บทที่ 168 จำเลยของมาเฟีย 

เมื่อร่างบางถูกอุ้มพาดบ่ามาจนถึงห้องพักอันหรูหรา วินาทีที่แผ่นหลังแตะลงกับความนุ่มของเตียงกว้าง เนตรดาวก็สลัดความอวดดีทิ้งไปจนหมดสิ้น หล่อนละล่ำละลักเอ่ยขอโทษเสียงสั่นเครือ

“ฉะ... ฉันขอโทษ... ฉันไม่ได้ตั้งใจ ที่สะกดรอยตามคุณค่ะ...ฉันแค่ตามไปดูคุณพชรมน”

ภายในห้องพักสว่างไสวด้วยแสงไฟจนมองเห็นใบหน้าห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ