บทที่ 2 พฤทธิ์คนใจร้าย

อะไร ยังไง อย่าบอกนะ...

ปาลินตื่นเต้นหายใจไม่ทั่วท้อง ภาวนาว่าขออย่าให้เป็นแบบที่คิดเลย      ใจนำไปก่อนตามด้วยเท้าที่เดินเร็วอย่างกับใส่รองเท้าสเก็ต ถ้าเจอหน้าเมื่อไหร่อยากถามตรงๆว่าหายหน้าหายตาไปไหนหลายวัน ทำไมไม่เอาหน้าหล่อๆไปหาเธอที่คณะเหมือนเคยและทำไมถึงไม่รับสาย มาลองดูกันว่าเธอจะทำอย่างที่ตั้งใจได้ไหม

"แป๋มรอด้วย"

ด้วยความที่เป็นคนเรียบร้อย น้ำหวานเดิมตามไม่ทันทั้งที่พยายามแล้วแต่ยังช้ากว่าเพื่อนทั้งสองคนอยู่ดี เธอจึงร้องเรียกให้เพื่อนรอและหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนบางที่มักพกติดตัวไว้เสมอเช็ดเหงื่อที่ไรผมไปด้วย

"รอหวานด้วย"

"เร็วๆ สิยะยัยหวาน"

อาตี้หันกลับไปมองเพื่อนสาวที่ออกอาการหอบลิ้นห้อย ซอยเท้าแสดงความตั้งใจที่จะตามให้ทันเพื่อน ทั้งสามเดินไปด้วยกันอีกคนเดินนำด้วยความมุ่งมั่นอีกคนเดินตามและอีกคนรั้งท้าย

การมาของปาลินทำให้ทุกคนที่นี่หยุดชะงัก รวมทั้งเพื่อนของพฤทธิ์ด้วยที่ตื่นเต้นจนเก็บไม่อยู่

"พวกมึง... วันนี้น้องแป๋มมาถึงนี่เลยเว้ย ลมอะไรหอบมาวะ"

"กูว่าพายุเฮอริเคนว่ะไม่เชื่อมึงคอยดู"

"ไอ้เอิร์ธ"

เพื่อนๆ ที่หวังดีเรียกพฤทธิ์ให้รับรู้ถึงการมาของคนรัก แต่เขาก็ไม่ได้ยินเพราะเล่นเกมเหมือนถอดวิญญาณไปอยู่ในนั้น

"ไอ้เอิร์ธ"

"ไอ้เอิร์ธ...น้องแป๋มมาเว้ย"

ในเมื่อพฤทธิ์ไม่ได้ยินจึงเรียกอีกครั้งให้ดังกว่าเดิมและแล้วก็ได้ผล

"อะไรของพวกมึงวะกูกำลังจะวิน เกมเลยมึง"

เสียงของพฤทธิ์ติดจะรำคาญ เขากำลังเล่นเกมไม่มีเวลาสนใจเรื่องอื่นหรอกแม้แต่เสียงเตือนจากเพื่อนก็ตาม

กระทั่งปาลินยืนอยู่ตรงหน้าแล้วนั่นแหละ

"มึงเกมของจริงแล้วไอ้เอิร์ธ กูเรียกไม่ยอมฟัง"

ปาลินมองใบหน้าคมสันที่ยังไม่ละสายตาจากจอมือถือ ข้างกันเป็นเพื่อนสาวของเขาที่ชอบทำตัวสนิทสนมเกินพอดี ขนาดนั่งยังแทบจะเกยกันอยู่แล้ว

เธอไม่ชอบอาการคันของรุ่นพี่ต่างคณะคนนี้สักเท่าไหร่ บอกตามตรงว่าไม่ถูกชะตา แต่จะให้พูดตรงๆว่าตั้งใจมาหาเขาก็ใช่ที่ เธอคอแข็งไว้ท่าหน้าเชิด ถึงจะโกรธแต่ปาลินไม่ลืมรักษาภาพลักษณ์ดาวคณะ อยากเท้าเอววีนแต่ทำไม่ได้ ได้แต่บอกตนเองในใจว่าเย็นไว้ สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆก่อนจะพูดว่า

"พี่เอิร์ธสบายดีไหมคะ แป๋มบังเอิญผ่านมาเห็นพี่อยู่ตรงนี้เลยแวะมาทัก"

คนตัวเล็กพูดด้วยความประหม่าทั้งที่พยายามทำใจให้กล้าแต่ก็หวั่นอยู่เหมือนกัน ชายหนุ่มละสายตาจากเกมที่เล่นแทบจะทันที

"แป๋มนี่เองพี่นึกว่าใคร"

พฤทธิ์ตกใจสมาร์ทโฟนแทบหลุดมือ ผลักเพื่อนสาวที่แทบจะเกยกับตักออก ดีดตัวขึ้นอัตโนมัติแล้วเดินไปหาปาลินยิ้มบางเหมือนละอายใจอะไรบางอย่าง

"พี่เอิร์ธนึกว่าใครเหรอคะ?"

"แป๋ม"

เสียงทุ้มเรียกชื่อปาลินเหมือนละเมอ ตาคมกวาดมองใบหน้าหวานที่ติดอยู่ในทุกลมหายใจแล้วหยุดอยู่ที่ริมฝีปากสีชมพูน่าจูบอย่างเสียดาย คิ้วเข้มขมวดเล็กน้อยแอบเครียดในใจลึกๆ

เจ้าของใบหน้าหล่อหายใจติดขัด มือไม้ไม่รู้จะวางไว้ตรงไหนมันดูเกะกะไปหมด คิดไม่ถึงว่าแฟนสาวจะบุกมาถึงคณะของเขาพูดเสียงเข้มเพื่อกลบเกลื่อน

"แป๋มมาได้ไง ตอนบ่ายมีสอบไม่ใช่เหรอ"

"จะมาทำไมไม่บอกพี่เอิร์ธก่อน"

ไม่ต้องมาดุ ไม่ต้องมาเข้มใส่ ไม่ต้องมาทำเป็นทองไม่รู้ร้อน

ชิ...

"บอกก่อนก็ไม่เห็นอะไรดีๆสิคะ"

ทั้งคำพูดและสีหน้าบ่งบอกว่าเธอรู้ทันเขาทุกอย่างอย่าได้หวังจะเนียน

นักศึกษาแถวนั้นก็พลอยลุ้นเอาใจช่วยเธอไปด้วย ทุกสิ่งรอบตัวเหมือนจะเงียบลง และสายตาทุกคู่ก็มองเธอกับพฤทธิ์ว่าจะเอายังไง

ท่ามกลางเสียงซุบซิบเสียงถอนหายใจ และเหมือนทุกคนอยากเห็นบทสรุปเรื่องราวของทั้งสองจึงฟังอยู่ห่างๆอย่างห่วงๆ

"โวยวายทำไมพูดกันดีๆ ก็ได้"

พฤทธิ์กดเสียงต่ำพอให้ได้ยินกันแค่สองคน พยายามไกล่เกลี่ยขณะเดียวกันก็หันมองไปที่ธัญวดีเพื่อนสาวคนสนิทสลับกัน

ปาลินมองตามสายตาคู่นั้นของเขาก็รู้แล้วว่าคืออะไร

พี่โรส...

สายตาของรุ่นพี่ต่างคณะนี่มันน่าหมั่นไส้จริงๆ

"แป๋มเปล่าโวยวายพี่เอิร์ธอย่าร้อนตัวสิคะ บอกแล้วไงว่าแค่มาทักเฉยๆ"

ปาลินตึงจัด พฤทธิ์ยืนนิ่งถอนหายใจเบาๆเป็นครั้งที่ร้อย ทั้งสองสบตากันหลายชั่วอึดใจท่ามกลางสายตานับร้อยๆคู่ของนักศึกษาที่นี่ และแล้วพฤทธิ์เป็นฝ่ายยื่นมือมาจับมืออีกฝ่ายก่อนแต่ปาลินสะบัดข้อมือหนี ถอยหลังมาหนึ่งก้าวเหมือนกลัวว่าลมหายใจของเขาจะเป็นพิษต่อเธอ เลื่อนสายตามองรุ่นพี่คนสวย เห็นพี่โรสยิ้มสวยเก๋อย่างกับนางงามมิตรภาพแล้วก็อดหมั่นไส้ไม่ได้

ส่วนธัญวดีเมื่อเห็นว่าเรื่องจะยืดเยื้อ เพราะดูแล้วพฤทธิ์ไม่คิดจะทำให้เด็ดขาดเหมือนที่คุยกันไว้ ระแวงว่าเขาจะกลับไปหาปาลินซึ่งเธอยอมให้เป็นแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด จึงตัดสินใจลุกจากเก้าอี้เดินนวยนาดมาหาทั้งสองด้วยท่าทีมั่นอกมั่นใจ

คนตัวเล็กเห็นแล้วก็รีบปิดประตูไม่ต้อนรับทำให้ธัญวดีชะงัก

"แป๋มขอคุยกับพี่เอิร์ธเป็นการส่วนตัวค่ะพี่โรส"

ใจจริงอยากพูดว่า "อย่าสอด" แต่ไม่กล้าเดี๋ยวจะหาว่าเธอก้าวร้าว         ปีนเกลียวไม่เคารพรุ่นพี่

เธอไม่ได้แค่เรียนเก่งแต่รู้ทันคน แค่เห็นสายตาคู่นั้นก็รู้แล้วว่าคิดอะไรอยู่ พฤติกรรมของทั้งสองมันส่อแววปีนต้นงิ้ว

"แปปเดียวนะพี่ใกล้สอบแล้ว"

พฤทธิ์รับคำเสียงเรียบเมื่อสบตากับเพื่อนสาวคนสนิทที่ส่งสายตาเว้าวอนมา พฤทธิ์กำลังจะเดินตามปาลินไปคุยกันเป็นการส่วนตัวแต่ถูกโรสรั้งไว้ เธอจะปล่อยให้ทั้งสองไปคุยกันไม่ได้ ไม่ยอมเด็ดขาด

คนอย่างธัญวดีถ้าตั้งใจจะทำอะไรแล้วอะไรก็ขวางเธอไม่ได้

"ไม่ได้จ๊ะ พี่ว่าแป๋มเลิกแอ๊บทำตัวให้โลกสงสารแล้วกลับคณะไปดีกว่า ตอนบ่ายมีสอบไม่ใช่เหรอ"

พูดจบพี่สาวต่างคณะเอามือคล้องแขนกับเขา แสดงความสนิทสนมเกินเพื่อนต่อหน้าทุกคนที่นี่

ตาปาลินโตเท่าไข่ห่านแต่สุดท้ายก็เก็บอาการ

คนหล่อรู้สึกกระอักกระอ่วนลำบากใจวางตัวไม่ถูก ได้แต่ยืนนิ่งๆ อึดอัดใจเป็นที่สุด

พี่เอิร์ธก็ไม่คิดจะปฏิเสธเลยเนอะ

ปาลินเห็นทุกการกระทำแทบอยากข่วนหน้าเขาให้หายหล่อ ยืนเฉยเหมือนหุ่นไม่คิดจะปฏิเสธหรือทำอะไรบ้างที่มันดีกว่านี้

"ใช่ไหมคะเอิร์ธ บอกน้องเขาไปสิคะว่าเราคบกัน โรสคือตัวจริง"

ชัดแล้ว ไม่ต้องสงสัยในความสัมพันธ์ฉันท์เพื่อนแบบนี้ของทั้งสองอีกแล้ว แสดงว่าที่เขาเม้าท์กันคงเรื่องจริงสินะ

"แหมๆชะนีแก่"

อาตี้ฮึ่มฮ่ำในลำคออยู่ใกล้ๆปาลินเป็นเดือดเป็นแค้นแทนเพื่อน ถลกแขนเสื้อเกียมตบ เทียบกันแล้วปาลินเพื่อนรักดูดีกว่ายัยชะนีแก่ตั้งหลายขุมแบบเทียบกันไม่ติด

"ทำไม... สอบเสร็จเจอกันได้นะที่ไหนก็บอกมา"

"โรสเฉยๆ ก่อน"

พฤทธิ์ส่งสายตาตำหนิไปที่เพื่อนสาว ทำท่าจะสะบัดแขนออกจากธัญวดีแต่ไม่ได้ผล คนอย่างธัญวดีมีหรือจะอยู่เฉยๆให้คนหัวเราะเยาะ

"ไหนเอิร์ธบอกกับโรสว่าเลิกกับแป๋มแล้ว โสดสนิท ทำแบบนี้โรสไม่โอเค นะคะ จะมาหลอกคบโรสแล้วกลับไปหาแป๋มไม่ได้นะคะ"

"โรสไม่ยอม"