บทที่ 90 บทที่ 90

“ขอโทษ” เขาพูดออกมาเบา ๆ “ทุกครั้งที่มาที่นี่ ผมคงคิดคำนี้เหมือนเดิม”

มินตราส่ายหน้า “วันนี้ฉันไม่ได้พาคุณมา เพื่อให้คุณขอโทษ”

เธอหันมาสบตาเขา “ฉันพาคุณมา เพื่อให้เราทั้งคู่ เลิกติดอยู่ที่วันนั้น”

ทั้งสองนั่งเงียบอยู่พักใหญ่ เสียงนกร้องและเสียงลมพัดแทนทุกคำพูด คีรินถอนหายใจยาว

“รู้ไหม...ตลอดเวลา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ