บทที่ 105 ความห่วงใยที่ปิดไม่มิด

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอนกว้าง ร่างระหงของนางเอกสาวซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ชญานนท์ ยืนขมวดคิ้วอยู่ข้างเตียง สายตาคมกริบฉายแววกังวลขณะจ้องมองใบหน้าเนียนละเอียดเธอที่บัดนี้ซับสีระเรื่อด้วยพิษไข้ เขาพยายามปลุกอยู่นานแต่หญิงสาวกลับเอาแต่ส่งเสียงครางแผ่วในลำคอและไม่ยอมลืมตา จนกระทั่งเสียงเตือ...