บทที่ 22 ตามใจแต่ไม่ตามใจ

“ดาหวันไปอยู่ไหนนะ หายเข้ากลีบเมฆเหมือนไม่มีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้แล้ว”

เสี่ยกำพลโอดครวญด้วยหัวใจอาลัยอาวรณ์ดาหวัน เธอลาออกจากงาน หายไปไหนก็ไม่มีใครรู้เห็น ถามความจากคนในคลับก็ได้แต่คำตอบ ‘ไม่รู้’ เสี่ยกำพลให้คนตามหาดาหวัน กรุงเทพฯจะว่าเล็กก็เล็กแต่จะว่าใหญ่มันก็ใหญ่ อาจเพราะมันแออัดจึงทำให้ยากต่อการตา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ