บทที่ 13 บท 9.1

“เจ๋ง ไม่เอาแล้ว”

“อย่ามาตลกไอ้ชิลิน มึงเพิ่งกินไปแก้วเดียว”

“ก็เพราะไม่อยากเมาไงโว๊ย พรุ่งนี้เราต้องตื่นไปใส่บาตรแต่เช้านะ” พูดจบ ชิลินก็คอยผลักไสแก้วเบียร์ออกห่างตัวเองไปด้วย หลังเพื่อนสนิทของเขาพยายามคะยั้นคะยอจะให้ชิลินรับเบียร์แก้วใหม่มาอยู่ในความดูแลของตัวเองให้ได้

“ไม่ตักบาตรสักสัปดาห์ไม่เป็นไรหรอกน่า”

“ไม่ได้ ๆ ปกติเราทำแบบนี้ทุกอาทิตย์อยู่แล้ว แล้วจะมาให้หยุดได้ยังไง” ชิลินยังคงยืนกรานกลับไปเช่นเดิม

“แต่ว่ามึงก็ไม่ใช่คนคออ่อนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอวะ อีกอย่างตอนนี้มึงก็ยังไม่ทันจะได้กรึ่มด้วยซ้ำ” อีกฝ่ายทักท้วงกลับมา

“…”

“วันนี้เจ้าของวันเกิดอุตส่าห์ชวนมึงมากินเลี้ยงทั้งที เพราะงั้นก็เอาหน่อยเถอะเพื่อน”

“แล้วทำไมไอ้นี่ถึงชอบบังคับจังเลยวะ” ชิลินที่ได้ยินแบบนั้นเอ่ยออกมาอีกครั้งพลางถอนหายใจใส่อีกฝ่าย เพราะต้องการประชดประชันเจ๋ง ก่อนที่วินาทีต่อมาเขาจะหลุบตามองแก้วเบียร์ที่ตอนนี้เจ๋งได้ทำการยัดใส่มือให้กันเรียบร้อยแล้ว

“แก้วสุดท้ายแล้ว” อีกฝ่ายที่กลัวว่าชิลินจะโวยวายรีบพูดดักคอเอาไว้ทันควัน

“ดูเหมือนพวกนั้นจะทำงานของคณะเสร็จกันแล้วนะ” ยังไม่ทันที่สงครามระหว่างชิลินกับเจ๋งจะบานปลายไปมากกว่านี้ ทันใดนั้นเสียงของพี่กอล์ฟก็ได้เข้ามาช่วยชีวิตเพื่อนของชิลินเอาไว้เสียก่อน เมื่อเจ้าตัวที่นั่งหันหน้าไปทางประตูร้านได้เห็นว่าประตูถูกผลักเข้ามาโดยรุ่นน้องที่คุ้นเคยพอดี

ซึ่งตอนนี้ในร้านเหล้าเล็ก ๆ ที่ไม่ได้มีนักร้องดังคอยเข้ามาเรียกแขกทุกคืนวันศุกร์ เสาร์อาทิตย์ก็เริ่มมีนักศึกษาในมหาลัยเดียวกันเข้ามานั่งอยู่ในร้านจนหนาตามากกว่าตอนแรกแล้ว และพอคนในร้านเริ่มเยอะขึ้นกลิ่นบุหรี่และเสียงโหวกเหวกโวยวายก็เกิดขึ้นตามมาเช่นกัน

แค่ก ๆ ! ชิลินที่เผลอสูดควันบุหรี่เข้าไปเต็มปอดส่งเสียงไอแห้ง ๆ ออกมาทันที เมื่อเขาไม่ค่อยถูกโฉลกกับพวกควันบุหรี่เช่นนี้นัก อีกทั้งชิลินก็มีประสบการณ์ที่ไม่ดีกับมันด้วย เนื่องจากคนใกล้ชิดของเขาจากไปเพราะเป็นมะเร็งปอดจากการสูบบุหรี่

“ชิลินเหรอ?” วินาทีที่ชิลินกำลังนั่งไอจนหน้าดำหน้าแดง มันก็เป็นเวลาเดียวกันกับตอนที่เสียงคุ้นเคยดังมาจากทางด้านหลังของเขา นั่นจึงทำให้ชิลินต้องหันไปตามเสียงนั้นตามสัญชาตญาณ

ฉิบหายแล้ว เขาก็ลืมไปเสียสนิทว่าคืนนี้อาจจะต้องเจอกับเจ้าสมุทร เพียงแค่หันหน้าไปเจอเจ้าสมุทร ชิลินก็เบิกตากว้างด้วยอารมณ์ตกใจ เมื่อเขาลืมไปเสียสนิทว่าตัวเองกับเจ้าสมุทรมีเรื่องอินสตาแกรมที่ยังค้างคากันอยู่ และชิลินก็เพิ่งจะมาฉุกคิดได้ก็ตอนที่ตัวเขาต้องมาเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายแล้ว

“อ—อ้าว… สวัสดี” ด้วยความตกใจปนทำตัวไม่ถูก ชิลินจึงกล่าวออกไปแบบนั้นด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ขณะที่เจ้าสมุทรก็ระบายยิ้มกลับมาให้กัน คล้ายกับเจ้าตัวดีใจมากที่ชิลินมาร่วมงานวันเกิดพี่กอล์ฟ

“ที่ตรงนั้นมีใครนั่งหรือเปล่า” แทนที่เจ้าสมุทรจะทักทายกลับมาและแยกย้ายไปอยู่รวมกลุ่มเพื่อนตัวเอง อีกฝ่ายกลับเลื่อนสายตามองไปยังเก้าอี้อีกตัวหนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ ชิลิน เหมือนต้องการจะมานั่งด้วยกัน

“มี…”

“มึงมานั่งได้เลยเพื่อน นี่เมื่อกี้กูเพิ่งถามพี่กอล์ฟไปเองเนี่ยว่ามึงจะมาที่นี่หรือเปล่า เพราะทุกคนต้องการมึงนะ” ยังไม่ทันที่ชิลินจะได้อ้าปากตอบว่าเก้าอี้ข้างเขาไม่ว่าง เจ๋งก็ดันพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน เพราะอีกฝ่ายต้องการจะให้เจ้าสมุทรมานั่งเรียกสาวให้กันอยู่แล้ว ซึ่งพอเพื่อนของชิลินบอกเจ้าสมุทรไปแบบนั้น คนที่ตั้งใจจะปฏิเสธในตอนแรกก็เริ่มขมวดคิ้วเป็นปมโดยพลัน

“เราขอนั่งข้างชิลินได้หรือเปล่า ชิลินสะดวกใจไหม” เจ้าสมุทรที่เลื่อนสายตาหันมาเจออาการหน้านิ่วคิ้วขมวดของชิลินเข้าพอดีเอ่ยถามกัน

“อ้อ ด้วยความยินดีเลย” ชิลินรีบบอกกลับไปพลางยกแก้วเบียร์ตรงหน้าตัวเองที่เขาไม่คิดจะรับมันมาดื่มในตอนแรกกระดกรัว ๆ เพื่อกลบเกลื่อนอาการประหม่าของตัวเอง

โดยระหว่างที่ชิลินกำลังกินเบียร์ เจ้าสมุทรก็ไม่รอช้า อีกฝ่ายที่กลับห้องไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าจนตัวหอมฟุ้งแล้วก็รีบเดินอ้อมมายังข้างหลังเขา เพื่อมาทิ้งตัวนั่งข้างกันและกล่าวอวยพรวันเกิดเจ้าภาพตามมารยาท