บทที่ 37 37

ความมืดมิดยามราตรีโอบล้อมคฤหาสน์ภูริพงษ์พัฒน์ไว้ด้วยความเงียบเหงาและอ้างว้าง อติภพนั่งพิงกรอบหน้าต่างกระจกบานใหญ่ในห้องนอนที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นห้องหอของเขาและมนต์มีนา ในมือหนามีแก้ววิสกี้ชั้นดีที่พร่องไปกว่าครึ่ง ทว่ารสชาติขมปร่าของมันกลับไม่อาจเทียบได้กับความขมขื่นที่เกาะกินลึกอยู่ในหัวใจ

​        ...