บทที่ 16 รอยร้าวที่ไม่มีวันประสาน

เสียงน้ำไหลจากก๊อกน้ำในห้องน้ำเงียบลง ต้นหอม ยืนมองกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนภาพหญิงสาวดวงตาบวมช้ำ เครื่องสำอางที่เคยแต่งแต้มไว้อย่างสวยงามถูกล้างออกจนหมด เหลือเพียงใบหน้าซีดเซียวที่ดูไร้ชีวิตชีวา

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามเรียกสติที่แตกกระเจิงให้กลับคืนมา มือเรียวลูบเสื้อเชิ้ตแขนยาวตัวโคร่งสีขาวของ พี...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ