บทที่ 29 นายภู ฉันแก่แล้วนะ

ภูบดินทร์ตักกับข้าวใส่จานคนข้างๆอย่างเป็นธรรมชาติ โดยไม่ทีใครสังเกต

" น้องดอกแก้วยังเด็กมากเลยนะคะนายคงต้องรออีกหลายปี " เสียงหัวเราะของคนร่วมโต๊ะดังออกมา

ภูบดินทร์ลูบผมคนข้างๆแล้วส่งสายตาหวานฉ่ำ

" รอมาตั้งนานกว่าจะได้เจอกัน ยังรอได้เลยครับ รออีกสองสามปี ก็คงไม่เป็นไร"

" ทานข้าวดีกว่าค่ะ อย่าคุย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ