บทที่ 15 กรงทองที่แตกร้าว

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านเนื้อดีเข้ามาภายในห้องนอนใหญ่ของเรือนริมน้ำ ปลุกให้ร่างสูงใหญ่ที่กำลังนอนกอดก่ายร่างนุ่มนิ่มอยู่บนเตียงตื่นจากภวังค์

รัฐมนตรีธีรดนย์ ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ บนริมฝีปาก เขาขยับแขนที่โอบรัดเอวของคนข้างกายให้แน่นขึ้นอีกนิด สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนผมของ ต้น...