บทที่ 23 บท 14.1
เนื่องจากในห้องนอนของชิลิน มันมีหิ้งกุมารตั้งเอาไว้อยู่ อีกทั้งเขายังกลัวว่าตัวเองจะไม่สามารถควบคุมความแสบสันของแก๊งกุมารได้ด้วย นั่นจึงทำให้สุดท้ายชิลินต้องจำใจไปทำงานที่ห้องของเจ้าสมุทรและเขาก็อาจจะนอนค้างที่นั่นเลย ในกรณีที่ฝนมันตกหนักมากเกินไป
“ชิลินดูหงุดหงิดนะ”
“หืม ไม่นี่?”
“แต่หน้านายมันฟ้อง”
“…”
“ยังไงเราก็ขอโทษด้วยก็แล้วกันที่เรียกให้ออกมากะทันหันแบบนี้ พอดีเราก็แค่กลัวว่าหลังจากนี้เราอาจจะไม่ว่างน่ะ” เวลาต่อมาหลังจากที่เจ้าสมุทรขับรถมาถึงหอพักของชิลินและเขาก็ได้ขึ้นมานั่งอยู่บนรถของอีกฝ่ายแล้ว ระหว่างที่เจ้าสมุทรกำลังขับรถพาชิลินกลับไปยังคอนโดที่เจ้าตัวพักอยู่ บทสนทนาเล็ก ๆ น้อย ๆ ของทั้งคู่ก็ดังขึ้นเบา ๆ เมื่อชิลินเผลอแสดงท่าทีมากเกินไป
จนทำให้เจ้าสมุทรรู้ตัวว่าเขากำลังไม่พอใจเจ้าตัวมากแค่ไหนที่เรียกให้ออกมาทำงานกลุ่มกะทันหันแบบนี้
“อันที่จริง ถ้าวันไหนที่เจ้าสมุทรไม่ว่างก็สามารถบอกเราได้ตรง ๆ เลยนะ” ชิลินกลั้นใจพูดมันออกไป และคำพูดของเขาก็ทำให้คนที่กำลังตั้งใจขับรถอยู่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เจ้าสมุทรจะหันกลับมามองกัน
“หมายความว่ายังไง” เจ้าสมุทรถาม เมื่อเจ้าตัวต้องการให้ชิลินขยายความมากกว่านี้
“งานคู่ไฟนอลนี้มันไม่ใช่งานสเกลใหญ่เท่าไร แต่อาจจะหนักหน่อยถ้าเป็นงานเดี่ยว แต่ไม่ว่ายังไงมันก็สามารถทำคนเดียวได้อยู่ดี”
“…”
“ที่เราต้องการสื่อก็คือวันไหนที่เจ้าสมุทรไม่ว่างก็สามารถบอกเราได้ตลอดเลยนะ เดี๋ยวเรารับผิดชอบต่อเอง” ชิลินพูดเพิ่มเติม ซึ่งเขาก็ต้องใช้ความพยายามอย่างยิ่งในการพูดทุกสิ่งทุกอย่างออกมาด้วยท่าทีนิ่ง ๆ เหมือนไม่ได้รู้สึกอะไร ทั้งที่ในความเป็นจริงชิลินค่อนข้างที่จะกลัวเจ้าสมุทรมาก
ยิ่งตอนนี้อีกฝ่ายหันมาจ้องกันตาไม่กะพริบ เขายิ่งกลัว
“ชิลินนี่เก่งจังเลยนะ” หลังจากที่เจ้าสมุทรเงียบไปเกือบนาที ในที่สุดอีกฝ่ายก็พูดขึ้นอีกครั้ง ทว่าคำพูดแค่ไม่กี่คำของอีกฝ่ายกลับสามารถเรียกความสนใจจากชิลินได้เป็นอย่างดี เมื่อเขาไม่แน่ใจนักว่าอีกฝ่ายต้องการชื่นชมหรือกำลังพูดประชดกันแน่
“นี่เรามองว่างานนี้มันเป็นงานที่สเกลใหญ่มากเลยนะ ต่อให้อาจารย์จะขยายเวลามากกว่านี้ เราก็ยังมองว่ามันยากเกินกว่าจะทำคนเดียวอยู่ดี”
“…”
“อยากแวะเข้าร้านสะดวกซื้อก่อนไหม” ทันใดนั้นเจ้าสมุทรก็เปลี่ยนหัวข้อสนทนากะทันหัน เมื่อรถของเจ้าตัวกำลังจะขับผ่านร้านสะดวกซื้อพอดี
“อืม แวะสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน” แม้ชิลินจะไม่ได้ต้องการซื้ออะไรเป็นพิเศษ แต่เพราะเขาอยากให้บรรยากาศความอึดอัดที่คละคลุ้งไปทั่วรถสลายหายไป เขาจึงพูดออกมาแบบนั้น
โดยเวลาต่อมาหลังจากที่ชิลินเดินตามเจ้าสมุทรเข้ามาในร้านสะดวกซื้อ เขาก็พยายามกวาดสายตามองหาของที่ตัวเองต้องการซื้อ เมื่อเจ้าสมุทรพยายามเดินตามเขาในร้านอย่างเงียบ ๆ คล้ายกับเจ้าตัวอยากรู้ว่าชิลินต้องการซื้ออะไรในนี้
“ท—ที่ห้องมีขนมหรือเปล่า” ทันทีที่ปลายเท้าของทั้งคู่มาหยุดอยู่ที่ชั้นขนม ชิลินก็กลั้นใจหันไปถามเจ้าสมุทรที่เดินตามกันมาติด ๆ
“มีติดห้องไว้อยู่นะ แต่เป็นพวกมันฝรั่งทอดน่ะ” เจ้าสมุทรตอบกลับมาเสียงนิ่ง
“ถ้างั้น…” เสียงของชิลินหายไปกลางอากาศ เมื่อสายตาของเขากำลังกวาดมองไปรอบ ๆ ชั้นขนม ก่อนที่สุดท้ายชิลินจะเอื้อมมือไปหยิบเอาปลาเส้นถุงใหญ่มาถือไว้
“ซื้อแค่เท่านี้เหรอ” เพราะชิลินดูจะไม่หยิบอะไรเพิ่มเติม เจ้าสมุทรจึงถามกันแบบนั้น
“อื้อ!” ชิลินหันไปพยักหน้าให้อีกฝ่าย
“แล้วพวกของใช้ส่วนตัว…”
“เราจำเป็นต้องซื้อมันด้วยเหรอ” ชิลินถามเสียงงง
“…”
“คือเรายังไม่มั่นใจเลยนะว่าพอถึงตอนนั้น…. ฝนจะตกหนักจนถึงขั้นเราต้องนอนค้างที่ห้องนายหรือเปล่า” เขาเอ่ย และคำพูดของชิลินก็ทำให้เจ้าสมุทรนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่วินาทีต่อมาอีกฝ่ายจะพยักหน้าเบา ๆ คล้ายกับเห็นด้วยกับคำพูดของชิลิน
“จริงด้วยแฮะ” เจ้าสมุทรเอ่ยกลับมาพร้อมหยิบเอาขนมคบเคี้ยวที่อยู่ใกล้มือเจ้าตัวมากที่สุดลงใส่ตะกร้าแบบไม่ต้องพิจารณาอะไรมากมาย จากนั้นเจ้าตัวก็เป็นฝ่ายชักชวนชิลินไปเดินดูเครื่อมดื่มบ้าง ไม่ว่าจะเป็นเครื่องดื่มประเภทน้ำอัดลม หรือเครื่องดื่มชูกำลังที่อาจจะต้องพึ่งพามันในค่ำคืนนี้
ไม่รู้ล่ะ… ไหน ๆ คืนนี้ชิลินต้องมาทำงานที่ห้องของเจ้าสมุทรทั้งที ดังนั้นเขาจะต้องได้งาน นั่นเป็นสิ่งที่ชิลินคิด ระหว่างที่มือของเขาเอื้อมไปหยิบเอาเครื่องดื่มชูกำลังประมาณสองขวดลงมาใส่ตะกร้าของที่เจ้าสมุทรกำลังถือเอาไว้
“อยากได้อะไรเพิ่มอีกไหม” พอไม่รู้จะต้องซื้ออะไรแล้ว เจ้าสมุทรก็ถามกันอีกรอบ
“เดี๋ยวไปคิดเงินเลยก็ได้” ชิลินตอบกลับไป หลังจากนั้นเขาก็เป็นฝ่ายเดินตามเจ้าสมุทรไปยังเคาน์เตอร์คิดเงิน
ซึ่งในระหว่างที่ทั้งสองกำลังยืนรอให้พนักงานทยอยหยิบของในตะกร้าออกมาคิดเงินอยู่นั้น ทันใดนั้นเจ้าสมุทรก็เดินหายไปอีกรอบ เหมือนเจ้าตัวเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองลืมหยิบของบางอย่าง อีกฝ่ายเดินหายไปขณะที่ชิลินก็ไม่กล้าหันไปมองตาม
ทว่าจังหวะที่พนักงานกำลังจะหยิบของชิ้นสุดท้ายมาสแกน มือของเจ้าสมุทรพร้อมกับของบางอย่างก็เข้ามาอยู่ในกรอบสายตาของชิลิน
โดยสิ่งที่เจ้าสมุทรหยิบมาให้พนักงานทำการคิดเงินเป็นอย่างสุดท้ายมันก็คือถุงยางอนามัย
