บทที่ 10 ปู่ไม่ปลื้ม!

@คฤหาสน์รุ่งอรุณภาคิณ

"นี่มันหมายความว่ายังไง!" เสียงตวาดแข็งกร้าวดังไปทั่วทั้งบ้านของชายชราผู้เป็นประมุขของบ้าน

คุณปู่'พิรัชต์' ประธานบริษัทที่ดูแลธุรกิจทุกอย่างในเครือของครอบครัว 

ทั้งสายตาเหล่าบรรดาญาติที่มารวมตัวกันที่ห้องรับแขกเพราะข่าวลือที่ว่อนเน็ตอยู่ในตอนนี้ ท่าทีที่ดูแปลกใจและสงสารทั้งที่จริงพวกเขาคงสะใจไม่น้อยที่หลานชายคนโปรดอย่างผมทำตัวขัดใจปู่แบบนี้

ฝนรินกำแขนเสื้อผมแน่น ปกติผมก็ไม่ชอบให้ใครมาอยู่ใกล้นักหรอก แต่เพื่อความสมจริงจะเขยิบหนีก็คงจะไม่ได้ไม่งั้นสิ่งที่พยายามมาคงจะพังหมดพอดี

ปู่ผมนี่สุดยอดจริง ๆ สมแล้วกับที่ถูกร่ำลือว่าน่ากลัว ในที่สุดผมก็พบคนที่ทำให้ยัยปูหลุดกระด้งกลัวได้

"ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร!" ท่านตวาดถามด้วยความโกรธเกรี้ยวจากสีหน้า

"ภรรยาของผมครับ" ผมตอบอย่างซื่อตรง

"ฉันไม่อนุญาต! เป็นลูกเต้าเหล่าใครก็ไม่รู้ อีกอย่างฉันวางตัวแกให้หมั้นหมายกับหนูพริ้งไว้แล้ว ล้มเลิกเรื่องของแกซะ...และกลับมาทางเดินของแก แกกับเด็กคนนั้นอยู่คนละโลกกัน ไปหย่ากันเดี๋ยวนี้" ท่านตัดสินเธอโดยที่ยังไม่รู้ข้อมูลอะไรเลยล่ะมั้ง

"ผมไม่ได้ชอบคุณพริ้งครับ ผมกับฝนรินเรา...รักกันครับ อีกอย่างถ้าหย่ากันขึ้นมาแล้วผมดันไปแต่งกับคุณพริ้งจะมีแต่เสียกับเสีย คนที่เสียหายที่สุดก็คือคุณพริ้งที่จะถูกสังคมตราหน้าเอาได้นะครับ" ผมกัดฟันพูดตำว่ารักออกไป

เรียนจบบริหารมาแท้ ๆ ทำไมถึงต้องมาแสดงละคร

"ฉันไม่ได้สนว่าแกจะชอบไม่ชอบนะลูน สิ่งสำคัญคืออะไรแกรู้ดี ความรักความชอบมันกินไม่ได้ ในสังคมของเราเด็กคนนั้นแกเอามาเชิดชูอย่างภาคภูมิใจไม่ได้ด้วยซ้ำ!ใครมันจะมากล้าด่าทายาทหลักของตระกูลใหญ่"

"ที่ผ่านมาผมทำเพื่อคุณปู่หลายเรื่องแล้วนะครับ แต่เรื่องรับตำแหน่ง...ถ้าต้องแลกกับการที่ผมต้องแต่งงานกับคุณพริ้ง ผมต้องขอโทษด้วยที่จะต้องปฏิเสธแบบนี้ ผมขอเลือกทางของตัวเองสักครั้งเถอะนะครับ ผมต้องการใช้ชีวิตแบบมีความรู้สึก ไม่ใช่หุ่นยนต์เดินตามโปรแกรมที่คุณปู่สร้างไว้ อีกอย่างตอนนี้ผมแต่งงานแล้วนะครับ คุณปู่คงไม่อยากให้ตระกูลเรามีข่าวฉาวไปมากกว่านี้ "

"ฉันจะพูดอีกครั้ง...เลิกกันซะ"

"ไม่เลิกครับ"

"ศศิน!แกไม่เคยดื้อกับปู่สักครั้ง!"

"ผมแค่อยากจะมาแจ้งให้ทุกอย่างกระจ่างเพื่อให้ทราบกันถ้วนหน้าว่า ผมแต่งงานกับคนที่รัก ผมไม่ได้มาขออนุญาตครับ ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ ที่ผมไม่ได้เชิญไปร่วมงาน พอดีเกรงว่าทุกท่านจะตกใจ จึงเก็บไว้น่ะครับ "

"ฉันไม่เชื่อว่าแกจะรักนังเด็กนี่"

"ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อครับเพราะเราแต่งงานกันแล้ว สังคมภายนอกก็รับรู้ พอดีผมกลัวว่าฝนรินจะไม่สบายใจที่จะถูกคัดค้านผมจึงแต่งงานแล้วมาบอกทุกท่าน ต้องขอโทษอีกครั้งจริง ๆ นะครับ"

"ศศิน!อึก..." ดูเหมือนว่าอาการป่วยของท่านจะทรุดลง

"คุณพ่อ!"

ผมไม่สามารถขยับเขยื้อนร่างกายไปช่วยประคองท่านได้เหมือนทุกครั้ง เพราะคุณอาวสันต์ได้ช่วยประคองและมองผมกลับด้วยสายตาเหยียดหยาม

"รีบพาคุณพ่อขึ้นด้านบนก่อนเร็ว!ปกรณ์ตามหมอมาให้พ่อ" เหล่าพ่อบ้านรีบกรูกันเข้ามาตามเสียงเรียกของลูกชายคนที่สองของประมุข

"ศศิน หลานคิดดีแล้วเหรอ" อากลินทร์หันมาถามด้วยน้ำเสียงเรียบ

"น่าผิดหวังจริง ๆ อุตส่าห์ไว้ใจให้ตำแหน่งสูง ๆ ขนาดนี้ยังจะดื้อดึง" คุณดารกาน้องสาวของคุณปู่ผู้มีศักดิ์เป็นย่าของผมเอ่ยขึ้นต่อ

ทั้งสายตาสมเพช เหยียดหยาม ที่จงใจจะเหยียบผมให้จมดิน

การดื้อดึงเพียงครั้งเดียว...มันคงกำลังคัดญาติที่ชอบประจบสอพลอ หรือแม้กระทั่งสายตาที่พร้อมจะสมน้ำหน้าผมได้ตลอด

"พี่ลูนคะ โอเคไหม กลับกันก่อนดีหรือเปล่าคะ?" น้ำเสียงแผ่วเบาดังขึ้นจากข้างกาย เธอเริ่มคลายมือจากการกำเสื้อผมไว้

"อืม กลับกันก่อน" ผมพยักหน้ารับ และเธอก็ถือวิสาสะกุมมือผมเดินออกมาจากตรงนั้น

เพื่อความสมจริง ผมก็ต้องยอมให้เธอทำไป

ท่านจะเป็นอย่างไรบ้างก็ไม่รู้คงจะตกใจที่หลานชายคนโตที่เคยเขื่อฟังและทำตามอย่างว่าง่าย พอวันหนึ่งที่เปลี่ยนไปเริ่มขัดใจและพยศเข้า ไม่ได้เชื่อฟังเหมือนทุกครั้งท่านคงโมโหมาก

พวกเรามักถูกสอนให้เป็นแบบนี้ ให้เชื่อฟังและจงรักภักดี เพราะปู่คือคนสร้างทุกอย่างมา ทั้งบรรดาญาติ พ่อ อา และคุณย่าที่เป็นน้องสาว ต่างเคยลำบากกันมากจนกัดก้อนเกลือแทนข้าว

เพราะแบบนี้เราทุกคนจึงไม่มีชีวิตเป็นของตัวเอง เพราะพวกท่านเชื่อว่าสิ่งที่ตัวเองเลือกคือสิ่งที่ดีที่สุด

"พี่ลูนโอเคไหมคะ" เธอถามขึ้น ผมจึงคลายมือออกแล้วถอยห่างเธอเพื่อเว้นระยะ

"ผมไม่ได้เป็นอะไร"

"กลัวพี่หนักใจน่ะค่ะ ไว้ค่อยมาเยี่ยมคุณปู่กันใหม่นะคะ วันนี้ท่านคงอารมณ์ไม่ดี"

เอาเข้าจริงหลังจากวันนี้ไปท่านคงอารมณ์ไม่ดีไปอีกนานและคงผิดแผนที่จะทำให้ผมหย่ากับฝนรินด้วย เหมือนเรื่องจะวุ่นวายขึ้น ผมลืมไปได้ยังไงกันว่าปู่เป็นคนอยากได้อะไรต้องได้

และคงพยายามจับตามองผมมากขึ้นด้วย ท่านเองก็คงยังไม่เชื่อร้อยเปอร์เซ็นต์ที่จู่ ๆ ผมก็แต่งงานแบบสายฟ้าแลบ ไม่มีการเชิญญาติพี่น้องคนอื่น ๆ ไปร่วมงานเพื่อไม่ให้เกิดการก่อกวนในงานแต่งสร้างภาพของเรา

ต่อจากนี้ผมคงต้องวางแผนตั้งรับเพื่อเฝ้าระวังคุณปู่ไว้อีกคน