บทที่ 5 ตอนที่5.อาจจะท้อง!!
สี่ชั่วโมงต่อมา....
“น่าอายชะมัด!!”มุขลดาพูดออกมาเสียงเบากลัวคนที่นอนข้างๆจะได้ยิน หลังจากร่วมรักกันไปสี่ชั่วโมง สองร่างก็นอนหมดแรงไปคนละทาง แต่มุขลดารู้สึกตัวขึ้นมาก่อน
ขาเรียวค่อยๆก้าวลงจากเตียง ถึงแม้จะเจ็บตรงร่องสาวเอามากๆ แต่เธอก็ไม่สามารถนอนร่วมเตียงกับคนที่พรากความบริสุทธิ์ของเธอไปได้ เธอต้องอายมากแน่ๆถ้าเค้าตื่นขึ้นมาแล้วพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น
มุขลดาก้มหยิบเสื้อผ้าแล้วเดินทุลักทุเลลงเข้าห้องน้ำไปทันที หลังจากแต่งตัวเสร็จ มุขลดาก็หยิบกระเป๋าแล้วออกจากห้องไปทันที โดยไม่หันกลับไปมองคนที่นอนมองอยู่บนเตียงเลย
.
.
.
ชั่วโมงต่อมา
@บ้านภูวดล
“เธอกลับถึงบ้านแล้วครับ”ปิติขึ้นมารายงานเจ้านายทันทีที่กลับมาจากถึง หลังจากตามไปดูคู่นอนคนล่าสุดของเจ้านายว่าเธอกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัย
“อืม ขอบใจ นายไปพักเถอะ แล้วพรุ่งนี้อย่าลืมไปจัดการเรื่องที่สั่งด้วย”
“ครับบอส”
หลังจากที่ปิติเดินออกไป ภูวดลก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียง แต่พอนอนลง เค้ากลับนอนไม่หลับ นี่ก็เกือบจะตีสามแล้ว ทำไมเค้าถึงไม่รู้สึกง่วงเลย ในหัวของเค้ามีแต่ภาพของสาวสวยและเสียงครางแสนหวานของเธอ
‘ทำไมเธอถึงกลับไปไม่บอกเค้าสักคำ’
ภูวดลนอนคิดหาคำตอบให้ตัวเอง เธอไม่เพียงแต่ไปไม่ล่ำลา เธอยังไม่ด่าว่าเค้าอีกต่างหาก แต่สิ่งที่คนรักเก่าเคยทำไว้กับเค้า ทำให้ภูวดลตัดสินการกระทำของน้องสาวมัลลิกาเป็นเพียงการเรียกร้องความสนใจจากเค้าเท่านั้น คงจะทำไปเพื่อเรียกร้องความรับผิดชอบจากเค้าแน่ๆ
ถึงจะคิดเช่นนั้น ภูวดลก็อยากจะคุยกับเธอก่อนอยู่ดี ถึงยังไงเค้าก็เป็นคนแรกของเธอ ก็ควรจะตอบแทนเธอบ้าง
.
.
.
หลายวันต่อมา...
วันนี้ภูวดลมาคุยงานกับลูกค้าที่ร้านอาหารร้านประจำ (ร้านที่เจอกับมัลลิกาเมื่อหลายวันก่อน) เพราะมันเป็นร้านที่ถูกค่อยข้างมีระดับ แล้วอาหารก็ถูกปากก็ร้านอื่นๆ ภูวดลจึงมักจะมาร้านนี้อยู่บ่อยๆ
“คุณพ่อค่ะ ที่จริงเราชวนคุณป้าไปทานที่บ้านก็ได้นะคะ”เสียงหวานที่คุ้นหูดังขึ้นมา ทำให้ภูวดลรีบหันกลับไปมองทันที
“มาร้านทานที่ร้านดีแล้ว ลูกจะได้ไม่เหนื่อยทำอาหารเอง”
ภูวดลมองตามสองพ่อลูกที่เดินไปยังโต๊ะวิไอพีที่อยู่ไม่ไกลจากโต๊ะของเค้านัก ภูวดลได้แต่มองหญิงสาวที่เหมือนคนรักเก่าของเค้า รอยยิ้มที่อ่อนหวาน บวกกับท่าทางที่สดใสมันช่างน่ามองเสียจริง ยิ่งมองเธอภูวดลก็ยิ่งนึกถึงร่างสวยที่นอนครางอยู่ใต้ร่างของเค้าเมื่อหลายวันก่อน ยิ่งนึกถึงรอยเลือดสีสดบนที่นอน เค้าก็ยิ่งอยากได้เธอมาครอบครอง จะฐานะอะไรค่อยตกลงกันอีกที แต่ไม่ใช่ฐานะแฟนแน่นอน
.
.
.
อีกมุมของร้าน
“คุณเมธาจะว่าอะไรมั้ยคะ ถ้าดิฉันจะขอหมั้นหมายหนูมุขให้ตานนท์”
คำพูดของคุณหญิงนภาทำเอาเมธาหันไปมองหน้าลูกสาวทันที ถึงเค้าจะรู้เรื่องนี้มาก่อนแล้ว แต่ยังไงเค้าก็ต้องความคิดเห็นของลูกสาวก่อนอยู่ดี
“ผมคงต้องแล้วแต่ลูก ผมว่าให้เด็กๆลองคุยกันก่อนดีมั้ยครับ”เมธาพูดออกไปอย่างสุภาพ เพราะคนเป็นพ่อพอจะดูออกว่ามุขลดาไม่ได้ชอบลูกชายของคุณหญิงนภา
“ผมว่าทำตามที่คุณอาบอกก็ดีนะครับ ผมกับน้องจะได้เรียนรู้กันและกันด้วย ผมไม่รีบหรอกครับคุณแม่”
“หนูมุขว่าไงลูก ลองคุยกันก่อนดีมั้ยลูก”คุณหญิงนภาหันมาถามมุขลดา
“หนู..”มุขลดาหันมาขอความช่วยเหลือจากผู้เป็นพ่อ ถึงเธอจะรู้จักและเคยคุยกับชานนท์บ้าง แต่ก็คุยกันตามประสาคนรู้จักเท่านั้น ไม่ได้คุยกันเชิงชู้สาว แล้วดูท่าทางลูกชายคุณหญิงจะมีคนรักอยู่แล้ว เค้าจึงได้ปฏิเสธออกมาทางอ้อม
“ลองคบกับพี่เค้าดูก่อนก็ได้หนิลูก ถ้าไปกันไม่ได้ ค่อนว่ากันอีกที”
เมธาแก้สถานการณ์ไปก่อน เค้าเองก็ไม่อยากจะบังคับฝืนใจลูกสาวหรอก แต่สามีคุณหญิงเป็นหุ้นส่วนสำคัญกับบริษัทจึงต้องรักษาน้ำใจกันไปก่อน
“ก็ไดค่ะ มุขตามใจคุณพ่อ”
คำตอบของมุขลดาเป็นที่พอใจของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย แต่กลับทำให้คนที่แอบฟังอยู่หงุดหงิดเป็นอย่างมาก
‘หึ!!! เธอมันก็เหมือนพี่สาวของเธอนั่นแหละ’
ภูวดลตัดสินหญิงสาวให้เป็นผู้หญิงหน้าเงิน เพียงเพราะเดาสถานการณ์ คงจะเป็นอย่างที่เค้าคิดนั่นแหละ เพราะบริษัทของเมธากำลังย่ำแย่ คงจะใช้ลูกสาวเพื่อกอบกู้บริษัท ‘ถ้าต้องการแบบนี้ เค้าก็จะสนองความต้องการให้’ภูวดลยิ้มร้านออกมาทันที
.
.
.
มุขลดาทนกับสถานการณ์น่าอึดอัดไม่ไหว ก็เลยขอตัวมาเข้าห้องน้ำ
“เฮ้อ.. ทำยังไงต่อล่ะเนี่ย ไม่น่ามาเลย!!”มุขลดาบ่นอุบอิบก่อนจะเดินออกมาจากห้องน้ำ แต่พอเดินออกมากลับเจอคนที่ไม่อยากเจอมากที่สุด
“...”มุขลดารู้สึกใจสั่นขึ้นมาเมื่อผู้ชายตรงหน้าทำท่าทางเหมือนจำเธอได้ ใช่แน่นอนเค้าอาจจะจำเธอได้ มุขลดาที่จะเดินเลี่ยงออกไป ทำเหมือนไม่รู้จักผู้ชายตรงหน้ามาก่อน แล้วก็ไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นคืนนั้นด้วย
“จะไม่ทักทายผมหน่อยเหรอ”ภูวดลพูดออกไปแล้วขยับไปขวางหน้าสาวสวย
“ขอโทษนะคะ ฉันไม่รู้จักคุณ”มุขลดาเดินเลี่ยงมาอีกทาง แต่ก็ถูกขวางไว้ตามเคย
“ไม่รู้จัก แต่เรา....”ภูวดลพูดออกไปด้วยท่าทางยียวน เว้นคำไว้เพื่อให้สาวสวยคิดภาพเอาเอง ระหว่างที่สาวสวยกำลังคิด เค้าก็ถือโอกาสมองสำรวจสาวสวยตรงหน้าด้วยสายตาหลงไหล เธอจะเหมือนกับแฟนเก่าของเค้าจนแทบจะแยกไม่ออก
“คุณพูดเรื่องอะไรคะ ฉันไม่เห็นเข้าใจ”มุขลดายิ้มกลบเกลื่อน ทำหน้าใสซื่อไม่เข้าใจเรื่องที่ผู้ชายตรงหน้าถาม
“สงสัยผมจะเข้าใจผิด ผมคิดว่าคุณเป็นมัลลิกา”ในเมื่อเธอไม่ยอมรับ เค้าก็จะยอมตามน้ำไปก่อน
“ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวนะคะ”มุขลดารีบก้าวออกมา เพราะกล้วว่าตัวเองจะแสดงพิรุธออกมา แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินประโยคต่อมา...
“ผมฝากบอกพี่สาวคุณด้วยนะ ว่าคืนนั้นผมไม่ได้ป้องกัน”
“OxO!!”
มุขลดาใจกระตุกวาบขึ้นมาทันที เธอมัวแต่ติดเรื่องปัญหาครอบครัวจนลืมไปเลยว่าเธอต้องกินยาคุม ใบหน้าสวยหน้าถอดสีทันที ดีนะที่เธอหันหลังให้เค้า ไม่งั้นเค้าคงรู้แน่ๆว่าเป็นเธอ
“ตอนนี้เธออาจจะท้องลูกของผมอยู่ก็ได้”
ประโยคต่อมาทำเอามุขลดาคิดหนักยิ่งกว่าเดิมซะอีก เธอรีบเดินออกมาจากตรงนั้นทันที
ถึงจะมาถึงโต๊ะแล้ว ตอนนี้ในหัวของเธอมีแต่คำพูดของผู้ชายคนนั้นอยู่ดี มันอาจจะจริงอย่างที่เค้าพูดก็ได้ เธออาจจะท้องจริงๆ เพราะเธอกับเค้าไม่ได้มีอะไรกันแค่ครั้งเดียวซะด้วย
‘ทำ
ไงดีๆ ฉันจะท้องไม่ได้นะ’มุขลดาได้วุ่นวายสับสนปนกันไปหมด
