บทที่ 110 ทรมานกันและกัน

"หา?"

จินต์จุฑาชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความตกตะลึง ก่อนจะหลุดเสียงตอบรับออกมาสั้น ๆ

พงศธรหัวเราะแห้ง ๆ สองสามครั้ง ก่อนจะเอ่ยความในใจที่เก็บไว้ไม่อยู่ออกมา

"พี่รู้ว่าที่พูดตอนนี้อาจจะดูปุบปับไปหน่อย แต่เราก็รู้จักกันมานานแล้ว แถมยังมีพรมลิขิตได้มาอยู่หมู่บ้านเดียวกันอีก..."

"จินต์... พี่เต็มใจจะดูแลจิน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ