บทที่ 5 5
ช่วงสายของวัน มนต์มีนาเดินทางไปโรงพยาบาลตามนัดหมายเพียงลำพัง แม้จะรู้สึกอ้างว้างและโดดเดี่ยว แต่เธอก็พยายามทำใจให้เข้มแข็ง หญิงสาวนั่งรอคิวตรวจอยู่ที่แผนกสูตินรีเวช ท่ามกลางบรรดาคุณแม่ตั้งครรภ์ที่มาพร้อมกับสามีคอยดูแลเอาใจใส่ ภาพความอบอุ่นเหล่านั้นยิ่งตอกย้ำความโดดเดี่ยวในใจของเธอให้ชัดเจนยิ่งขึ้น
"คุณมนต์มีนา ภูริพงษ์พัฒน์ เชิญที่ห้องตรวจหมายเลขสามค่ะ" เสียงพยาบาลเรียกชื่อทำให้มนต์มีนาหลุดออกจากภวังค์ หญิงสาวรีบลุกขึ้นเดินตามพยาบาลเข้าไปในห้องตรวจ
แพทย์หญิงวัยกลางคนส่งยิ้มอ่อนโยนให้เธอ ก่อนจะเริ่มทำการซักประวัติและตรวจร่างกายอย่างละเอียด
"ยินดีด้วยนะคะคุณมนต์มีนา คุณตั้งครรภ์ได้แปดสัปดาห์แล้วค่ะ แถมยังเป็นครรภ์แฝดด้วยนะคะ" คุณหมอแจ้งผลการตรวจด้วยน้ำเสียงยินดี
มนต์มีนาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงระคนดีใจ "แฝดหรือคะคุณหมอ"
"ใช่ค่ะ แฝดสองเลยนะคะ สุขภาพครรภ์โดยรวมแข็งแรงดีค่ะ แต่ช่วงนี้คุณแม่ต้องบำรุงเยอะๆ นะคะ เพราะดูซูบผอมไปหน่อย แล้วก็พยายามอย่าเครียดนะคะ มันจะส่งผลกระทบต่อลูกในครรภ์ได้" คุณหมอให้คำแนะนำอย่างห่วงใย
มนต์มีนารับคำคุณหมอด้วยรอยยิ้มบางๆ มือบางลูบหน้าท้องของตัวเองอย่างทะนุถนอม น้ำตาแห่งความปิติรื้นขึ้นมาในดวงตา ลูกแฝด เธอมีสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ถึงสองคนกำลังเติบโตอยู่ในร่างกายของเธอ มันคือของขวัญล้ำค่าที่สุดในชีวิตที่สวรรค์ประทานมาให้ แม้ว่าจะเกิดมาจากความรุนแรงและความไม่ตั้งใจของพ่อเขาก็ตาม
หลังจากรับยาบำรุงและวิตามินต่างๆ เสร็จเรียบร้อย มนต์มีนาเดินออกมาจากโรงพยาบาลด้วยหัวใจที่พองโต ความเศร้าหมองที่เคยเกาะกินในใจดูเหมือนจะเบาบางลงไปบ้าง เมื่อนึกถึงอนาคตที่เธอจะได้เห็นหน้าลูกน้อยทั้งสองคน
ทว่าความสุขนั้นกลับอยู่ได้ไม่นาน เมื่อเธอเดินออกมาถึงลานจอดรถ และสายตาก็ปะทะเข้ากับภาพที่ทำให้หัวใจของเธอแทบแหลกสลาย
อติภพยืนอยู่ข้างรถสปอร์ตคันหรูของเขา และในอ้อมกอดของเขาก็คือ รดา!
รดากำลังซบหน้าลงกับอกแกร่งของชายหนุ่ม มือหนาของอติภพลูบเรือนผมของเธออย่างปลอบประโลม ท่าทางของทั้งสองคนดูสนิทสนมและรักใคร่กันอย่างลึกซึ้ง ราวกับคู่รักที่กำลังแสดงความรักต่อกันอย่างเปิดเผย
มนต์มีนายืนนิ่งงันราวกับถูกสาป เรี่ยวแรงที่เคยมีสูญหายไปจนหมดสิ้น ภาพตรงหน้ามันบาดตาลึกเข้าไปในหัวใจจนเจ็บเจียนตาย เขาไม่สนใจที่จะมาตรวจสุขภาพกับเธอ แต่เขากลับมีเวลามาดูแลผู้หญิงคนอื่นถึงที่โรงพยาบาล
หญิงสาวพยายามก้าวขาหนีจากภาพบาดตาบาดใจ ทว่าร่างกายกลับไม่ยอมทำตามคำสั่ง ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว เธอได้แต่ยืนมองภาพความรักของเขากับผู้หญิงคนอื่นด้วยน้ำตาที่ไหลรินอาบสองแก้ม
รดาเงยหน้าขึ้นจากอกของอติภพ สายตาของเธอเหลือบมาเห็นมนต์มีนาที่ยืนมองอยู่ไม่ไกล รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก รดาจงใจเขย่งปลายเท้าขึ้นหอมแก้มอติภพฟอดใหญ่ ก่อนจะกระซิบอะไรบางอย่างที่ทำให้ชายหนุ่มหัวเราะออกมาเบาๆ
อติภพหันมามองตามสายตาของรดา เมื่อเขาเห็นมนต์มีนายืนมองอยู่ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็จางหายไปทันที แทนที่ด้วยความเย็นชาและไร้เยื่อใย เขาไม่ได้แสดงท่าทีตกใจหรือรู้สึกผิดที่ถูกจับได้เลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าการที่เขากอดผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าภรรยาตัวเองเป็นเรื่องปกติที่ควรทำ
ชายหนุ่มเปิดประตูรถให้รดาก้าวเข้าไปนั่ง ก่อนจะเดินอ้อมมาฝั่งคนขับ เขาปรายตามองมนต์มีนาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ก่อนจะสตาร์ทรถและขับออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้มนต์มีนายืนเดียวดายอยู่ท่ามกลางลานจอดรถที่กว้างใหญ่
มนต์มีนาทรุดตัวลงนั่งยองๆ กับพื้น สองมือปิดหน้าสะอื้นไห้อย่างหนัก ความเข้มแข็งที่พยายามสร้างขึ้นพังทลายลงไม่เป็นท่า เธอพ่ายแพ้แล้ว พ่ายแพ้อย่างหมดรูป ไม่มีทางเลยที่เธอจะเอาชนะใจผู้ชายที่ไม่มีหัวใจให้เธอได้
หญิงสาวลูบหน้าท้องของตัวเองผ่านเนื้อผ้าแผ่วเบา ร้องไห้กระซิกกับลูกน้อยในครรภ์
"แม่ขอโทษนะลูก แม่ขอโทษที่ทำให้หนูเกิดมาในครอบครัวที่ไม่สมบูรณ์ ขอโทษที่พ่อของหนูเขาไม่ต้องการพวกเรา"
คำมั่นสัญญาที่เธอเคยให้ไว้กับตัวเองว่าจะอดทนเพื่อลูก ดูเหมือนจะเลือนลางลงทุกที เธอจะทนอยู่ในสภาพที่ไร้ค่าเช่นนี้ได้อีกนานแค่ไหนกัน สงครามประสาทที่รดาสร้างขึ้น และความเย็นชาที่อติภพมอบให้ มันกำลังค่อยๆ กัดกร่อนจิตใจของเธอจนแทบไม่เหลือชิ้นดี
