บทที่ 21 แล้วทำไมไม่รัก llll

“นับจากพรุ่งนี้เป็นต้นไป เรื่องแบบนี้เราต้องทำให้เป็นปกติ” เขาบอกเสียงเครียด ออกแรงดันเธออีกนิดจนเธอยอมเดินไปข้างหน้า

“แค่โอบเอวกับจับมือ แค่นั้นนะเฮีย”

“กอดบ้างเป็นบางครั้ง หรือไม่ก็อาจจะมากกว่านั้นบ้างถ้าสถานการณ์มันพาไป” เขาพูดขึ้นมาเสียงเรียบ ไม่ได้สนใจว่าเธอจะรู้สึกอย่างไร เพราะรู้ว่าสุดท้ายก...