บทที่ 57 นางรำคนสวย

พูดคุยกันจนถึงดึก ไป ๆ มาๆ กลายเป็นผมพูดอยู่คนเดียวในขณะที่หญิงสาวหลับคาสมุดในมือไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ผมหยิบสมุดออกจากมือบอบบางพร้อมกับห่มผ้าให้เธอจนถึงอก ผมเองก็ลืมไปว่าฝนรินต้องตื่นเช้า พาเธอคุยจนถึงดึก เลยตั้งนาฬิกาปลุกไว้เผื่อเจ้าตัวจะไม่ได้ตั้ง ทว่าระหว่างนั้นผมก็รู้สึกนอนไม่หลับ จึงอ่านส...