บทที่ 3 กฎการแต่งงาน
ถึงช่วงต้องส่งตัวเจ้าบ่าวและเจ้าสาวเข้าหอ ก็ทำเอาใจฉันเต้นระส่ำ สถานที่ที่ใช้เป็นห้องหอ คือบ้านของพี่ลูนที่พักอาศัยอยู่กับคุณลุง รอบบริเวณเขตพื้นที่ของคฤหาสน์ในแต่ละส่วนจะมีบ้านที่สร้างแยกออกมาหลายหลัง
ห้องหอในวันนี้คุณลุงก็ตั้งใจจัดเตรียมไว้ให้ ตามสัญญาแล้วเราไม่ได้นอนด้วยกัน ซึ่งห้องหอที่ว่านั้นจะเป็นห้องของฉันที่จะใช้อาศัยอยู่ที่นี่ แม่บ้านจะไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวในส่วนของห้องนอนเลยทำให้สามารถวางใจได้
หลังจากทุกคนออกจากห้องหอไป ทั้งฉันและเจ้าบ่าวป้ายแดงก็ตกอยู่ในสภาวะความเงียบเข้ามากลืนกิน แอบอึดอัดนิดหน่อยแต่ก็ช่วยไม่ได้แหละนะงานแต่งครั้งนี้มันไม่ได้เกิดจากความรักของอีกฝ่าย ฉันตื่นเต้นกับมันฝ่ายเดียวส่วนเจ้าบ่าวก็ตกลงแต่งเพราะเหตุผลของเขา
ต่อให้พี่ลูนจะบึ้งตึงและเฉยชามากแค่ไหน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าวันนี้ ..สายตาฉันมีแต่พี่เขาคนเดียวมาตลอดจริง ๆ
สุดท้ายก็เผลอยิ้มอีกแล้ว...เหมือนฝันเลย!ได้แต่งงานกับรักแรกของตัวเอง!
เขายืนอยู่ปลายเตียงทอดสายตามองออกนอกระเบียงไปด้ยความว่างเปล่า เขาดูไม่ยินดีกับการแต่งงาน แต่ก็ไม่ได้ดูยินร้ายที่จะต้องเข้าร่วมพิธี ในตัวเขาตอนนี้ก็คงมีทางเลือกไม่กี่ทาง ไม่รู้ว่าเพราะเหตุผลอะไรบ้างที่ทำให้เขายอมตัดสินใจแบบนี้
แผ่นหลังกว้างใหญ่นั่น...ต้องคอยแบกรับอะไรบางนะ
"คุณกับผมเราไม่มีความรักมาเกี่ยวข้อง เพราะงั้นอย่าลืมทำตามกฎนะครับ" เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งทำเอาฉันสะดุ้งโหยง
เขาขีดเส้นกั้นระหว่างเราไว้อย่างชัดเจน หากจะก้าวข้ามไปก็คงมีแต่จะหนี
เน้นเข้าไปเถอะถ้าตกหลุมรักฉันเมื่อไหร่แล้วจะเสียใจที่ในอดีตเคยเลือกยัยคนนั้น!
"ค่า ๆ รับทราบค่า จะไม่ฉุดกระชากลากถูพี่ลูนตามอำเภอใจแน่นอนค่ะ"
"ขอบคุณครับ"
"พี่ลูนนอนไหนเหรอคะ " ฉันถาม ที่เขาจำต้องอยู่ห้องนี้ต่อเพราะต้องรอญาติฝั่งบ้านเขาทยอยกลับ
"ห้องผมสิครับ"
"อ๋อออ โอเคค่ะ พรุ่งนี้อย่าลืมตื่นมาทานข้าวเช้าแสนอร่อยของหนูน้า พี่ลูนอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมคะ?"
"แล้วแต่คุณเถอะ" เขาตอบปัด ๆ ดูไม่ได้ให้ความสนใจกับกฎที่ฉันตั้งสักเท่าไหร่ เหมือนกับว่าจะทำ ๆ ไปให้มันจบ
"แง้ววว งั้นก็ได้ค่ะ ฝันดีนะคะพี่ลูน โอ้!ต้องหลับไม่ฝันดีกว่าจะได้ตื่นมาสดชื่นรื่นรมย์ เจอกันพรุ่งนี้ที่โต๊ะอาหารค่า แต่ว่าจะเจอกันหน้าห้องก็ได้นะคะถ้าพี่ลูนตื่นเช้าน่ะ อาจจะเจอหนูอยู่ในครัวก็ได้ หมายถึงหนูฝนรินนะคะ ไม่ใช่หนูจี๊ด ๆ ที่เป็นสัตว์"
"เห้อ...ครับ ๆ " เขารับคำด้วยน้ำเสียงปลงตกก่อนจะเดินออกจากห้องไป ฉันทำอะไรผิดหรือเปล่านะ?
เสียงประตูปิดสนิท ก็ได้เวลากรี๊ดอัดหมอนอย่างที่ตั้งใจ นี่มันคือการทำอะไรบ้า ๆ ขั้นสุด! แต่ก็ไม่คิดเสียใจหรอกนะ ฉันเคารพการตัดสินใจตัวเองน่ะ ลุกขึ้นยืนไปส่องกระจกบานใหญ่ที่หน้าตู้เสื้อผ้า ฉันในชุดเจ้าสาว....เหมือนอย่างที่ตอนเด็กเคยจินตนาการไว้
ต่อให้เจ้าบ่าวจะหน้านิ่งดูไร้อารมณ์ขนาดไหน แต่ฉันก็ไม่เสียใจที่ชีวิตแต่งงานครั้งแรกเป็นแบบนี้หรอกนะ ถึงไม่รู้ว่าเพราะเหตุผลอะไรที่ลูนถึงยอมแต่งงานกับฉันก็เถอะ
ถึงแม้เขาจะตั้งกฎแปลก ๆ มากมาย แต่ไม่เป็นไร ฉันน่ะตั้งกฎดักเขาไปแล้ว
ย้อนกลับไปวันนั้น
"คุณลุงคะ หนูตกลงค่ะที่จะแต่งงานกับพี่ลูน"
"คุณรู้ชื่อผมเหรอ?" เขาเอ่ยถามด้วยใบฉงน
"แหะ ๆ คือมีคนไม่รู้ชื่อพี่ด้วยเหรอคะ? "
"เรียกผมศศิน"
"ก็ได้ค่ะพี่ศศิน" ฉันรับคำอย่างว่าง่าย ก่อนที่ใบหน้าหล่อจะหงิกงอไปมากกว่านี้
"ถ้าคุณตกลงก็ดี งั้นวันนี้เรามาทำสัญญากัน แต่ก่อนทำสัญญา...เราต้องมีกฎการอยู่ร่วมกันเพื่อความราบรื่นและวันหย่าจะได้จบโดยไม่มีอะไรค้างคาต่อกัน"
"ได้ค่ะ งั้น...หนูก็ขอออกกฎด้วยนะคะเพื่อความเท่าเทียมค่ะ " เขาพยักหน้ารับแต่โดยดีไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆ
"คุณเรย์ ช่วยบันทึกกฎดังต่อไปนี้ด้วยนะครับ"
"ได้ครับคุณศศิน"คุณเรย์รับคำ แล้วมานั่งเปิดแม็คบุ๊คเตรียมบันทึกข้อมูลที่หัวโต๊ะ
"ข้อ1. อยู่ให้ห่างผมอย่างต่ำสองเมตร"
"งั้นกฎข้อที่2 พี่ลูนต้องกินข้าวที่หนูทำทุกวัน ทั้งเช้า กลางวัน เย็น"
"เพื่ออะไร?" ใบหน้าหล่อเลิกคิ้วถามราวกับสิ่งที่ฉันเสนอมันยากเกินกว่าที่เขาจะทำได้
"มันไม่ยากเกินไปจนพี่ต้องกลั้นใจทำหรอกค่ะ"ฉันตอบกลับด้วยรอยยิ้มกว้างเช่นเดิม
"ข้อที่3.ห้ามก้าวก่ายเรื่องของผม"
"ข้อที่4.เราต้องใช้คำแทนตัวที่สนิทสนมกัน หนูจะเรียกพี่ว่าพี่ลูน ส่วนพี่เรียกหนูว่าฝนรินนะคะ"
"มันไม่ถือเป็นกฎด้วยซ้ำ"
"มันจะได้เนียน ๆ ไงคะพี่ลูน"
"ข้อที่5.ห้ามเข้าไปยุ่งในห้องทำงานหรือห้องนอนของผม ห้ามมานุ่งกับพื้นที่ของผม พื้นที่ที่คุณไปได้มีแค่ห้องครัว ห้องนอนของคุณ "
"ข้อที่6.พี่ลูนต้องให้หนูดูแลพี่"
"ขอโทษนะ ผมไม่ได้อยากได้พยาบาลส่วนตัวหรือแม่บ้านเพิ่ม "
"หนูเต็มใจค่ะ เอาเป็นแค่อาหารการกินเล็ก ๆ น้อย ๆ กับเวลาที่พี่ลูนป่วยก็ได้ค่ะ " ฉันพูดอย่างมุ่งมั่น ด้วยความตั้งใจเต็มเปี่ยม
"เห้อ เอาเถอะ"
"ข้อที่ 7.คุณห้ามเอาความลับระหว่างเราไปเผยแพร่ให้ใครรับรู้ ถ้าเรื่องระหว่างเราหลุดออกไป จนผมได้รับผลกระทบ เตรียมเสียค่าปรับมหาศาลได้เลย"
"ได้ค่ะไม่ต้องห่วง"
กฎทุกข้อถูกดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ จนครบยี่สิบข้อจึงรู้สึกว่าเพียงพอแล้วจากนั้นใบสัญญา เงื่อนไขและข้อกำหนดต่าง ๆ ก็ถูกนำมาวางอยู่ตรงหน้า เพื่อให้เราทั้งคู่ได้ลงลายเซ็นรับรอง
"ยินดีที่ได้ร้วมงานครับ คุณวันพบตะวัน"
"ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ พี่ลูน"
