บทที่ 32 ขอบคุณนะ

เรานั่งจับมือกันเงียบ ๆ พี่ลูนตอนนี้เหมือนคนไม่มีสติเต็มร้อยเท่าไหร่นักคงเป็นเพราะการได้เผชิญกับความเสียใจกระทันหัน ฉันเองก็ทำได้เพียงจับมือเขาไว้

"นอนหลับไหมคะคืนนี้" ฉันลองเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าตอนนี้เป็นเวลาดึกมากแล้ว

"เธอนอนก่อนเลย" คำตอบแบบนี้คงมีความนัยแฝงว่าเขาเองคงข่มตานอนไม่หลับหรอก

"พรุ่งนี้เ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ