บทที่ 76 รอยแผลที่ต้องจดจำ

สัมผัสจากปลายกระบอกปืนที่จ่อท้ายทอยทำให้นายอั้มชะงักงัน ร่างกายแข็งทื่อด้วยความตกใจ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเจ้าของปืน แววตาของมันเบิกกว้างเมื่อเห็นชญานนท์ยืนอยู่ตรงหน้า ด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความโกรธเกรี้ยวที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อ

“นึกว่าใคร สหายเก่านี่เอง นี่มึงไม่ยุ่งกับกูสักเรื...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ