บทที่ 17 บท 11.1

“ขอถามอีกที ตอนนี้เมาหรือเปล่า”

“ไม่เมา”

“แน่ใจนะ?”

“ชัวร์!” แม้ลึก ๆ แล้วชิลินจะรู้สึกรำคาญอยู่บ้างที่คนตรงหน้าเขาซักไซ้อะไรมากมาย แต่เขาก็ยังตอบกลับทุกประโยคอยู่ดี โดยเขาก็ไม่ได้พูดเปล่า แต่เขายังมีการยกมือขึ้นมาทำสัญลักษณ์โอเคกลับไปให้เจ้าสมุทร เพื่อบอกให้อีกฝ่ายไม่ต้องเป็นห่วงกันมากเกินไป

“แล้วทำไมแก้มถึงแดงจังเลยล่ะ คนไม่เมาเขาเป็นแบบนี้กันเหรอ” อีกฝ่ายที่ยังคงตัวติดกับชิลินอย่างต่อเนื่อง ยิ่งกว่าเพื่อนสนิทจริง ๆ อย่างเจ๋งถามต่อเหมือนต้องการจะแซวกัน ซึ่งอีกฝ่ายก็ไม่ได้พูดเปล่า แต่เจ้าสมุทรยังมีการยื่นมือมาดึงแก้มที่เป็นสีแดงระเรื่อของชิลินเบา ๆ คล้ายกับเจ้าตัวกำลังให้ความเอ็นดูกันมาก

ราวกับชิลินเป็นเด็กเล็กในสายตาของอีกฝ่ายอะไรทำนองนั้น ทั้งที่ทั้งคู่ก็อายุเท่า ๆ กันแท้ ๆ

“แดงเหมือนมะเขือเทศสุกเลย” อีกฝ่ายพูดต่อ ขณะที่มือก็ยังคงลูบแก้มชิลินไม่ยอมหยุด ไม่สนใจด้วยซ้ำว่าคนอื่นในร้านจะมองมาทางทั้งคู่หรือไม่

ตึกตัก ๆ~ ฝั่งของชิลิน หลังจากที่เขาได้รับสัมผัสที่ไม่คาดคิดของเจ้าสมุทร เขาก็ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ชิลินเลื่อนสายตามองไปที่ใบหน้าหล่อ ๆ ของเจ้าสมุทรด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกใจอย่างไม่ปิดบัง และต่อให้เจ้าสมุทรจะเห็นแล้วว่าชิลินกำลังมองเจ้าตัวด้วยสายตาแบบไหน แต่อีกฝ่ายก็ยังไม่ผละมือออกไปอยู่ดี

“ถ้าเราจับแก้มชิลินแบบนี้ แฟนชิลินจะว่าหรือเปล่า” ในวินาทีที่ทั้งสองสบตากัน เจ้าสมุทรที่ควรจะถามคำถามนี้ก่อนที่เจ้าตัวจะสัมผัสแก้มกันก็ถามขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

“เรา… ยังไม่มีแฟน” ชิลินที่ยังไม่แน่ใจนักว่าอีกฝ่ายแค่ต้องการหลอกถามกัน หรือเจ้าตัวหมายความตามนั้นจริง ๆ เอ่ยกลับไปเสียงแผ่ว พลางหลุบตามองพื้นแทนที่จะเป็นใบหน้าของเจ้าสมุทรที่เป็นคู่สนทนาของเขา

“มิน่าล่ะ เราคิดไว้อยู่แล้วเชียว…” เจ้าสมุทรที่ได้ยินแบบนั้นพึมพำเสียงแผ่วเหมือนจะพูดกับตัวเอง แต่ก็ต้องการให้ชิลินได้ยินมันด้วย

“…”

“พอดีเราเห็นชิลินตัวติดกับเจ๋งทุกวันเลย เราก็เลยอดสงสัยไม่ได้น่ะว่าชิลินไม่แบ่งเวลาให้แฟนเลยเหรอ แฟนไม่หวงหรือไง”

“เรื่องนั้น…” จังหวะที่ชิลินกำลังจะอ้าปากอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างตนเองกับเจ๋งว่าทั้งสองสนิทกันมากเพียงใด ทันใดนั้นเพื่อนของชิลินที่กำลังอยู่ในหัวข้อสนทนาของทั้งคู่ และปลีกตัวออกไปนั่งคุยกับโต๊ะอื่นที่รู้จักกันก็เดินเข้ามาหาเสียก่อน

“มึงจะมาลูบแก้มเพื่อนชาวบ้านได้ไง คนเขามีพ่อมีแม่นะไอ้เจ้าสมุทร” เจ๋งไม่พูดเปล่า แต่เจ้าตัวยังมีการดึงมือของเจ้าสมุทรให้ออกห่างจากแก้มชิลินด้วย มันดูเหมือนจะเป็นการกระทำที่จริงจังและดูรุนแรง ทว่ามันกลับไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าการหยอกเล่นตามประสาเพื่อนเลย ซึ่งเจ้าสมุทรเองก็ยอมให้ความร่วมมือแต่โดยดี

“ฮ่า ๆ ขอโทษที” อีกฝ่ายกล่าวขอโทษเจ๋งอย่างไม่จริงจังนัก ขณะเดียวกันดวงตาคมของเจ้าตัวก็ยังคงมองมาทางชิลิน ก่อนที่เจ้าตัวจะเลื่อนสายตาหันไปคุยกับเจ๋ง

“ดูเหมือนเพื่อนมึงจะเมาแล้วนะ รีบพาเขากลับไปได้แล้วมั้ง” สิ้นเสียงพูดของเจ้าสมุทร เจ๋งก็หันขวับมองมาทางชิลินแทบจะทันที

“ยังไม่เมานะ” ชิลินรีบบอกเจ๋ง

“แต่ตอนนี้มึงหน้าแดงมากเลยนะเพื่อน กูว่าพวกเรากลับกันตอนนี้ก่อนก็ดีนะ… เพราะวันนี้กูเอารถเล็กมาด้วย” เจ๋งบอกชิลิน

“…”

“มึงอยากกลับก่อนไหม” เจ๋งเอ่ยถามกัน เมื่ออีกฝ่ายเห็นชิลินทำท่าอิดออดเหมือนยังไม่อยากกลับห้องตอนนี้

“กลับก็กลับ” ชิลินที่ไม่ได้อยากมาที่นี่ตั้งแต่แรกอยู่แล้วให้คำตอบกลับไป ซึ่งพอทั้งสองตกลงกันได้ตามนั้น ชิลินกับเจ๋งก็เดินไปกล่าวร่ำลาเจ้าของวันเกิดและเจ้าภาพคืนนี้อย่างพี่กอล์ฟตามมารยาทเสียก่อน ขณะที่ตัวของเจ้าสมุทรที่น่าจะนั่งอยู่ร้านต่อก็ได้ไปนั่งรวมกับกลุ่มเพื่อนในสาขาของตัวเองบ้าง หลังก่อนหน้านี้เจ้าตัวเอาแต่ขลุกตัวอยู่กับชิลินราวกับทั้งคู่สนิทกันมาก

“ไหวไหมเพื่อน” พอเดินออกมาข้างหน้าร้านแล้ว เจ๋งที่รับหน้าที่เป็นคนขับรถก็เอ่ยถามกัน เมื่อชิลินได้กระโดดขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายอีกฝ่ายเรียบร้อยแล้ว

“ไหว” ชิลินไม่พูดเปล่า แต่เขายังกอดเอวเจ๋งเอาไว้แน่น เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองพลัดตกจากรถอีกด้วย

เวลาต่อมาหลังจากที่เจ๋งขับรถมาส่งชิลินที่หอพักและทั้งคู่ก็ได้แยกย้ายกลับห้องใครห้องมันแล้ว ชิลินที่เริ่มรู้ตัวว่าตัวเองเมาก็ทิ้งร่างลงบนเตียงนอนของเขาอย่างคนหมดแรงทันที

“หน้าแดงจริง ๆ ด้วยแฮะ” เขาที่กำลังเปิดกล้องหน้าของโทรศัพท์ เพื่อดูสภาพหน้าของตัวเองที่เจ้าสมุทรกับเจ๋งต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่ามันแดงนักแดงหนาพึมพำเสียงเบา พร้อมใช้มือข้างที่ว่างนวดคลึงข้างขมับที่เริ่มมีอาการปวดขึ้นมาด้วย