บทที่ 12 ผู้ปกครอง

ดอกแก้วหลับตาลงด้วยความอ่อนเพลีย เธอแทบจะสลบอยู่แล้ว

" ผู้ปกครองเมื่อไหร่จะมา เสียเวลาหลับเวลานอน "

" มาแล้วครับ "

นายภูเดินตรงดิ่งมาหาคนที่เป็นห่วงแทบขาดใจ ใบหน้ามีรอยเปื้อนฝุ่น ผมเผ้ายุ่งเหยิง ชุดนักศึกษาเปื้อนไปหมด

" เด็กทะเลาะกัน แต่เด็กของคุณ ตีลูกชายฉันกับเพื่อน " คำพูดไม่มีความจริงสักคำ บ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ