บทที่ 44 สับสนและหลงใหล

เขาทำได้เพียงเรียกชื่อเธอซ้ำ ๆ ที่ข้างหูด้วยน้ำเสียงกระเส่าว่า "จินต์... จินต์... จินต์... ช่วยผมหน่อย"

จินต์จุฑาถูกเขาต้อนจนมุมจนแทบจะร้องไห้อยู่แล้ว "จ... จะ... จะให้ฉันช่วยยังไงล่ะคะ ? "

ธนวัฒน์เหมือนจะหัวเราะในลำคอเบา ๆ หรืออาจจะเพราะความทรมานจริง ๆ ก็ไม่อาจทราบได้ เขาพูดเสียงพร่าว่า "เดี๋ยวฉ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ