอยู่ที่นี่ฉันก็ไม่เหงา มีเพื่อนคอยเม้าท์มอยและปรึกษา”
“แน่นอน แต่ฉันไม่รู้ว่าจะเป็นเพื่อนที่ดีให้เธอได้หรือเปล่า เพราะฉันไม่เคยมีเพื่อน”
ดาหวันพูดจากใจจริง ชีวิตนี้ไร้ญาติขาดมิตรสหาย พ่อแม่ตายจากตั้งแต่เด็ก ฐานะที่ยากจนทำให้เธอหมดโอกาสเรียนละเข้าสังคม เธอมักถูกลุงกับป้ากักขังให้อยู่ในบ้าน หน้าที่คือคนใช้ดีๆ นี่เอง หลังจากที่ป้าเสียชีวิต ลุงก็โขกสับเธอต่ออย่างไร้ความปราณี ไม่มีช่วงเวลาให้ได้พักหายใจ จนพบราเชนทร์จนกระทั่งถึงตอนนี้
แม้ชีวิตไม่สวยหรูงดงามแต่อิสระทำให้เธอมีความสุขทุกวัน
“โธ่ดาหวันชีวิตของเธอนี่มันรันทดจริงๆ”
วิคกี้เห็นใจดาหวันอย่างแท้จริง จะต้องแข็งแกร่งมากแค่ไหนนะ ถึงสามารถมีชีวิตถึงวันนี้ได้ แล้วยัง.....มาอยู่ใต้ปีกของเสือร้ายอย่างคชินทร์
ไม่ได้การละวิคกี้ต้องปกป้องดาหวันแล้ว
“เรามาสัญญาเป็นเพื่อนกันเถอะ”
“หื้ม?” ดาหวันเลิกคิ้วสูง วิคกี้ชูนิ้วก้อยมาตรงหน้า มันหมายถึงอะไรเหรอ สัญญาอะไรทำไมถึงชูนิ้วก้อยล่ะ
“งงอะไรล่ะ เอานิ้วก้อยเธอมาเกี่ยวนิ้วก้อยฉันสิ มาทำสัญญาเป็นเพื่อนกัน”
“เราไม่ต้องทำสัญญาแบบลายลักษณ์อักษรหรอกเหรอ”
“บ้า มีแต่พวกบ้าอำนาจเท่านั้นแหละที่ทำแบบนั้น”
คำพูดนั้นสร้างเสียงหัวเราะให้ดาหวัน วิคกี้รู้สึกว่าเสียงหัวเราะของดาหวันมันทำให้โลกสดใส นิ้วก้อยของสองสาวเกี่ยวกันพร้อมเสียงหัวเราะก้องกังวานอันสดใส
ก่อนที่เสียงหัวเราะนั้นจะเงียบสงบเมื่อมีแขกไม่ได้รับเชิญปรากฏตัว
“มีเรื่องสนุกอะไรให้ขำเหรอครับสองสาว”
“เชอะ!” ใบหน้างดงามของสาวลูกครึ่งสะบัดไปทางอื่น คชินทร์เห็นแล้วหน้าจ๋อย ดาหวันส่งซิกส์ให้เขาออกไปก่อน คชินทร์จึงกล่าวขอตัว
“ไม่บอกก็ไม่เป็นไรครับ แต่เที่ยงนี้ไปกินข้าวกับผมด้วย อย่าดื้อกับผม ไม่อย่างนั้นผมจะปราบคุณให้สลบคาเตียง”
ดาหวันยกมือนวดขมับตัวเอง ไม่คิดว่าคชินทร์จะเป็นคนปากร้ายและชอบข่มขู่แบบนี้ เขาเป็นผู้ชายที่น่าตบมาก ไม่แปลกเลยที่วิคกี้ทำท่าเย่อหยิ่งใส่เขา เฉยชาและพยายามตีตัวออกห่าง
“เขาน่าตบใช่ไหมดาหวัน”
“ก็คงจะใช่มั้ง”
“เธอต้องรายงานเขาหรือเปล่าว่าฉันคุยอะไรกับเธอบ้าง”
“ไม่ถึงกับต้องรายงานเรื่องที่เราคุยกัน คุณคชินทร์แค่อยากรู้จักเธอแค่นั้นเอง บางทีเธออาจบอกฉันว่าอยากกินอะไร เที่ยวที่ไหน ชอบอะไร นั่นคือสิ่งที่เขาอยากรู้”
“รู้ดีแต่เรื่องบนเตียงน่ะสิตาบ้านี่”
ใช่เลยคชินทร์บอกฉันแบบนั้นแหละ....ดาหวันตะโกนตอบเสียงดังฟังชัดในใจ แต่ภายนอกกลับนิ่งสงบ แม้เห็นด้วยกับคำพูดของวิคกี้ มันคงไม่ดีหากเธอส่งเสริมให้วิคกี้เกลียดคชินทร์ แม้คชินทร์ร้ายแต่วันนั้นที่คุยกับเขา เธอสัมผัสได้ถึงความกังวล ห่วงใย และรักใคร่คนที่ยืนตรงหน้าเธอตอนนี้
“แล้วเธอไม่ชอบคุณคชินทร์เหรอ”
“ชอบแต่ก็ไม่ชอบเหมือนกัน”
“ผู้หญิงเหมือนหนังสือแม้หนังสือเดียวกันแต่อ่านกี่ครั้งก็ไม่เหมือนกัน ฉันคิดว่าคุณคชินทร์น่าจะรู้จักเธอดีอยู่แล้ว เพียงแต่บางครั้งที่เขาคิดทำในสิ่งที่เธอชอบ แต่เมื่อเขาลงมือทำเธอกลับแสดงความไม่พอใจ นั่นอาจทำให้เขาสับสนจนอยากหาคำตอบ เมื่อเปิดอ่านหนังสือเล่มเดิม กลับพบว่ามันไม่เหมือนเดิมอย่างที่เคยอ่านก่อนหน้านั้น พูดไปพูดมา ก็สับสน เรื่องความรักหนุ่มสาวฉันไม่เข้าใจจริงๆ”
“ไปหาอะไรกินกันเถอะ เธอไม่ได้ทำงานใช่ไหมล่ะ”
“วันนี้ฉันต้องไปช้อปปิ้ง คุณคชินทร์บอกว่าอยู่ที่นี่ต้องเป็นสาวงาม”
“งั้นไปกันเลย ฉันเนี่ยเจ้าแม่แฟชั่น เดี๋ยวช่วยเลือกให้”
“แต่ว่าเธอมีนัดกินข้าวกับคุณคชินทร์ตอนเที่ยงนะ”
“ใครกลัวเขากันล่ะ ฉันไม่กลัวเขาหรอก”
จากนั้นดาหวันก็ถูกวิคกี้ลากออกไปช้อปปิ้งด้วยกัน แม้พยายามจะเตือนสติวิคกี้เพื่อความปลอดภัยของวิคกี้ แต่วิคกี้ก็ยังดื้อรั้นที่จะพาเธอไป ซึ่งคชินทร์ทราบเรื่องก็ไม่ได้ห้ามปราม เพราะมันเข้าทางเขาน่ะสิ
